ตอนที่ 180
## บทที่ 236 จับตาดูเถิด!
เพื่อคลายบรรยากาศอึมครึม ยินยินยกจอกขึ้นจิบ นางรู้สึกถึงรสขมเจือกลิ่นหอมอ่อนจาง นางมิใคร่รู้เรื่องชามากนัก ที่บ้านมีชาเตรียมไว้เพียงเล็กน้อย ส่วนใหญ่ใช้ต้อนรับแขก นางจึงเพียงจิบชาเงียบๆ มิเอ่ยวาจาใด
รออยู่ครู่หนึ่ง ก็บังเกิดเสียงเคาะประตูดังขึ้น ยินยินกำลังจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ทว่าอวิ๋นซูไวกว่าก้าวออกไปเปิดประตูเสียแล้ว เขาเห็นบ่าวสองคนยกตะกร้าเข้ามา
สายตาของเขาพลันชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า "พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ทำสิ่งใดก็ทำต่อไปเถิด" ยินยินเก็บอาการเหล่านั้นไว้ในใจอย่างละเอียด แม้ว่านางจะสัมผัสได้ถึงความประหลาดใจในดวงตาของอวิ๋นซูเช่นกัน ทว่านางมิคาดคิดว่าความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของอวิ๋นซูจะแข็งแกร่งเพียงนี้ มิแปลกใจเลยที่ผู้คนมักเปรียบเทียบพ่อค้าว่า 'พ่อค้าหน้าเลือด'
เพราะคนเหล่านี้มิใคร่แสดงสีหน้าอันใดออกมา แม้จะประหลาดใจก็มิแสดงออก กลับเอาแต่ซักไซ้ไล่เลียง
รอจนอวิ๋นซูสงบลง เขาจึงกลับมาพิจารณาผักในตะกร้าไม้ไผ่อีกครั้ง ต้องยอมรับว่าเขาประหลาดใจยิ่งนัก สตรีผู้หนึ่งสามารถทำได้ถึงเพียงนี้ก็มิใช่เรื่องง่ายดายแล้ว แต่สิ่งที่นางทำกลับมีขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อยิ่ง
ทว่าความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า อวิ๋นซูจึงจิบชาเพื่อชุ่มคอ เขาขยับคอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังว่า "คุณภาพและลักษณะของผักเหล่านี้ ข้าหาเหตุผลที่จะปฏิเสธมิได้ ดังนั้นต่อไปเราจะมาพูดคุยกันเรื่องราคา" ยินยินรู้ดีว่าเรื่องเหล่านี้สำเร็จลุล่วงด้วยดีแน่นอน แต่สำหรับเรื่องการต่อรองราคา ยินยินยังคงตั้งใจเป็นพิเศษ นางเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นซูแล้วถามว่า "ท่านคิดว่าผักเหล่านี้มีราคาเท่าใด?"
"เอ่อ..." คำถามที่กะทันหันเช่นนี้ ทำให้เขาตอบมิถูก ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่จ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมาของยินยิน เขาก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ข้าเกรงว่าราคาของข้าเจ้าจะรับมิได้" ยินยินมิได้เสียเวลาพูดจาไร้สาระกับเขาอีกต่อไป แต่กล่าวอย่างเด็ดขาดว่า "ข้าเห็นว่าเช่นนี้ดีกว่า ท่านก็รู้ว่าผักของข้ามีขนาดใหญ่กว่าของผู้อื่นหลายเท่า ข้าก็จะขายให้ท่านในราคาเดียวกับพวกเขา หากพวกเขาขายสองอีแปะต่อชั่ง ข้าก็จะขายเช่นนั้น"
"ทว่าผักของเจ้ามีขนาดใหญ่กว่า หากเป็นเช่นนี้ข้าก็มิคุ้มค่ามิใช่หรือ?"
"ไม่ว่าใหญ่หรือเล็กอย่างไรก็ต้องใช้ ท่านสู้ใช้ประโยชน์จากผักขนาดใหญ่เหล่านี้เพื่อสร้างจุดขาย มิแน่ว่าอาจทำให้ท่านกลายเป็นโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของเมืองนี้ก็ได้"
"สิ่งที่เจ้ากล่าวมานั้นน่าดึงดูดใจยิ่งนัก ทว่าตอนนี้มันมีเพียงขนาดที่ใหญ่โตเท่านั้น ส่วนรสชาติเป็นอย่างไรนั้นยังต้องพิจารณา หากมันด้อยกว่าของเดิมเพราะปริมาณมาก นั่นก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงของข้าโดยตรง" เมื่อได้ยินความกังวลของเขา ยินยินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างสมบูรณ์ สำหรับเรื่องรสชาติ ยินยินมิได้กังวลแม้แต่น้อย ผักเหล่านี้มิได้มีเพียงข้อได้เปรียบด้านขนาดเท่านั้น แต่รสชาติก็ยังดีเยี่ยมอีกด้วย
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ยินยินก็ยิ้มเล็กน้อย "ท่านนำผักเหล่านี้ไปให้พ่อครัวทำอาหารดู รสชาติเป็นอย่างไรก็จะรู้ได้ในไม่ช้า"
"ตกลง" อวิ๋นซูลุกขึ้นแล้วสั่งการออกไปด้านนอกทันที จากนั้นเขาก็หันกลับมากล่าวว่า "พบเจอสตรีที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่าตนเองเช่นนี้ ข้าจะมีอันใดที่ไม่ตกลงได้เล่า" ยินยินเพียงยิ้มมิเอ่ยวาจา
อวิ๋นซูพล่ามเรื่องอื่นๆ อีกเล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวว่าเขาและสวี่เหวินเสวียนรู้จักกันได้อย่างไร โธ่เอ๋ย! ช่างเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจยิ่งนัก!