ตอนที่ 35

**บทที่ 35 ขอให้สมหวังมีบุตรชายในเร็ววัน**

หลังจากกลับจากบ้านของเซี่ยอวิ๋น อวี๋ตัวตัวรู้สึกว่าตนเองกินมากเกินไป รีบควานหายาช่วยย่อยจากมิติมาทาน...

เมื่อคิดถึงเครื่องผัดอาหารอัตโนมัติที่ตนเองได้มาฟรีจากซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นจำนวนมาก จึงตัดสินใจหยิบออกมาหนึ่งเครื่อง ส่งไปให้เพื่อนบ้านเพื่อเป็นการขอบคุณสำหรับไมตรีจิตอันดี!

ครั้นนึกถึงคำพูดที่ผิดปกติของเซี่ยอวิ๋นในวันนี้ อวี๋ตัวตัวจึงตัดสินใจลงไปสำรวจสถานการณ์ข้างล่างสักหน่อย พร้อมทั้งดูว่าพวกผู้ก่อการร้ายเหล่านั้นได้หนีไปหลบภัยกันหมดแล้วหรือยัง

เมื่อลงมาถึงชั้น 8 ก็บังเอิญเจอกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มที่กำลังขนสัมภาระออกไป สภาพผ่ายผอมอย่างเห็นได้ชัด ลากกระเป๋าเดินทาง พร้อมด้วยหม้อไหจานชามเพียงลำพัง

อวี๋ตัวตัวมิใช่คนสอดรู้สอดเห็น โดยธรรมชาติแล้วจึงมิได้เข้าไปทักทาย เพียงแต่ยิ้มให้เล็กน้อยแล้วหันหลังเดินลงบันไดต่อไป

เมื่อลงมาถึงชั้น 7 กลับถูกขวางทาง

เป็นเพื่อนร่วมงานหญิงของลู่ อี้ นามว่าซู สู้ เช่าห้องพักอยู่ที่ชั้น 7 ของอพาร์ตเมนต์ คาบบุหรี่ไว้ในปาก สวมชุดสายเดี่ยวลายดอกไม้ รูปร่างงดงาม อวดทรวดทรงองค์เอวอันน่าภาคภูมิใจ

อวี๋ตัวตัวจำนางได้ เมื่อก่อนทุกครั้งที่ไปหาลู่ อี้ ที่บริษัท ก็มักจะพบนางเสมอ เห็นได้ชัดว่าแอบรักลู่ อี้ เพียงแต่ติดที่เขามีแฟนแล้ว แถมแฟนเขายังน่ารำคาญ คอยตามติดเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้นางลงมือได้ไม่สะดวก

แต่บัดนี้...

ซู สู้ ขวางทางอวี๋ตัวตัวด้วยท่าทีสมใจ "ลู่ อี้ บอกว่าพวกเธอเลิกกันแล้ว เธอคงไม่ว่าอะไรนะถ้าตอนนี้เขาจะมาอยู่บ้านฉัน?"

อวี๋ตัวตัว... อย่าทำให้ขยะแขยงได้ไหม!

"เขายังไม่ตายอีกเหรอ?" วันนั้นโดนรุมประชาทัณฑ์ซะขนาดนั้น ยังออกมาอ่อยผู้หญิงได้อีก!

สมแล้วที่ว่าคนดีมักตายเร็ว คนชั่วกลับอยู่ยงคงกระพัน!

"นี่! ก็เพราะเขาเขี่ยเธอทิ้งนั่นแหละ ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันใจร้ายจริงๆ ถึงกับแช่งให้เขาตาย!"

อวี๋ตัวตัวเลิกคิ้ว "เขาบอกเธออย่างนั้นเหรอ? เขาเป็นคนทิ้งฉัน?"

ซู สู้ เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เยาะเย้ยอวี๋ตัวตัว "ไม่ใช่เหรอ? ลู่ อี้ บอกว่าตอนกลางคืนเธอมันเหมือนปลาตาย ทำให้เขาหมดอารมณ์ เลยทิ้งเธอไงล่ะ!"

ให้ตายเถอะ! คบกันมาตั้งครึ่งปี นางยังไม่เคยจูบปากไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นเลย นอกจากเป็นตู้เอทีเอ็มให้มัน แล้วมันกล้าดียังไงมาใส่ร้ายนาง?

อวี๋ตัวตัวกวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "งั้นก็ขอให้สมหวังมีบุตรชายในเร็ววัน สืบพันธุ์เป็นคู่ๆ เลยนะ!"

คำพูดนี้ ซู สู้ ในตอนนี้คงยังฟังไม่เข้าใจ มีแต่คนที่เคยผ่านวันโลกาวินาศมาแล้วเท่านั้นที่จะรู้ว่า การตั้งครรภ์ในวันโลกาวินาศ หมายถึงการเข้าใกล้ความตายเข้าไปทุกที นี่เป็นการอวยพรให้นางได้ขึ้นสวรรค์เร็วๆ นั่นเอง!

ผู้หญิงโง่คนนี้คงคิดว่าตัวเองเจอของดีเข้าให้แล้วสินะ! หารู้ไม่ว่าเก็บงูเห่ามาเลี้ยงไว้ในบ้าน ไม่เพียงแต่จะให้ความอบอุ่นไม่ได้ แต่มันยังจะกัดเอาอีกด้วย!

อวี๋ตัวตัวพูดจบก็เตรียมจะเดินลงบันได แต่หญิงสาวกลับยื่นมือมาขวางไว้ไม่ให้ไป "ลู่ อี้ บาดเจ็บ เธอจะไม่รับผิดชอบอะไรหน่อยเหรอ?"

"เขาบาดเจ็บ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

"เขายอมเจ็บตัวปกป้องเธอ ถึงได้โดนหัวหน้าพวกนั้นทำร้าย เรื่องนี้เธอจะไม่รับผิดชอบได้ยังไง? ได้ยินว่าบ้านเธอมีเสบียงเยอะ ไม่ต้องเยอะก็ได้ ถ้าเธอยังมีสำนึกอยู่บ้าง แบ่งให้พวกเราสักครึ่งหนึ่งก็พอ"

หญิงสาวมองอวี๋ตัวตัวด้วยสายตาหยิ่งผยอง ราวกับว่านางกำลังเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่อวี๋ตัวตัวอยู่

อวี๋ตัวตัวขำกับคำพูดของนาง การพูดคุยกับนางก็ไม่ต่างอะไรกับการสีซอให้ควายฟัง เสียเวลาเปล่า

"หลีกไป ฉันจะลงไปข้างล่าง" อวี๋ตัวตัวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ความอดทนของนางหมดลงแล้ว

"เฮ้อ! คนอย่างเธอนี่มัน..."

คำพูดของหญิงสาวยังไม่ทันจบ อวี๋ตัวตัวก็ชักดาบสั้นถังเหิงออกมาจากกระเป๋า สะบัดดาบขวางหน้าหญิงสาว...

ในพริบตาเดียว สายชุดกระโปรงทั้งสองข้างก็ถูกตัดขาด ผ้าผ่อนท่อนบนที่น้อยอยู่แล้วก็ร่วงลงมากองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นเนื้อหนังขาวผ่อง!

บันไดเชื่อมต่อกับทางเดิน ในขณะนี้มีผู้คนมากมายออกมาสำรวจสถานการณ์

เสียงกรีดร้องดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนให้จับจ้อง...

ซู สู้ ตกตะลึงกับภาพที่เห็น รีบเอามือปิดบังตัวเอง วิ่งเข้าไปในบ้าน...

อวี๋ตัวตัวเก็บดาบเข้าฝักอย่างไม่รีบร้อน เดินลงบันไดต่อไป

เพียงแค่ช่วงเช้า ชั้น 5 ก็ว่างเปล่า ชั้น 4 ก็ว่างเปล่า แม้แต่ชั้น 3 ก็ไม่มีคน

ดูเหมือนว่าประสิทธิภาพของหน่วยกู้ภัยจะสูงมาก! คนหลายสิบคนถูกพาตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ยกเว้นก็แต่ไอ้ตัวหายนะอย่างลู่ อี้

ถัดลงไปก็คือชั้น 2 น้ำท่วมไปครึ่งหนึ่งแล้ว เมื่ออวี๋ตัวตัวเห็นภาพด้านล่างก็แทบจะอาเจียนออกมา...

ตรงบันไดทางออก มีศพลอยอืดอยู่เจ็ดแปดศพ...

นี่คือพวกที่ขึ้นไปงัดประตูเมื่อวันก่อน แล้วถูกคนของตัวเองเสียบเป็นลูกชิ้น! ตายหมดแล้ว...

อากาศร้อนอบอ้าว กลิ่นเหม็นคลุ้ง

เมื่อรวมกับพวกที่นางกับเซี่ยอวิ๋นโยนลงไปเมื่อคราวก่อน ตอนนี้ชั้น 2 ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง... ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงอพยพกันเร็วขนาดนี้!

"น้องสาว เธอเป็นพนักงานบริษัทที่ติดอยู่ข้างในเหมือนกันเหรอ? กรุณาแสดงบัตรพนักงานก่อนขึ้นเรือ!"

ในขณะนั้นมีเรือกู้ภัยแล่นกลับมาพอดี เข้าใจว่าอวี๋ตัวตัวต้องการขึ้นเรือไปที่พักพิง

อวี๋ตัวตัวโบกมือให้เจ้าหน้าที่กู้ภัยในชุดสีเหลือง แล้วหันหลังเดินขึ้นบันได

บังเอิญเจอกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มที่กำลังเดินลงมา คราวนี้ไม่ได้ทักทายกัน เจ้าหน้าที่หนุ่มลากกระเป๋าด้วยสีหน้าชาชิน ยืนอยู่ที่บันได แสดงบัตรพนักงานให้เจ้าหน้าที่กู้ภัยดู

คนข้างนอกถามว่า "เหลือแค่คุณคนเดียวเหรอ? ข้างบนยังมีใครต้องการไปด้วยอีกไหม?"

เจ้าหน้าที่หนุ่มส่ายหน้า "ตายหมดแล้ว เหลือผมคนเดียว"

จากนั้น เจ้าหน้าที่หนุ่มก็ก้าวลงไปในน้ำที่เต็มไปด้วยศพลอยอืดอย่างใจเย็น น้ำท่วมถึงคางของเขา...

อวี๋ตัวตัวยืนจ้องอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งเจ้าหน้าที่หนุ่มปีนขึ้นไปบนเรือยาง เจ้าหน้าที่กู้ภัยบนเรือต่างก็ยืนห่างจากเขา นางจึงหันหลังเดินขึ้นบันได

เมื่อเทียบกับการตาย การเดินลุยน้ำเน่าเหม็นไป มันจะไปสู้ได้อย่างไร

หลังจากเดินสำรวจข้างล่างกลับมา อวี๋ตัวตัวก็เริ่มเข้าใจความผิดปกติของเซี่ยอวิ๋นในวันนี้บ้างแล้ว

อวี๋ตัวตัวไม่ได้ทานอาหารเย็น รีบเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกนานจนไม่รู้สึกอยากอาหาร

ในความฝันตลอดทั้งคืน ดูเหมือนจะฝันเห็นเรื่องน่ากลัวมากมาย แต่พอตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้เลย...

อวี๋ตัวตัวเหงื่อท่วมตัว ฝนข้างนอกยังคงตกไม่หยุด

พลิกตัวเข้าไปในมิติ ต้นไม้ผลของนางเริ่มแตกหน่อสีเขียวออกมามากมาย มีแต่ที่นี่เท่านั้นที่สามารถปลอบประโลมจิตใจของนางได้

มองหาร่างของกางเกงขนสัตว์ไปทั่ว กลับเห็นฝูงไก่กำลังชุมนุมกันอยู่ในไร่ข้าวโพดขนาด 10 ตารางเมตรของนาง จิกพื้นดินอย่างเอาเป็นเอาตาย

เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเมล็ดข้าวโพดกำลังงอก!

อวี๋ตัวตัว...

อุตส่าห์งอกออกมาได้แค่นี้ กลับโดนพวกไก่เขมือบซะหมด พวกแกไม่ได้กินใบไม้สีเขียวมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ถึงได้กระหายขนาดนี้

กางเกงขนสัตว์ไม่มาดูแลพวกมันหน่อยรึไง!

อวี๋ตัวตัวใช้จิตสำนึกตรวจสอบว่ากางเกงขนสัตว์อยู่ที่ไหน ตามความรู้สึกไปจนถึงเล้าไก่...

ให้ตายเถอะ แมวสองตัวซ่อนตัวอยู่ในเล้าไก่ ตัวหนึ่งนอนคว่ำหลับตาปรือ อีกตัวจ้องมองมันเขม็ง

"กางเกงขนสัตว์ พวกแกมาทำอะไรกันตรงนี้?" เล้าแมวไม่หอมรึไง ถึงต้องมาอยู่ในเล้าไก่?

เหมียว เหมียว เหมียว

กางเกงขนสัตว์ร้องเรียกอวี๋ตัวตัว พร้อมกับมองไปที่กางเกงขายาว

อวี๋ตัวตัวรู้สึกถึงความผิดปกติ ยื่นมือไปอุ้มกางเกงขายาวขึ้นมา ตรวจสอบสถานการณ์

เล้าไก่ทำจากกรงเก่าที่กางเกงขนสัตว์ไม่ได้ใช้แล้ว ปูด้วยกล่องกระดาษ เป็นเล้าที่มีหลังคา ภายในมีกลิ่นปะปนกัน แต่แฝงไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ชวนคลื่นไส้

กางเกงขายาวท้องเสีย