ตอนที่ 175

## ตอนที่ 231 กลับบ้าน กลับบ้าน

มู่มู่ก้มหน้านิ่งงัน เพียงแต่ก้มลงเก็บผักกาดขาวใส่ตะกร้าสานแต่โดยดี สองพี่น้องช่วยกันจนตะกร้าเต็มเปี่ยม รออยู่ครู่หนึ่ง พลันเห็นเงาร่างหนึ่งฮัมเพลงมาแต่ไกล ยินยินเงยหน้าขึ้นมอง ก็กล่าวออกมาอย่างที่คาดไว้ "ข้ารู้แล้วว่าท่านต้องมาไวแน่แท้"

ฮุนโหยวเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "แน่นอนอยู่แล้ว อย่าลืมสิว่าพวกเราเป็นใคร จะให้เชื่องช้าได้อย่างไรกัน?"

ได้ยินดังนั้น ยินยินพลันหวนคิดถึงท่าทีของชาวบ้านที่มีต่อตนเมื่อคราแรกที่กลับมายังหมู่บ้าน หรือว่าจะเป็นเพราะความเร็วของฮุนโหยวและวั่งชวนสองสหายนี้มันรวดเร็วจนเกินไป อีกทั้งยังเพาะปลูกผักผลไม้ได้ใหญ่โตถึงเพียงนี้ ชาวบ้านจึงได้แต่สอบถามถึงที่อยู่ของพวกเขาทั้งสองอย่างไม่ลดละ

ทันใดนั้น คิ้วของยินยินก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน เพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของฮุนโหยวและวั่งชวนนั้น คงนำพามาซึ่งเรื่องวุ่นวายอีกเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ ยินยินจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในบัดดล

ฮุนโหยวอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง นางก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ครั้นเมื่อเหลือบมองเห็นผักในแปลง ก็บ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ "พวกเจ้าช่างเชื่องช้าเสียจริง ข้าเดินมาตั้งไกลแล้วยังกลับมาถึงก่อนเลย!"

ยินยินหน้าดำคล้ำลงทันที "ท่านคิดว่าใครๆ ก็เป็นได้อย่างท่านรึ? ข้ากำชับแล้วกำชับอีกให้ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ทำ ผลสุดท้ายท่านก็เร็วกว่าใครเพื่อน!"

ฮุนโหยวหาได้ใส่ใจไม่ นางเบ้ปากส่งเสียง "ฮึ!" อย่างเย็นชา "ช้าก็คือช้า ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น! หากไม่เร่งมือเข้าหน่อย ฟ้าก็จะมืดแล้ว"

เอาเถิด! เห็นดังนี้ ยินยินก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง เหล่าสหายเหล่านี้ล้วนนำงานทั้งหมดมากองรวมกันให้เสร็จสิ้นภายในวันสองวัน จากนั้นเวลาที่เหลือก็จะเอาแต่หลับใหลอย่างสุขสำราญ ดังนั้นทุกครั้งที่ผู้อื่นลงไร่นา เหล่าสหายเหล่านี้จึงมักจะนอนสบายอยู่แต่ในบ้าน

ยินยินมิได้เสียเวลาพูดจาไร้สาระอีกต่อไป นางรีบเร่งนำผักในแปลงใส่ตะกร้าของฮุนโหยว ระหว่างก้มหน้าก็เหลือบมองไปทั่วทั้งแปลงผัก ยินยินพลันยกมือขึ้นกุมขมับ "อนิจจา! ยังเหลืออีกมากมายถึงเพียงนี้"

ส่วนใหญ่เป็นเพราะผักเหล่านี้มีขนาดใหญ่กว่าปกติถึงสองเท่า ดังนั้นตะกร้าหนึ่งจึงมิอาจบรรจุได้มากนัก เห็นดังนี้ ยินยินก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ จะปล่อยทิ้งไว้ที่นี่ก็ใช่ที่มิใช่หรือ? ดังนั้น ยินยินจึงเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง "มู่มู่ เจ้ากลับไปกับฮุนโหยวเสียก่อนเถิด ข้าจะรีบตามไปทันทีที่เก็บเสร็จ"

"หา!" มู่มู่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วจึงพยักหน้ากล่าว "ขอรับ พี่หญิง เช่นนั้นท่านต้องระมัดระวังตัวด้วยนะขอรับ อย่าลืมรีบกลับมานะขอรับ"

"วางใจเถิด พวกเจ้าจากไปก่อน เดี๋ยวข้าก็จะตามไปติดๆ" กล่าวจบ ยินยินก็ส่งสายตาให้ฮุนโหยวเป็นสัญญาณ ให้ฮุนโหยวแบกตะกร้าบนพื้นเดินไปก่อน

ฮุนโหยวพลันตระหนักได้ในทันที นางหัวเราะอย่างมีเลศนัย จากนั้นรีบวางตะกร้าที่แบกอยู่ลง แล้วยกตะกร้าอีกใบขึ้นแบกแทน ก่อนจะกล่าวกับมู่มู่ "เจ้าหนูน้อย ไปกันเถอะ"

มู่มู่เงยหน้าขึ้นมองยินยินแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามฮุนโหยวจากไปอย่างช้าๆ

รอจนกระทั่งพวกเขาเดินจากไปไกล ยินยินจึงเงยหน้าขึ้นมองไปรอบกาย รอจนกระทั่งไม่มีผู้คนอยู่ใกล้เคียง ยินยินก็รีบใช้ระบบ นำผักทั้งหมดโยนเข้าไปเก็บไว้ เหลือเพียงส่วนน้อยใส่ตะกร้า จากนั้นจึงแบกกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

มิอาจทำอย่างอื่นได้ ในเมื่อมีเครื่องมือโกงเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องโง่เขลาไม่ใช้อีกเล่า? ไม่รู้ว่าวั่งชวนกลับมาหรือยัง ดูท่าว่าพรุ่งนี้ตนคงต้องไปตลาดในเมืองเสียหน่อย ต้องรีบเร่งขายผักเหล่านี้ออกไปให้เร็วที่สุด

เพียงแต่ไม่รู้ว่าสวี่เหวินเสวียนเคยกล่าววาจาไว้ก่อนหรือไม่ หากเคยกล่าววาจาไว้ก่อน คงจะดีขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เขาได้บอกกล่าวกับพี่สะใภ้สวี่หรือไม่ เฮ้อ! ดูท่าว่าตนคงต้องแวะไปหาพี่สะใภ้สวี่เสียก่อน