ตอนที่ 23

## บทที่ 23 มาขอพึ่งใบบุญ

ยามนี้โอสถและเวชภัณฑ์ทั้งหลายก็ถูกจัดวางเข้าไปในห้องนั้น เคียงคู่กับเครื่องสุขภัณฑ์ จนเต็มห้องไปหมดสิ้น

ห้องสุขากว้างขวางนัก ยาสีฟัน สบู่เหลว แชมพู ครีมนวดผม น้ำยาล้างมือ น้ำยาซักผ้า และสารพัดผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ยวี่ตัวตัวไปเสาะหามาจากเบื้องล่าง ล้วนถูกนำไปวางไว้ในนั้น

เพื่อความสะดวกในการหยิบใช้เมื่อต้องการปรนนิบัติบำรุงผิวกาย

ส่วนเครื่องสำอาง ยวี่ตัวตัวนำไปเก็บไว้ในห้องนอนของตนเอง จัดวางบนชั้นวางของหลายชั้น กว่าจะเก็บได้หมด!

เสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องนอน ถูกยวี่ตัวตัวบรรจุหีบห่ออย่างมิดชิด แล้วนำไปเก็บไว้ในห้องเสื้อผ้าบนชั้นบนของบ้าน และห้องเก็บของข้างๆ

ถ่านไม้และก้อนเชื้อเพลิง ยวี่ตัวตัวเกรงจะโดนความชื้น จึงนำไปจัดวางไว้ในห้องครัวในมิติ

อาหารสำเร็จรูปที่ยวี่ตัวตัวสั่งมา เครื่องชงกาแฟที่เก็บมาจากเบื้องล่าง รวมถึงอาหารแมวและอาหารกระป๋อง ก็ถูกจัดวางไว้ในห้องครัวในมิติเช่นกัน

น้ำมันก๊าด น้ำมันเบนซิน และน้ำมันดีเซล ซึ่งเป็นเชื้อเพลิง ถูกยวี่ตัวตัวแยกเก็บไว้ในห้องหนึ่งโดยเฉพาะ

เสื้อชูชีพ ชุดดำน้ำ และเสื้อเกราะกันมีดกันแทง สำหรับการเอาชีวิตรอด เรือยาง เรือท้องแบน แว่นตา หน้ากาก กล่องเก็บประจุไฟฟ้า มีด และอุปกรณ์เอาชีวิตรอดอื่นๆ

รวมถึงค้อนเหล็กขนาดใหญ่ สว่านไฟฟ้า เครื่องตัดผนัง และเครื่องมือช่างอื่นๆ ครบชุด เตาแก๊ส เตาผิง เครื่องทำความร้อน โต๊ะล้อมวงสำหรับผิงไฟ ล้วนถูกจัดเรียงไว้ในห้องโถงใหญ่ของมิติ ซึ่งเป็นจุดที่หยิบฉวยได้ง่ายที่สุด

ต้นกล้าไม้ผลและเมล็ดพันธุ์ เกรงว่าหากโยนทิ้งไว้ในสวนเล็กๆ จะเสี่ยงต่อการเน่าตาย จึงถูกนำไปเก็บไว้ในห้องสุดท้ายก่อน รอวันจะนำมาเพาะปลูกและดูแล

ถึงตรงนี้ พื้นที่ที่ขยายออกใหม่ ก็ถูกจัดสรรปันส่วนและจัดวางสิ่งของต่างๆ จนหมดสิ้น เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เป็นระเบียบเรียบร้อยและง่ายต่อการหยิบใช้ยิ่งขึ้น

สีทาบ้าน ยางมะตอย ใยแก้วกันความร้อน และอุปกรณ์ตกแต่งอื่นๆ ที่เหลือ รวมถึงเครื่องใช้ในบ้านอัจฉริยะต่างๆ ที่นำมาจากบริษัทออกแบบผลิตภัณฑ์เบื้องล่าง ยวี่ตัวตัวนำไปจัดวางไว้ในโกดังเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกัน

เมื่อจัดเก็บทุกอย่างเสร็จสิ้น ยวี่ตัวตัวก็หมดแรง

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะพึ่งพามิติในการขนย้าย แต่การใช้พลังมิติมากเกินไป ก็บั่นทอนจิตใจ!

เมื่อออกมาจากตัวบ้านสู่สวน ก็พบว่าเจ้าเหม่าคู่กำลังเล่นคลุกคลีอยู่กับฝูงไก่

เจ้าเหม่าคู่รู้ว่าพวกนี้คืออาหารในอนาคตของมัน จึงปฏิบัติต่อพวกมันอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษ หากทำพวกมันบาดเจ็บ ก็จะไม่อร่อย!

เมื่อเห็นว่าเจ้าเหม่าคู่มีอัธยาศัยดี พวกไก่ก็ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป พากันห้อมล้อมเจ้าเหม่าคู่...

ยวี่ตัวตัวหัวเราะพลางหยิบกล่องเก็บประจุไฟฟ้าออกมาจากมิติ แล้วนำเก้าอี้นวดที่เก็บมาจากเบื้องล่าง มาวางไว้ในห้องนั่งเล่นของตนเอง เสียบปลั๊กไฟ แล้วเอนกายผ่อนคลาย!

ไม่รู้ว่านวดไปนานเท่าไหร่ เธอก็ผล็อยหลับไป กว่าจะตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็มืดมิดแล้ว…

ลุกขึ้นยืน… โอ้แม่เจ้า! ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับถูกใครซ้อมมาอย่างหนัก! เก้าอี้นวดช่างไม่เป็นมิตรกับคนผอมเสียจริง!

ยวี่ตัวตัวเปลี่ยนไปนอนคว่ำบนโซฟาที่นุ่มสบาย ตอนนี้แค่เห็นเก้าอี้นวด เธอก็รู้สึกหวาดกลัวแล้ว…

เมื่อคิดว่าถึงเวลาที่เจ้าเหม่าคู่จะต้องกลับไปนอนในรังแล้ว เธอจึงฝืนใช้จิตสำนึกเข้าไปตามหามันในมิติ

ให้ตายสิ มันกอดแม่ไก่ตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งหลับปุ๋ยไปแล้ว ช่างไม่เลือกที่ ไม่เรื่องมากจริงๆ!

ดูจากท่าทางนอนหลับสบายๆ แล้ว ไม่แน่ว่าในฝันอาจจะกำลังกินเนื้อไก่อยู่ก็ได้!

ในเมื่อมันนอนหลับสบายอยู่ในนั้น ก็ปล่อยมันไปเถิด

ยวี่ตัวตัวทนไม่ไหวแล้ว ทันทีที่ศีรษะแตะหมอน เธอก็ผล็อยหลับไปบนโซฟา

แน่นอนว่าท่าทางที่ไม่ถูกต้องนำมาซึ่งหายนะ ยวี่ตัวตัวถูกผีอำทรมานตลอดทั้งคืน!

สารพัดสิ่งน่าสะพรึงกลัวโผล่พรวดพราดออกมา แต่เธอขยับเขยื้อนไม่ได้ ส่งเสียงร้องก็ไม่ได้ ราวกับถูกเฉือนเนื้อทีละชิ้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส…

ปกติยังมีเจ้าเหม่าคู่ตัวดีคอยเหยียบเธอให้ตื่น แต่คราวนี้เจ้าเหม่าคู่ถูกทิ้งไว้ในมิติ

จนกระทั่งเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงดังมาจากภายนอก จึงปลุกยวี่ตัวตัวให้ตื่นจากฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัว!

ให้ผีสิง! ความเจ็บปวดไปทั่วร่างกายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น!

ฝืนลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ยังไม่ทันเปิดประตู ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแต่น่ารังเกียจนั้นดังขึ้น นั่นคือเสียงของลู่ อี้

ดูท่าทางของกินเล่นจะหมดแล้ว หิวจนทนไม่ไหว

“ตัวตัว ผมผิดไปแล้ว แต่ผมจริงใจกับคุณนะ!”

“คุณเปิดประตูให้ผมเข้าไปหน่อย ผมจะอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียด!”

“ตัวตัว คุณใจดีที่สุด คุณต้องกำลังทดสอบผมอยู่แน่ๆ กำลังรอให้ผมมาขอโทษคุณใช่ไหม!”

“ผมขอโทษ! ผมขอโทษ! ตัวตัว ผมขอโทษ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเจิ้ง หว่านยั่วยวนผม ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจเลยแม้แต่น้อย คุณต้องเชื่อผมนะ!”

ยวี่ตัวตัวหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาอยู่หลังประตู ปากผู้ชายเชื่อไม่ได้

หากเธอไม่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ คงต้องเชื่อท่าทางน่าสงสารของเขาอีกเป็นแน่

ที่จริงแล้วลู่ อี้กับเจิ้ง หว่านรู้จักกันมานานแล้ว เป็นคนบ้านเดียวกัน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็คบกัน

นี่คือสิ่งที่เจิ้ง หว่านบอกกับยวี่ตัวตัวด้วยตัวเองในชาติที่แล้ว

ไม่ใช่เพราะเจิ้ง หว่านติดรถมาด้วยบ่อยๆ อย่างที่ลู่ อี้พูด หลังจากที่รู้จักยวี่ตัวตัวแล้วถึงได้รู้จักกัน

เจิ้ง หว่านถึงขั้นเคยตั้งท้องลูกของลู่ อี้ แต่ทั้งสองคนก็ใจร้ายทำแท้งไป

พ่อแม่ของลู่และเจิ้งล้วนเป็นชาวไร่ชาวนา ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อให้พวกเขาได้เรียนมหาวิทยาลัย

ถึงแม้ว่าหลังจากเรียนจบแล้ว พวกเขาจะหางานทำและอยู่ที่นี่ แต่งกายสวยหรู แต่สุดท้ายก็ไม่มีเงินซื้อบ้าน ไม่สามารถหยั่งรากลงในเมืองนี้ได้

พอดีกับช่วงเวลานี้ ลู่ อี้ได้พบกับยวี่ตัวตัวที่ตามจีบเขาอย่างไม่ลดละ พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว เป็นคนท้องถิ่น มีบ้าน มีรถ มีเงินฝาก

ลู่ อี้หยิ่งผยองในสายเลือด ยิ่งเกลียดชังคนรวย

ทั้งๆ ที่ดูถูกเหยียดหยามยวี่ตัวตัวที่เป็นเด็กเมืองที่เกิดมาพร้อมความได้เปรียบอย่างเต็มที่ แต่ก็ตัดใจไม่ได้ที่จะสละความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของเธอ

ออกไปข้างนอกก็มีรถรับส่ง วันเทศกาลก็มีของขวัญให้ แม้แต่ค่าครองชีพก็ยังประหยัดได้ ดังคำกล่าวที่ว่าจากมัธยัสถ์สู่ฟุ่มเฟือยนั้นง่าย จากฟุ่มเฟือยสู่มัธยัสถ์นั้นยาก

ลู่ อี้ที่ใช้ชีวิตอย่างขัดสนมาตลอดจึงต้านทานสิ่งล่อใจนี้ไม่ได้ ตอบรับคำสารภาพรักของยวี่ตัวตัวอย่างยินดี

อีกด้านหนึ่งก็ไม่ได้เลิกรากับเจิ้ง หว่าน ในใจของเขา พวกเขาต่างหากที่เป็นคู่กัน เป็นคู่ทุกข์คู่ยาก!

ส่วนยวี่ตัวตัวเป็นเพียงตู้เอทีเอ็มที่อยู่ในความรักของพวกเขา เรียกใช้เมื่อต้องการ ไล่ไปเมื่อหมดประโยชน์

“ตัวตัว ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น ช่วยเมตตาผมหน่อย เผื่อแผ่ให้ผมได้พึ่งใบบุญหน่อยเถอะ!”

“คุณทำอาหารไม่เป็น ให้ผมอยู่ที่นี่ ผมจะทำอาหารให้คุณกินทุกวัน! แค่ให้โอกาสผมได้แก้ไขตัวเองเถอะนะ!”

ยวี่ตัวตัวทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาทำอาหารเป็นจริงๆ แถมยังทำได้อร่อยมากด้วย

ในชาติที่แล้วเธอก็เคยได้กินจริงๆ แต่เป็นหลังจากที่รับเจิ้ง หว่านเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว

ตอนนี้เธอไม่มีบุญวาสนาที่จะเสวยสุขเช่นนั้น

ยวี่ตัวตัวฝืนทนความเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย เปิดประตูบ้าน

ลู่ อี้ที่อยู่ข้างนอก เมื่อเห็นเธอเปิดประตู ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ตัวตัว ผมรู้แล้วว่าคุณจะใจร้ายกับผมไม่ได้!”

“เร็วเข้า เปิดประตูให้ผมเข้าไป ผมจะไปล้างผักทำอาหารเดี๋ยวนี้! คุณคงไม่ได้สั่งอาหารเดลิเวอรี่มาหลายวันแล้ว หิวแย่เลยใช่ไหม! พวกคุณที่เป็นคุณหนูคุณชายก็ช่างมีบุญเสียจริง!”

ยวี่ตัวตัวแทบจะขำออกมากับคำพูดของเขา พูดราวกับว่าเขาเป็นเทพเจ้าผู้มาโปรด ไม่มีเขา~ เธอคงอยู่ไม่ได้…

ยวี่ตัวตัวไม่พูดอะไร ยื่นมือไปเปิดสวิตช์ไฟฟ้าบนประตูทางเดิน

ยุงตัวเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนประตู ถูกช็อตจนไหม้เกรียมในทันที ประตูนี้มีกระแสไฟฟ้าสูงกว่าไม้ตียุงไฟฟ้ามากนัก!