ตอนที่ 5

บทที่ 5 เครื่องมือช่าง

"ทราบแล้วน่า จะกักตุนไว้เต็มห้อง รอเจ้ามา แล้วจะเลี้ยงให้อ้วนพีเป็นตือโป๊ยก่ายเลยคอยดู"

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะ! ข้าจะกินให้เจ้าจนหมดตัว!" อวี๋ตัวตัวกล่าวพลางหัวร่อ แล้วรีบโอนเงินเข้าบัญชีของเซี่ยอวิ๋นทันที

เซี่ยอวิ๋นเพิ่งได้รับเงิน โรงพยาบาลก็โทรศัพท์มาแจ้งให้เขารีบกลับไป เพราะมีเคสฉุกเฉิน

มองตามแผ่นหลังที่วิ่งเหยาะๆ กลับโรงพยาบาลของเขา อวี๋ตัวตัวก็ถอนหายใจออกมา

รถบรรทุกสินค้าแล่นตามนางไปยังลานจอดรถใต้ดินใกล้บริษัท ซึ่งกำลังซ่อมแซมกล้องวงจรปิดอยู่ นางบอกให้คนขับวางกล่องไว้บนที่จอดรถที่ว่างเปล่า แล้วบอกว่าจะมีเพื่อนร่วมงานมารับไปในภายหลัง

อวี๋ตัวตัวถึงกับตะลึงงัน นางรู้แต่เพียงเขียนรายการ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อสิ่งของเหล่านี้กองรวมกันแล้วจะกินพื้นที่มากมายเพียงนี้!

มีกล่องกระดาษขนาดใหญ่ถึงหกสิบกว่ากล่อง และตู้เย็นติดรถยนต์ขนาดใหญ่สองตู้สำหรับเก็บวัคซีน

ยาปฏิชีวนะชนิดต่างๆ ยาสำหรับโรคหัวใจและหลอดเลือด ยาสำหรับระบบทางเดินอาหาร ยาแก้หวัด ยาแก้เคล็ดขัดยอก ยาสเตียรอยด์ ยารักษาโรคผิวหนัง ยาสตรี ยารักษาโรคทางจิตเวช ยาแก้แพ้ รวมถึงวิตามินรวมและยาบำรุงต่างๆ

ตั้งแต่หัวจรดเท้า...มีครบครันทุกประเภท ล้วนเป็นยารักษาชีวิตในภัยพิบัติทั้งสิ้น

ยังมีอุปกรณ์ทางการแพทย์เสริม: สำลีทางการแพทย์ ผ้าพันแผล ไม้พันสำลี โพวิโดน-ไอโอดีน แอลกอฮอล์ และน้ำยาฆ่าเชื้อ เป็นต้น

หลังจากขนกล่องลงหมดแล้ว อวี๋ตัวตัวมองส่งรถจากไปไกล แล้วหันกลับมาเก็บกล่องที่กองสูงเป็นภูเขาบนพื้นลงไปในมิติทั้งหมดในคราวเดียว

กล่องเหล่านี้กินพื้นที่ห้องขนาด 30 ตารางเมตรไปทั้งห้อง

ติ๊งติ๊ง... ข้อความโทรศัพท์มือถือ เป็นข้อความจากบอสใหญ่

【อวี๋น้อย เธอเป็นกระดูกสันหลังด้านการออกแบบของบริษัท เรื่องลาออกหวังว่าเธอจะพิจารณาใหม่อีกครั้ง! เช่นนั้นฉันจะอนุมัติวันลาให้เธอห้าวัน พักผ่อนและจัดการตัวเองเสียหน่อย แล้วค่อยบอกความคิดของเธอให้ฉันทราบ!】

อวี๋ตัวตัวหัวเราะเยาะในใจ หัวหน้างานคนนั้นชอบคุยโวโอ้อวดอยู่เสมอว่างานทั้งหมดเป็นเขาที่ทำสำเร็จ แอบอ้างผลงานของนางไปเสียหมด แล้วนางจะเสียเวลาทำรายงานลาออกไปทำไม! ปล่อยให้เขาทำไปก็แล้วกัน!

【ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณสำหรับความหวังดีของท่าน ฉันตัดสินใจแล้ว】

ขับรถกลับบ้าน พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเหมาคู่หมอบอยู่บนพรมหน้าประตู มองนางตาละห้อย สีหน้าเศร้าสร้อย ข้างเท้าเป็นชามอาหารแมวที่ว่างเปล่า

อ๊ะ! ตอนเช้าออกไปรีบร้อนเกินไป ลืมเอาอาหารสำหรับวันนี้ของเหมาคู่มาให้... โทษทีที่ไม่ได้เลี้ยงแมวนาน...

เปลี่ยนรองเท้าแตะ อวี๋ตัวตัวรีบวิ่งเข้าไปลูบหัวเล็กๆ ของเหมาคู่ ยกชามเล็กๆ ของมันขึ้นมา แล้วอุ้มเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"ขอโทษนะ ขอโทษ! เดี๋ยวหาอะไรให้กินนะ!"

เติมอาหารและน้ำให้แมวแล้ว อวี๋ตัวตัวก็เปิดห้องชั้นล่าง

เดิมทีที่นี่ตั้งใจจะทำเป็นห้องโยคะ แต่เพราะทำงานล่วงเวลาทุกวัน นางจึงไม่มีเวลาออกกำลังกาย ต่อมาจึงปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ พอดีเอาไว้เก็บเสบียง

อวี๋ตัวตัวเดินเข้าไปในห้อง แล้วนำข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำมัน ออกมาจากมิติ ทีละถุงๆ วางซ้อนกันจากพื้นจรดเพดาน

วางไปได้ครึ่งหนึ่ง อวี๋ตัวตัวก็หยุดชะงัก

เสบียงที่ต้องกักตุนยังมีอีกมาก แค่รายการที่เขียนไว้บนกระดาษก็ยังมีอีกกว่าห้าหน้ากระดาษที่ยังไม่ได้ซื้อ

ตอนนี้พื้นที่ในมิติเหลือเพียง 70 ตารางเมตรในห้องนั่งเล่นเท่านั้น แม้ว่าจะใช้ห้องว่างที่เหลืออยู่ในอพาร์ตเมนต์ทั้งหมด ก็ยังไม่พอที่จะกักตุน!

เรื่องนี้ทำให้อวี๋ตัวตัวกลุ้มใจยิ่งนัก...

แต่...นางจำได้ว่าในชาติที่แล้ว ห้องข้างๆ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยจนกระทั่งน้ำท่วมเมือง ทำให้ผู้อยู่อาศัยที่น้ำท่วมจากชั้นล่างขึ้นมาตามหาทีละชั้นๆ ในที่สุดก็งัดกุญแจเข้าไปอยู่อาศัยอย่างโจ่งแจ้ง

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมนางจะนำมาใช้เพื่อประโยชน์ของตนเองไม่ได้!

อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณในฐานะสถาปนิก อวี๋ตัวตัวจึงคิดแผนการออกในทันที

เจาะประตูเล็กๆ สูงเท่าคนจากกำแพงด้านห้องนั่งเล่นของตนเองไปยังห้องข้างๆ จากนั้นเจาะประตูเล็กๆ บนกำแพงห้องข้างๆ ไปยังห้องที่อยู่ติดกัน ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ...

เช่นนี้ก็ไม่ต้องเข้าออกทางเดิน เพื่อนำเสบียงไปวาง และไม่ต้องทำให้คนอื่นสังเกตเห็น!

จากประสบการณ์ในชาติที่แล้ว นางสามารถเจาะทะลุห้องที่อยู่ติดกันได้อย่างน้อย 5 ห้อง

แต่ละห้องมีขนาด 50 ตารางเมตร สูง 6 เมตร เมื่อรวมชั้นลอยแล้ว จะมีพื้นที่ 100 ตารางเมตร 5 ห้องรวมกันเป็น 500 ตารางเมตร เท่านี้ก็จะมีพื้นที่กักตุนเสบียงได้กว้างขวางขึ้นมาก!

เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น อวี๋ตัวตัวจึงไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากใคร เพียงแค่ทุบกำแพงเท่านั้น หากใช้เครื่องมือที่ถูกต้อง ก็จะทุ่นแรงได้มาก

พูดแล้วทำเลย อวี๋ตัวตัวจึงออกไปเคาะประตูห้องข้างๆ ทีละห้อง ปรากฏว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ แม้แต่ลูกบิดประตูก็ยังมีฝุ่นจับหนา

เมื่อพิสูจน์สิ่งที่คาดการณ์ไว้แล้ว นางก็ขับรถออกไป ตรงไปยังร้านขายเครื่องมือช่างที่ใกล้ที่สุด

เจ้าของร้านเป็นคนคุ้นเคย ตอนที่อวี๋ตัวตัวตกแต่งอพาร์ตเมนต์ อุปกรณ์เครื่องมือช่างทั้งหมดซื้อจากที่นี่ทั้งนั้น ส่งถึงบ้านแถมยังติดตั้งให้ด้วย

"เถ้าแก่ เอาเครื่องตัดผนังไฟฟ้า 5 ชุด แบบกำลังแรงที่สุด" ตอนที่อวี๋ตัวตัวเข้าไป เจ้าของร้านกำลังกินข้าวอยู่ พอเห็นว่าเป็นนางมา ก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ

"อ้าว อวี๋น้อย ทำไมเพิ่งตกแต่งเสร็จไม่นาน ก็จะมาปรับปรุงใหม่อีกแล้ว?"

อวี๋ตัวตัวโบกมือ แล้วกล่าวว่า "ไม่ใช่หรอก เพื่อนเตรียมจะลงมือตกแต่งหน้าร้านเอง ฉันแนะนำว่าของที่นี่ดีจริง เพื่อนเลยให้ฉันมาช่วยซื้อให้หน่อย!"

พอเจ้าของร้านได้ยินว่าช่วยแนะนำธุรกิจให้ "ได้เลย! รับรองให้ราคาพิเศษที่สุด! เครื่องตัดผนังไฟฟ้า 5 ชุด เดี๋ยวไปเอาให้เดี๋ยวนี้ รอก่อนนะ!"

ไม่นานก็ลากรถเข็นเล็กๆ ออกมาจากโกดังด้านหลัง มีกล่องห้ากล่องวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ด้านบน

เจ้าของร้านเปิดกล่องหนึ่งในนั้น แล้วแนะนำให้อวี๋ตัวตัวฟังว่า:

"นี่คือเครื่องตัดผนังที่แรงที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตลาดตอนนี้ แม้จะมีเหล็กเส้นอยู่ข้างใน ก็ตัดได้อย่างง่ายดาย ไม่เปลืองแรงเลย!"

"ดี เอาอันนี้แหละ"

"ต้องการอะไรอีกไหม?" เจ้าของร้านถาม

"เอาสว่านกระแทกไฟฟ้า 5 ชุด ปืนยิงตะปู 10 ชุด กล่องเครื่องมือช่างครบชุด 2 กล่อง ค้อนแปดเหลี่ยมครบชุด แผ่นกันกระแทกประตู 10 อัน

ปูนยิปซัมไม่ต้องผสมกาว 500 จิน สีโป๊วผนัง 50 ถัง สีน้ำยางรักษาสิ่งแวดล้อมสีขาว 20 ถัง กาวอุดรอยรั่ว 5 ถัง กาวกันน้ำ 5 ถัง และฟิล์มกันลม 10 ม้วน

นอกจากนี้ ที่ร้านมีชั้นวางของโลหะแบบประกอบสำเร็จรูปไหม?" อวี๋ตัวตัวถาม

"มี! ต้องการเท่าไหร่?"

อวี๋ตัวตัวคิดๆ ดู "เอา 100 อันก็แล้วกัน"

"อย่างนั้นต้องรอเบิกสินค้าจากโกดังใหญ่ อย่างเร็วก็บ่ายวันพรุ่งนี้ จะเป็นอะไรไหม?"

"ดี งั้นก็เบิกสินค้าเลย" อวี๋ตัวตัววางแผนไว้ว่า เสบียงประเภทต่างๆ ต้องใช้ชั้นวางของจัดวางให้เป็นระเบียบ เพื่อให้หยิบใช้ได้ง่ายในภายหลัง

หากเป็นแบบตอนนี้ กองรวมกันทั้งหมด ไม่ต้องพูดถึงว่าเสบียงที่อยู่ข้างล่างจะเสียหายหรือไม่ ต่อไปทุกครั้งที่ต้องการหยิบอะไร ก็ต้องขนย้ายกันครึ่งวัน หยิบแล้วก็ต้องวางซ้อนกลับไปอีก ยุ่งยาก!

สู้จัดประเภทให้ดีตั้งแต่แรก วางให้เป็นระเบียบ

อวี๋ตัวตัวเพิ่งพูดจบ เจ้าของร้านก็รีบช่วยนางยกของที่ต้องการไปไว้ที่หน้าร้าน รวมถึงชั้นวางของด้วย

เครื่องมือต่างๆ กดทับเบาะข้างคนขับ เบาะหลัง และท้ายรถจนเต็มเอี้ยด พอพ้นจากสายตาของเจ้าของร้าน อวี๋ตัวตัวก็รีบจอดรถข้างทาง แล้วเก็บของทั้งหมดเข้าไปในห้องในมิติ