ตอนที่ 19

## บทที่ 20 : เสี่ยวหยาถูกจับตัว

## บทที่ 19 : เสี่ยวหยาถูกจับไปเสียแล้ว!

ครั้นคิดคำนึงไปมา ยินยินก็คล้ายเหนื่อยหน่ายที่จะขบคิดเรื่องราวอันสลับซับซ้อน นางจึงก้าวเท้ากลับไปยังเรือนพัก ทว่ายังมิทันที่นางจะเหยียบย่างไปได้ไกลนัก สัมผัสแห่งความผิดปกติก็พลันแล่นปรากฏขึ้น ราวกับมีเงาร่างอันใดแอบแฝงอยู่เบื้องหลัง

คิ้วเรียวของยินยินขมวดเข้าหากัน นางหันกายกลับไปมอง ยังมิทันที่นางจะได้เปล่งเสียงใดออกมา ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ไฉนจึงมีพยัคฆ์ร้ายตนหนึ่งย่องตามนางมาอย่างลับๆ เล่า! ยินยินเพ่งพิศพิจารณาอย่างถี่ถ้วน "อนิจจา! นี่มันช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก มิใช่ว่าข้าได้ฉีดโอสถกล่อมประสาทให้มันแล้วดอกหรือ? เหตุใดมันจึงยังคงมีเรี่ยวแรงวิ่งตามข้ามาได้เช่นนี้เล่า!"

"หนี!" ยินยินรำพึงในใจ พลางออกวิ่งสุดกำลัง ทว่าด้วยกำลังและฝีเท้าของนางนั้นหรือ จะอาจเทียบเทียมกับพยัคฆ์ร้ายได้? เพียงชั่วครู่ร่างกายนางก็อ่อนล้า หอบหายใจถี่รัว ส่วนพยัคฆ์ร้ายก็มิคิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป มันก้าวเท้ามาข้างหน้า จ้องมองยินยินด้วยสายตาเว้าวอน

ถูกจ้องมองด้วยสายตาเช่นนั้น ยินยินก็พลันพูดไม่ออก นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ "เอาเถิด ในเมื่อเจ้าเข้าใจภาษามนุษย์เพียงนี้ ข้าก็จะตามน้ำไปก็แล้วกัน อย่างน้อยก่อนที่เจ้านายของเจ้าจะมารับตัวเจ้ากลับไป เราก็จะเปิดตัวให้มันยิ่งใหญ่เสียหน่อย"

ยินยินเดินลงจากเขา ท้องทุ่งในฤดูเหมันต์นั้น เว้นแต่ผักตามฤดูกาลแล้ว แทบจะเต็มไปด้วยความแห้งแล้งรกร้าง นานๆ ครั้งจึงจะมีชาวบ้านสักสองสามคนลงมือเพาะปลูก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเห็นเสือร้าย ก็ตกใจแทบสิ้นสติ มิสนใจผักในไร่นาอีกต่อไป คว้าจอบวิ่งหนีสุดชีวิต

"มาแล้ว! มาช่วยกันเร็ว! มีเสือเข้าหมู่บ้านแล้ว!" ยินยินได้ยินเสียงร้องก็หน้าดำคล้ำลง นางก้มลงมองพยัคฆ์ร้ายด้วยสายตาตำหนิ "เจ้ามันช่างเปิดตัวได้ยิ่งใหญ่เสียจริง!" แม้ว่านางจะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็มิคิดว่าจะเกินเลยเช่นนี้ ยิ่งเดินหน้าไป ชาวบ้านที่พบเจอต่างก็หลีกเลี่ยงเส้นทาง ไม่นานเรื่องเสือร้ายบุกหมู่บ้านก็แพร่สะพัดไปทั่ว ทุกครัวเรือนต่างปิดประตูแน่นหนา เกรงว่าเสือร้ายจะบุกเข้าไปในบ้านของตน

พยัคฆ์ร้ายมองยินยินด้วยสายตาไร้เดียงสา

เมื่อกลับมาถึงหน้าประตูบ้าน ยินยินเห็นว่าประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ในใจก็พลันเย็นเยียบ เสือร้ายบุกหมู่บ้านอย่างอึกทึกครึกโครมเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดมาแจ้งข่าวนางเลย นางปล่อยพยัคฆ์ร้ายไว้ในลานบ้าน แล้วเดินเท้าเข้าไป "เสี่ยวหยา แม่กลับมาแล้ว!" ...

นาน...ไม่มีเสียงตอบรับ

สีหน้าของยินยินเย็นชาลง ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจ นางผลักประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความยุ่งเหยิง ข้าวของถูกรื้อค้นกระจัดกระจายไปทั่ว

"หวังเอ้อ เจ้ามันหาที่ตาย!" ดวงตาของยินยินหรี่ลง แววสังหารฉายชัด อย่าถามนางว่าเหตุใดจึงรู้ว่าเป็นหวังเอ้อ เพราะนางเพิ่งมาถึงที่นี่และมีศัตรูเพียงคนเดียวคือหวังเอ้อ ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ จากที่นางสังเกตนั้น แม้จะดูถูกเจ้าของร่างเดิม แต่ก็คงไม่ทำเรื่องเช่นนี้

ยินยินเปิดระบบอย่างคล่องแคล่ว เพื่อค้นหาเบาะแสของหวังเอ้อ ไม่นานนักระบบก็แจ้งว่าเป้าหมายอยู่ในหุบเขาไม่ไกลจากนอกหมู่บ้าน

มิทันที่นางจะได้คิดอะไรมาก ยินยินก็ปิดระบบ แล้วหันไปบอกพยัคฆ์ร้าย "ไปทางนั้น เรารีบไปกันเถิด!" พยัคฆ์ร้ายคำรามเสียงดัง ราวกับบอกให้นางขึ้นไปขี่บนหลังมัน เมื่อเห็นเช่นนั้น ยินยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็มิได้ลังเลอีกต่อไป กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังมัน นางลูบหัวพยัคฆ์ร้ายอย่างชื่นชม "เจ้าช่างแสนรู้ยิ่งนัก ช่วยคนสำคัญกว่า รีบไปกันเถิด!" พยัคฆ์ร้ายพยักหน้า แล้วแบกยินยินวิ่งไปยังทิศทางที่กำหนด

ยินยินเองก็มีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก นางเคยนั่งแต่ยานพาหนะไฮเทคจากโลกอนาคต ใครจะคิดว่าจะมีวันที่ได้ขี่เสือเช่นนี้

(ยอดสะสมไม่ดีเลย ท่านทั้งหลายช่วยสะสมกันเยอะๆ นะ...)