ตอนที่ 3

**บทที่ 3**

**กักตุนเสบียง** ด้วยสิ่งของมากมายอวี๋ตัวตัวจึงวานให้เถ้าแก่ช่วยขนทั้งหมดขึ้นรถบรรทุกที่เช่ามา อาศัยทีเผลอรีบปิดประตูรถ แล้วกวาดอาหารหลักทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ในห้องหนึ่งในมิติ

ห้องขนาดราวสามสิบตารางเมตร จากพื้นจรดเพดาน บัดดลก็ถูกอัดแน่นไปถึงสองในสามส่วน

เดินลึกเข้าไปจากร้านค้า ก็ถึงเขตเนื้อสัตว์

ซากหมู วัว แพะ ไก่ เป็ด ห่าน กระต่าย สุนัข ที่ถูกชำแหละแล้วถลกหนัง ถูกแขวนห้อยหัวลงมาจากตะขอเหล็ก ทำให้อวี๋ตัวตัวนึกถึงคำหนึ่งขึ้นมา "ป่าช้าศพห้อย!"

อวี๋ตัวตัวเลือกร้านที่มีลูกค้าน้อยหน่อย เถ้าแก่กำลังง่วนอยู่กับการขูดขนขาหมู

เมื่อรู้สึกว่ามีลูกค้ามา เถ้าแก่หันมามองแวบหนึ่ง เห็นว่าเป็นสาวน้อยร่างบาง จึงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก "ที่นี่ขายส่ง ไม่ได้ขายปลีก!"

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงขายไม่ดี ท่าทีแย่เสียขนาดนี้ พวกขายส่งนี่ชอบดูคนแล้วค่อยตักข้าวใส่จาน อวี๋ตัวตัวกล่าวช้าๆ "หมูสามชั้น เนื้อสันใน อย่างละห้าพันชั่ง เนื้อสันคอ เนื้อสะโพก ซี่โครงหมู กระดูกใหญ่ กระดูกสันหลัง และขาหมู อย่างละหนึ่งพันชั่ง

เนื้อสันในวัว เนื้อน่องวัว เนื้อเสือร้องไห้ ซี่โครงวัว เนื้อสันในแพะ ซี่โครงแพะ ขาแพะ อย่างละหนึ่งพันชั่ง

ไก่ เป็ด อย่างละห้าร้อยตัว ปีกไก่ ปีกเป็ด เนื้ออกไก่ อย่างละห้าร้อยชั่ง นอกจากนี้เอาเลือดเป็ดอีกห้าสิบชั่ง"

เนื้อเป็นของสิ้นเปลือง ในโลกาวินาศกินเท่าไหร่ก็ยิ่งเหลือน้อยลงเท่านั้น ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งเป็นของหรูหราราคาแพง

ถึงอวี๋ตัวตัวจะดูผอมบาง แต่เวลาทานข้าวนั้นขาดเนื้อไม่ได้ เนื้อที่สั่งซื้อมาก็เป็นไปตามความชอบส่วนตัวของเธอ แม้จะกินวันละหนึ่งชั่ง คิดว่ากินไปสามสิบห้าสิบปีก็คงไม่มีปัญหา

เถ้าแก่ได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปสองสามวินาที กว่าจะหันกลับมา นี่มันลูกค้ารายใหญ่ชัดๆ!

เมื่อกี้เขาประเมินพลาดไปเสียแล้ว นึกว่าสาวน้อยร่างบอบบางจะมาซื้ออาหารแมวแค่ครึ่งชั่งเสียอีก!

"แม่นางไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? เนื้อพวกนี้...ออกจากคลังไปแล้วไม่รับคืนนะ!" เถ้าแก่ถามอย่างไม่แน่ใจ

"บริษัทจัดงานฉลองครบรอบปี แจกเป็นสวัสดิการให้พนักงาน เถ้าแก่ที่บริษัทต้องการด่วน...วันนี้จะได้ของเลยไหม?"

บริษัทของอวี๋ตัวตัวมักจะแจกสวัสดิการให้พนักงานในช่วงเทศกาลต่างๆ เธอสนิทกับเพื่อนร่วมงานในแผนกจัดซื้อ ได้ยินพวกเขาบอกว่าพวกเถ้าแก่ที่ขายสินค้าเกษตรชอบใจที่สุดก็คือพวกบริษัทมาซื้อเหมา จ่ายราคาเดียวจบ ไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกส่งคืน

"อ้อ! มาซื้อแทนบริษัทนี่เอง ได้ ได้...ได้ของเดี๋ยวนี้เลย!" เถ้าแก่ขายเนื้อยิ้มหน้าบาน

"เถ้าแก่ของพวกเราสนิทกับพวกผู้นำจากหน่วยงานควบคุมคุณภาพนะ นี่จะเอาไปแจกเป็นสวัสดิการให้พนักงาน อย่ามาหลอกกันนะเห็นว่าฉันยังเด็ก อย่าเอาของไม่ดีมาให้เชียว!"

อวี๋ตัวตัวหยอดคำหวานใส่เถ้าแก่ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเล่นตุกติก

"จะกล้าได้อย่างไร! พวกเราทำธุรกิจขายส่ง แต่ละวันก็ฆ่าหมู วัว แพะ อย่างน้อยก็หลายสิบตัว จะกล้าทำลายชื่อเสียงตัวเองได้อย่างไร แม่นางวางใจได้เลย! จะเอาอะไรอีกไหม?"

อวี๋ตัวตัวนึกขึ้นมาได้ถึงสวนดอกไม้ขนาดร้อยตารางเมตรในมิติของตนเอง จะเลี้ยงสัตว์มีชีวิตไว้บ้างก็คงไม่เสียหาย พอพวกมันขยายพันธุ์ในมิติได้ ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเนื้อกิน!

"เถ้าแก่ ที่ร้านมีไก่เป็นๆขายไหม?"

เถ้าแก่หัวเราะออกมาทันทีแล้วกล่าวว่า "แม่นาง ที่นี่เป็นตลาดสินค้าเกษตรที่ใหญ่ที่สุด จะไม่มีอะไรได้ยังไง! บอกมาเลยว่าจะเอาเท่าไหร่?"

อวี๋ตัวตัวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างระมัดระวัง "งั้นเอาไก่สิบตัว ตัวเมียเจ็ด ตัวผู้สาม"

เธอไม่ได้กังวลว่าสวนดอกไม้ในมิติจะไม่มีที่ให้พวกสัตว์ปีกเหล่านี้อยู่ เพียงแต่กังวลว่าอาหารของเธอจะพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องพวกมันหรือไม่!

เถ้าแก่ทำงานเร็วมาก รีบหยิบเครื่องคิดเลขมากดราคา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ทั้งหมดสี่แสนแปดหมื่นแปดพันห้าร้อย หยวน ปัดเศษให้เหลือสี่แสนแปดหมื่นแปดพัน แม่นางจะรูดบัตรหรือโอนเงิน?"

"โอนเงินแล้วกัน" อวี๋ตัวตัวรู้สึกเจ็บปวดใจที่ต้องรูดบัตรออกไปตั้งสี่แสนกว่า

"อย่างนี้...แม่นาง ผมแถมหมูสามชั้นให้อีกห้าสิบชั่ง เลือดหมูอีกยี่สิบชั่ง! ถ้ามีธุรกิจแบบนี้อีก รบกวนแม่นางช่วยแนะนำด้วยนะ!"

เมื่อเห็นว่าสาวน้อยซื้อของมากมายขนาดนี้ แถมยังไม่ต่อราคา จ่ายเงินอย่างง่ายดาย เถ้าแก่ขายเนื้อก็ยิ้มจนตาหยี รีบกล่าวออกมา

อวี๋ตัวตัวพยักหน้า

"ได้เลย! เดี๋ยวผมไปเตรียมของให้" เถ้าแก่ขายเนื้อหันกลับไปถามอีกว่า "แม่นางต้องการบริการส่งของไหม? บอกที่อยู่มาได้เลย จะส่งให้ถึงหน้าบ้าน!"

"ไม่ต้องแล้ว รถของฉันจอดอยู่ข้างนอก รบกวนเถ้าแก่ช่วยขนขึ้นรถให้หน่อยก็พอ!"

ไม่นานนัก ของที่ต้องการก็ถูกเตรียมไว้เรียบร้อย เถ้าแก่เรียกคนงานมาสามคน เข็นรถเข็นเล็กสองคัน วิ่งไปมาระหว่างโกดังกับรถบรรทุก ประมาณสิบกว่าเที่ยวจึงจะขนเสร็จ

ใกล้เที่ยงแล้ว อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ ภายในตู้คอนเทนเนอร์ของรถบรรทุกเหมือนเตาอบ ถ้าปล่อยเนื้อมากมายขนาดนี้ไว้ในรถคงจะเสียเร็ว

รอจนเถ้าแก่ขนของเสร็จ กลับไปยังแผงของตนเองแล้ว อวี๋ตัวตัวก็รีบกระโดดขึ้นรถ กวาดเนื้อทั้งหมดเข้าไปในมิติ

พอดีกับที่ห้องเก็บอาหารหลักเมื่อครู่ถูกเติมเต็มจนล้น

ไก่เป็นๆถูกอวี๋ตัวตัวโยนเข้าไปในสวนดอกไม้ เมื่อไม่มีกรงขัง พวกมันก็วิ่งพล่านอย่างร่าเริง

อวี๋ตัวตัวไม่ได้สนใจพวกมัน ยังมีเสบียงอีกมากมายที่ต้องซื้อ ยิ่งกักตุนของไว้มากเท่าไหร่ เธอก็จะยิ่งมีชีวิตรอดในโลกาวินาศได้นานขึ้น สบายขึ้น

กระโดดลงจากตู้คอนเทนเนอร์ของรถบรรทุก เสื้อผ้าบนร่างกายก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดีที่เธอสวมชุดสีดำจึงไม่เป็นไร จากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปยังเขตอาหารทะเล

ปลาตะเพียน ปลาดุก ปลาเฉา ปลากะโห้ ปลาบาซา อย่างละหนึ่งพันตัว ต้องผ่าท้องควักไส้

ปลาลิ้นหมาแช่แข็ง ปลาจะละเม็ดขาว ปลาหิมะ ปลาไหล กุ้งแชบ๊วย หอยลาย หอยเชลล์ ปลาหมึกยักษ์ อย่างละห้าร้อยชั่ง ปูขนหนึ่งพันตัว

อาหารทะเลและปูขนถูกบรรจุกล่องพลาสติกไว้อย่างดี อวี๋ตัวตัวขอยืมรถเข็นจากเถ้าแก่ ขนไปที่รถบรรทุกเอง จากนั้นก็เก็บเข้ามิติ

อาหารทะเลไม่ได้กินที่มากนัก อวี๋ตัวตัววางกล่องพลาสติกเรียงกันเข้าไปในห้องน้ำ ห้องน้ำขนาดสิบตารางเมตร อาหารทะเลและปูขนกินพื้นที่ไปหนึ่งในสามส่วน ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้สำหรับปลาเป็นที่ต้องฆ่ากันเดี๋ยวนั้น

การฆ่าปลายังต้องใช้เวลา อวี๋ตัวตัวบอกกับเถ้าแก่ว่าจะกลับมารับทีหลัง จากนั้นก็เดินไปยังเขตเครื่องปรุงรสและของแห้งที่ไม่ไกลกัน

ไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่นกกระทา อย่างละห้าพันฟอง ไข่เยี่ยวม้า ไข่เค็ม อย่างละสามพันฟอง

เถ้าแก่แถมไข่ห่านขนาดเท่าฝ่ามือให้อีกห้าสิบฟอง บอกว่าฟองเดียวสามารถแทนไข่ไก่ได้ห้าหกฟอง ลูกใหญ่...อิ่มท้อง!

ด้วยเหตุนี้ อวี๋ตัวตัวจึงสั่งไข่ห่านเพิ่มอีกหนึ่งพันฟอง

ถึงจะซื้อไก่ เป็ดเป็นๆมาแล้ว แต่อวี๋ตัวตัวก็ไม่ได้หวังว่าจะพึ่งพาแม่ไก่ แม่เป็ดสิบกว่าตัวนั้นเพื่อให้มีไข่กินอย่างอิสระ เพราะโลกาวินาศนั้นอันตราย พวกไก่ เป็ดเหล่านั้นจะรอดชีวิตได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้

ต่อมาก็เป็นไส้กรอกรมควัน เนื้อเค็ม ปลาเค็ม อย่างละห้าร้อยชั่ง ไส้กรอกแป้ง ไส้กรอกข้าวโพด ไส้กรอกไก่ อย่างละห้าพันแท่ง

ของแห้งเก็บไว้ได้นาน เห็ดหอม เห็ดออรินจิ เห็ดหูหนูขาว เห็ดหูหนูดำ กุ้งแห้ง สาหร่ายทะเล พุทราจีน ผักตากแห้ง อย่างละห้าร้อยชั่ง

ต่อไปเป็นเครื่องปรุงรส ซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำ น้ำส้มสายชู น้ำมันหอย อย่างละหนึ่งร้อยถัง ขนาดยี่สิบลิตรต่อถัง

เหล้าทำอาหาร เต้าเจี้ยว ซอสพริก ซอสถั่วเหลือง ซอสมะเขือเทศ มายองเนส ซอสถั่วลิสง เหล่ากันมา อย่างละสองร้อยขวด

คนอร์ก้อน รสน้ำซุป รสเนื้อ รสน้ำมันใส รสเห็ดหอม รสสามสหาย รสหม้อไฟมะเขือเทศ อย่างละยี่สิบลัง เถ้าแก่แถมซอสสำหรับหม้อไฟโดยเฉพาะให้อีกสองลัง

ผงชูรส แป้งมัน ผงโซดา ผงยีสต์ พริกไทยป่น ผงยี่หร่า ผงเครื่องพะโล้ อย่างละห้าร้อยชั่ง พริกไทยเม็ด โป๊ยกั้ก ยี่หร่า พริกหอม พริกไทย ใบกระวาน เทียนข้าวเปลือก อย่างละสองร้อยชั่ง

น้ำตาลทรายขาว น้ำตาลกรวดขาว น้ำตาลกรวดเหลือง น้ำตาลทรายแดง อย่างละห้าพันชั่ง น้ำตาลก้อนสองร้อยกล่อง เกลือเสริมไอโอดีนและเกลือไม่เสริมไอโอดีน อย่างละห้าพันชั่ง

น้ำตาลและเกลือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับมนุษย์ โดยเฉพาะเกลือ ในโลกาวินาศ เมื่อน้ำท่วมผ่านไปแล้ว ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้แล้ว

สิ่งของเหล่านี้ถูกอวี๋ตัวตัวกองไว้ในห้องขนาดสามสิบตารางเมตรในมิติ กินพื้นที่ไปครึ่งห้อง วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ดูน่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง!