ตอนที่ 48

**บทที่ 48**

ตุน ตุน ตุน… เมื่อลงมาถึงชั้น 18 เซี่ยอวิ๋นกำลังขะมักเขม้นขนยาขึ้นบันได เป็นยาเทพในตำนานเม็ดละห้าร้อยหกร้อยนั่นเอง…

ยาพวกนี้มีขนาดเล็กเท่ากล่องไม้ขีด ราวร้อยกว่ากล่องบรรจุเต็มลัง ขณะนี้บนบันไดมีวางเรียงรายอยู่แล้วถึงหกลัง

อวี๋ตัวตัวเดินเข้าไป พบว่าข้างในยังมีอีกกว่ายี่สิบลัง!

“อวิ๋น เจ้าจะไม่ขนกลับไปทั้งหมดเลยใช่ไหม? ของพวกนี้มันวิเศษอย่างที่ร่ำลือกันจริงหรือ?” อวี๋ตัวตัวตกใจกับการกระทำของเขา นี่เขาจะไม่ขนยาทั้งคืนอีกแล้วใช่ไหม แค่แบตเตอรี่ลิเธียมสองร้อยเครื่องก็แทบแย่แล้ว…

เซี่ยอวิ๋นเหลือบมองนาง พยักหน้าเล็กน้อย

“เอาแค่หกลังนี่แหละ เก็บไว้ใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของกับคนอื่นในภายหลัง ยาพวกนี้เก็บรักษาง่าย มีอายุถึงห้าปี” อวี๋ตัวตัวแอบขำในใจ ไอ้หมอนี่คงเข็ดจากเมื่อคืนแล้ว คราวนี้ไม่กล้าโลภมากเกินไป กลัวร่างกายตัวเองจะรับไม่ไหว!

“ยี่สิบกว่าลังที่เหลือไม่เอาแล้วหรือ?” อวี๋ตัวตัวแกล้งถาม

เซี่ยอวิ๋นยกลังใหญ่ลังหนึ่งเดินขึ้นไปชั้น 17 “ยาสำคัญก็จริง แต่ต้องทำตามกำลัง หกลังนี่ก็เยอะแล้ว” อวี๋ตัวตัวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคัก!

จากนั้นจึงช่วยกันขนยาลงไปข้างล่าง ในเที่ยวสุดท้าย นางวิ่งกลับเข้าไปในโกดังยา รวบรวมยี่สิบกว่าลังที่เหลือทั้งหมดใส่เข้าไปในมิติ

ทั้งสองเดินลงไปต่อ ชั้น 11 ถึง 16 เป็นบริษัทเวชภัณฑ์ขนาดใหญ่

ขณะที่เซี่ยอวิ๋นกำลังงัดประตู อวี๋ตัวตัวก็มองดูป้ายประชาสัมพันธ์บนผนัง น่าจะเป็นบริษัทขายยาต้านมะเร็ง

ต้านมะเร็ง นี่มันตรงสายกับเซี่ยอวิ๋นเลยนี่นา งานเก่าของเขา!

เซี่ยอวิ๋นตรงไปยังตู้แช่แข็งขนาดใหญ่ที่มีกุญแจล็อคในห้องโถง อวี๋ตัวตัวเพิ่งเคยเห็นตู้แช่แข็งที่มีกุญแจล็อคเป็นครั้งแรก อดไม่ได้ที่จะถามว่า “นี่มันอะไร?”

“อะคิเลนไซ อินเจคชั่น”

เซี่ยอวิ๋นหันกลับมามองอวี๋ตัวตัวด้วยสีหน้าดีใจ แล้วก็ตระหนักว่านางไม่เข้าใจ จึงอธิบายว่า “ตอนนี้เป็นยาต้านมะเร็งที่มีประสิทธิภาพที่สุดในตลาด ราคาเข็มละ 1.2 ล้าน”

อวี๋ตัวตัวอ้าปากค้าง แพงขนาดนี้! ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ก็ว่ามีคนหมดเนื้อหมดตัวเพื่อรักษามะเร็ง แค่เข็มเล็กๆ เข็มเดียวก็เท่ากับบ้านหลังเล็กๆ ในฮุยซือได้เลย!

“อย่างนั้นก็ต้องยกตู้แช่แข็งกลับไปด้วยน่ะสิ?” อวี๋ตัวตัวมองดูเจ้าตัวใหญ่แล้วกลืนน้ำลาย

“ไม่ต้อง ของพวกนี้สามารถเก็บไว้ในอุณหภูมิห้องได้สามชั่วโมง หลังจากเอาออกมาแล้วก็รีบกลับบ้านก็พอ ตอนจะไปจริงๆ ค่อยกลับมาเอามัน”

เซี่ยอวิ๋นใช้เครื่องมือถอดกุญแจที่คล้องอยู่บนตู้แช่แข็งออกอย่างใจเย็น เปิดดูข้างใน แล้วก็ปิดประตูตู้แช่แข็งอย่างพอใจ

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มค้นหายาต้านมะเร็งอื่นๆ ที่วางอยู่ในตู้ต่างๆ ทั้งยาที่มีพิษต่อเซลล์ ยาปฏิชีวนะต้านมะเร็ง ยาภูมิคุ้มกัน และยามุ่งเป้า

อวี๋ตัวตัวไม่เข้าใจ แต่เห็นเซี่ยอวิ๋นตื่นเต้นขนาดนี้ คงเป็นของที่มีประโยชน์ นางจึงช่วยกันใส่ถุงอย่างสุดกำลัง แล้วขนลงไปข้างล่าง

คราวนี้ไม่ได้เหลืออะไรไว้ในมิติของอวี๋ตัวตัวเลย แทบจะเอาไปได้ทั้งหมด

ที่ต่อไปคือบริษัทตัวแทนจำหน่ายยูนนานไป๋เย่า ครอบครองชั้น 9-10

เซี่ยอวิ๋นบอกให้อวี๋ตัวตัวเอาไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ บอกว่าหากได้รับบาดเจ็บ ยาตัวนี้มีฤทธิ์ห้ามเลือดได้อย่างดีเยี่ยม!

อวี๋ตัวตัวเชื่อ

หลังจากที่เซี่ยอวิ๋นขนยาของเขาลงไปสี่ลังแล้ว อวี๋ตัวตัวก็เหมาลังที่เหลืออีกสี่ร้อยลัง ใส่เข้าไปในมิติโดยตรง

ลงไปอีก เป็นบริษัทตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพชื่อดัง ครอบครองชั้น 6-8

อวี๋ตัวตัวเห็นเซี่ยอวิ๋นเลือกหยิบวิตามิน แคลเซียม และเมลาโทนินลงไปไม่กี่ลัง

ส่วนที่เหลือ เช่น โปรตีนผง ลูทีน เลซิติน เกรปซีดผง โคเอนไซม์คิวเทน ถั่วเหลืองไอโซฟลาโวน น้ำมันปลาทะเลลึก โพรไบโอติก และมาก้า ยาบำรุงหยินหยางที่วิเศษ ก็ถูกอวี๋ตัวตัวเก็บเข้ามิติอย่างเงียบๆ

อวี๋ตัวตัวลงไปถึงชั้น 5 พบว่าประตูถูกงัดแงะแล้ว แต่เซี่ยอวิ๋นยืนลังเลอยู่หน้าประตู

“ทำไมไม่เข้าไป?” อวี๋ตัวตัวพูดพลางชะโงกหน้าเข้าไปดู…

ให้ตายสิ ที่แท้ก็เป็นบริษัทผลิตภัณฑ์เพื่อการคุมกำเนิดชื่อดัง! การตกแต่งภายในแปลกตามาก มีสไตล์ บ่งบอกถึงวัฒนธรรมองค์กรได้อย่างดีเยี่ยม!

“เจ้าจะตุนของพวกนี้หรือ?” เซี่ยอวิ๋นถาม

อวี๋ตัวตัวสังเกตเห็นว่าใบหูของเขาแดงระเรื่อเล็กน้อย…

“แน่นอนว่าต้องตุน!” อวี๋ตัวตัวผลักเขาไปด้านข้าง เดินเข้าไปอย่างสง่าผ่าเผย

อวี๋ตัวตัวหันกลับไปสบตากับเซี่ยอวิ๋นที่มีสีหน้าซับซ้อน “อวี๋ตัวตัว เธอเป็นผู้หญิง ทำไมไม่รู้จักสงวนท่าทีหน่อย!”

อวี๋ตัวตัวเอามือปิดปากหัวเราะ “ของพวกนี้เอาไปแลกเปลี่ยนในภายหลังได้ พวกคนรวยชอบของพวกนี้! หรือว่า… เจ้าคิดว่าข้าจะเอาไปใช้เอง?”

เซี่ยอวิ๋น…

นางพูดความจริงนี่นา!

ถึงแม้ว่าในมิติจะตุนไว้เยอะแล้วก็ตาม เป็นของที่รวบรวมมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนหน้านี้ น่าจะมีประมาณหมื่นชิ้น แต่คนเป็นผู้ใหญ่ที่ไหนจะรังเกียจของพวกนี้เยอะ!

“อย่างนั้นเจ้าก็เอาให้เรียบร้อย แล้วค่อยตามมา ข้าจะขนของไปข้างล่างก่อน!”

มองเซี่ยอวิ๋นวิ่งหายไป อวี๋ตัวตัวก็งงงวย ไอ้หมอนี่เป็นอะไร ทำไมต้องวิ่งเร็วขนาดนี้?

แต่เขาหนีไปก็ดี จะได้ให้นางเก็บทุกอย่างเข้ามิติได้อย่างสบายใจ!

ทั้งหมดสิบกว่าลังใหญ่ คำนวณคร่าวๆ น่าจะมีประมาณสองหมื่นชิ้น ยัดเข้าไปในชั้นสี่ของมิติ วางไว้รวมกับของเก่าเหล่านั้น!

ลงไปอีก ชั้น 3-4 เป็นบริษัทตัวแทนจำหน่ายยาปฏิชีวนะ

เนื่องจากเป็นยาสั่งจ่ายทั้งหมด แม้แต่เซี่ยอวิ๋นก็ไม่อยากทิ้งยาเม็ดใดเม็ดหนึ่ง ใส่ลงในถุงกันน้ำที่เตรียมไว้ล่วงหน้าทั้งหมด

ในวันสิ้นโลก ยาเม็ดเล็กๆ แบบนี้ อาจช่วยชีวิตคนได้!

ตอนที่อวี๋ตัวตัวลงไป เขาก็กวาดล้างเกือบหมดแล้ว!

วันนี้สิ่งของทั้งหมดกองรวมกัน ต้องใช้เรือยางถึงสามลำ

อวี๋ตัวตัวเสนอให้แกะบรรจุภัณฑ์ภายนอกของยาออกทั้งหมด เผื่อว่าจะประหยัดเรือยางไปได้อีกลำ!

เซี่ยอวิ๋นมองอวี๋ตัวตัวเหมือนมองคนโง่…

“เจ้าแน่ใจหรือว่าจะเอาพวกยาที่ไม่มีวันผลิตและวันหมดอายุกลับไป เพียงเพื่อประหยัดเรือยางอีกลำ? แล้วไม่ต้องดูฉลากยา ใช้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้ากับยาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน?”

อวี๋ตัวตัวอึ้งไปนานกว่าจะพูดออกมาได้ “ก็ยังมีเจ้าอยู่นี่นา! ยาที่เจ้าเอามา เจ้าก็คงรู้จักหมด ใช่ไหม! จดวันที่ไว้ให้หมดก็ดี”

“ถ้าข้าไม่อยู่แล้วล่ะ!”

อวี๋ตัวตัวเงยหน้ามองเซี่ยอวิ๋น ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ชาติที่แล้วนางเห็นเขาตายต่อหน้าต่อตา แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

ตั้งแต่รู้ว่าเขาก็เกิดใหม่มาเหมือนกัน มีความลับที่เป็นของคนสองคน นางก็เริ่มพึ่งพาเขาโดยไม่รู้ตัว… นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องดี

“อย่างนั้นก็สามลำเหมือนเดิมเถอะ!” หัวข้อที่ถูกตัดตอนจบลง ทั้งสองเข้าใจถึงความโหดร้ายของวันสิ้นโลก ไม่มีใครแน่ใจว่าตัวเองจะมีวันพรุ่งนี้หรือไม่ เพียงแค่พยายามมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น

การจัดเรียงเรือยางตอนขากลับไม่เหมือนเมื่อวาน

กลัวว่าจะมีคนดักซุ่มโจมตี ทั้งสองจึงเลือกที่จะอยู่ในเรือลำเดียวกัน เซี่ยอวิ๋นพายเรือ อวี๋ตัวตัวเฝ้าระวัง แบ่งงานกันทำ ใกล้ชิดกันมากขึ้น เพื่อตอบสนองได้ทันท่วงที

หนึ่งลากสอง ท้ายที่สุดแล้วคนเป็นสำคัญกว่าสิ่งของ!

ขากลับคอนโดต้องผ่านห้างสรรพสินค้า อวี๋ตัวตัวมองเห็นแสงไฟสลัวๆ ที่ด้านข้างประตูใหญ่ของห้างสรรพสินค้าแต่ไกล สงสัยว่าใครมันช่างกล้ามาซื้อของฟรีกันโจ่งครึ่มขนาดนี้?

“เป็นรัฐบาลเขตที่จะใช้พื้นที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เปิดตลาด” เซี่ยอวิ๋นพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็เบนทิศทางเรือยางไปทางด้านซ้าย ดูเหมือนว่าต้องอ้อมกลับบ้าน

อวี๋ตัวตัวมองดูแสงไฟที่ค่อยๆ ห่างออกไป แล้วก็จมอยู่ในความทรงจำ… ตลาดน่ะหรือ

ชาติที่แล้ว อวี๋ตัวตัวไม่เคยไปตลาดน้ำ เพราะนางไม่มีเรือ

ตอนนั้นครอบครัวของน้าชายได้ย้ายเข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของนางอย่างแข็งกร้าวแล้ว พวกเขาอ้างเสมอว่าเรือยางหนึ่งลำสามารถบรรจุได้แค่สี่คนเท่านั้น ปฏิเสธที่จะให้อวี๋ตัวตัวออกไปด้วยกัน

ส่วนเรือยางของพวกเขา แน่นอนว่าก็แย่งชิงมาจากคนอื่น

หากอวี๋ตัวตัวต้องการออกไปข้างนอก ก็ต้องหาวิธีอื่น เช่น แผ่นเตียง หรือขวดน้ำดื่มขนาดใหญ่…

`