ตอนที่ 62

## ตอนที่ 63: จารึกคำมั่นสัญญา

ยามเมื่อ ยินยิน (茵茵) เหยียบย่างกลับถึงเรือนพักของตน ใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มปานจะฉีกถึงใบหู นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง "เสี่ยวหยา (小丫) ลูกรัก แม่กลับมาแล้วนะ รอพ้นปีใหม่นี้ แม่จะส่งเจ้าไปร่ำเรียนที่สำนักศึกษา ให้ลูกแก้วของแม่ได้เป็นสตรีผู้เปี่ยมปัญญา"

เสี่ยวหยา (小丫) ได้ฟังมารดาผู้ไม่เอาไหน ก็กลอกนัยน์ตาขึ้นบนอย่างระอาใจ

ยินยิน (茵茵) ก้าวเท้าเข้าไปในเรือน พลันชะงักงันไปชั่วขณะ ลานบ้านสะอาดสะอ้าน ปราศจากใบไม้ร่วงหล่นแม้แต่เพียงเศษเสี้ยว เห็นได้ชัดว่าเพิ่งได้รับการปัดกวาดมาหมาดๆ ทว่าคิ้วเรียวของ ยินยิน (茵茵) กลับขมวดมุ่น นางมิอาจเข้าใจได้เลยว่า เหตุใดหนอ ลูกแก้วของนางจึงแตกต่างจากเด็กน้อยบ้านอื่นอยู่ร่ำไป

ด้วยความจนใจ ยินยิน (茵茵) เดินเข้าไปหาบุตรี จับต้องใบหน้าผอมบางของนางด้วยท่าทีรังเกียจเล็กน้อย พลางเอ่ย "เหตุใดหลายวันมานี้ เจ้าจึงยังไม่ท้วมขึ้นมาบ้างเลย จับต้องแล้วช่างไร้ซึ่งความรู้สึกเสียจริง"

"ท่านแม่!" เสี่ยวหยา (小丫) ร้องท้วงด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ นางปัดมือของ ยินยิน (茵茵) ออกอย่างขุ่นเคือง "ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงทำตัวราวเด็กเล็กเช่นนี้ ยังจะมาขยี้หน้าข้าอีก"

เอ่อ... ถูกกล่าวเช่นนี้ ยินยิน (茵茵) ถึงกับปรากฏเส้นสีดำสามเส้นบนใบหน้า นางยกมือทั้งสองขึ้นขยี้ใบหน้าของ เสี่ยวหยา (小丫) อย่างแรง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทะเล้น "ข้อพิสูจน์คือ เด็กน้อยมีแต่จะต้องถูกข้าขยี้เท่านั้น เจ้าจงยอมให้ข้าขยี้โดยดีเถิด"

เสี่ยวหยา (小丫) เหลือบมอง ยินยิน (茵茵) ด้วยสายตาเฉียง

ยินยิน (茵茵) กุมขมับด้วยความอ่อนใจ นางมั่นใจว่า ธิดาอันเป็นแก้วตาดวงใจของนางผู้นี้ เมื่อเติบใหญ่จะต้องเป็นสตรีงามผู้เย็นชาเป็นแน่ บัดนี้ยังเล็กเพียงนี้ กลับมีท่าทีเย่อหยิ่งเย็นชาเสียแล้ว ยังกล้ากลอกตาใส่ผู้เป็นมารดาอีกด้วย!

มิได้การ ยินยิน (茵茵) ยกกำปั้นขึ้น หมายจะปรับเปลี่ยนนิสัยของนาง หากภายหน้าเป็นสตรีงามผู้เย็นชาจริง จะออกเรือนได้อย่างไร! ครั้นคิดได้ดังนั้น ยินยิน (茵茵) ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "เพื่อป้องกันมิให้เจ้าออกเรือนมิได้ในภายหน้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่จะเปลี่ยนแปลงนิสัยของเจ้าให้สิ้น"

เสี่ยวหยา (小丫) ได้ยินดังนั้น ก็เอียงศีรษะถามอย่างไร้เดียงสา "ท่านแม่ การออกเรือนคืออะไร คือป้าใจร้ายที่ถูกไล่ออกไปคราวก่อนหรือไม่? ไม่เอา เสี่ยวหยา (小丫) ไม่ต้องการเป็นเช่นนั้น"

ถูกดวงตาไร้เดียงสาคู่นี้จ้องมอง ยินยิน (茵茵) รู้สึกราวกับอยากจะทึ้งผมตนเอง นางเพิ่งตระหนักว่า นางคิดมากเกินไป บุตรสาวของนางผู้นี้เพิ่งจะอายุหกขวบหลังพ้นปีใหม่ จะให้นางเข้าใจปัญหาลึกซึ้งเช่นนี้ได้อย่างไร

เพื่อเบี่ยงเบนประเด็น ยินยิน (茵茵) รีบเอ่ย "อีกสองวันก็จะถึงเทศกาลตงจื้อแล้ว พรุ่งนี้เราไปซื้อเสื้อผ้ากันเถิด มิเช่นนั้นอากาศจะหนาวเกินไป"

พอได้ยินคำว่าซื้อเสื้อผ้า ดวงตาของ เสี่ยวหยา (小丫) ก็เป็นประกายขึ้นมา ทว่าหลังจากนั้นก็ส่ายหน้า

เห็นนางส่ายหน้า ยินยิน (茵茵) ก็รู้สึกประหลาดใจ ทว่าครั้นคิดดูแล้วก็เข้าใจในทันที บุตรีอันเป็นแก้วตาดวงใจของนางผู้นี้คงจะกลัวนางใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว ยินยิน (茵茵) อุ้มนางขึ้นมาจุมพิตนางหลายครั้ง "ไม่ต้องประหยัดเงินเพื่อแม่หรอก"

ในขณะนั้นเอง เงาร่างหลายสายก็ทยอยเดินเข้ามา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ยินยิน (茵茵) ก็หันไปมอง เห็นผู้ใหญ่บ้านกับชายฉกรรจ์หลายคนเดินมาอย่างเชื่องช้า มองปราดเดียว ยินยิน (茵茵) ก็เห็นชายที่ชื่อ เหวินเสวียน (文軒) ถือพู่กันหมึกยืนอยู่ข้างผู้ใหญ่บ้าน

เห็นดังนั้น ยินยิน (茵茵) ก็เบิกบานใจ รีบวาง เสี่ยวหยา (小丫) ลง แล้วเดินเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับถาม "ท่านผู้ใหญ่บ้านมาเยือน มีธุระอันใดหรือ"

ผู้ใหญ่บ้านโบกมือ "ไม่ต้องพูดจาไร้สาระมากความ แม่ม่ายน้อย เจ้าเขียนสูตรเสร็จแล้วหรือยัง"

"เอ่อ... ยังมิได้..." แม้จะพูดเช่นนั้น มือของ ยินยิน (茵茵) ก็มิได้ว่างเว้น นางรีบเอ่ยกับ สวี่เหวินเสวียน (許文軒) ที่ยืนอยู่ข้างๆ "ขอยืมกระดาษกับพู่กันหน่อย"

สวี่เหวินเสวียน (許文軒) มิได้เอ่ยวาจา กลับยื่นกระดาษกับพู่กันให้ ยินยิน (茵茵)

เมื่อรับมาอยู่ในมือ ยินยิน (茵茵) ก็เขียนส่วนผสมและสูตรลงไป ทว่าเมื่อคิดถึงเครื่องมือ ยินยิน (茵茵) ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อคิดถึงผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีชั้นสูงในระบบที่ไม่อาจนำออกมาได้ นางจึงวาดวิธีการทำแบบดั้งเดิมที่สุดลงไป

เมื่อส่งมอบสูตรให้แก่ผู้ใหญ่บ้าน ยินยิน (茵茵) ก็ยิ้มแย้มอย่างยินดี ผู้ใหญ่บ้านหยิบเงินตำลึงทองร้อยตำลึงออกมา แล้วเอ่ยกับ ยินยิน (茵茵) "มีหนังสือสัญญาเป็นหลักฐาน เจ้าจงเขียนหนังสือสัญญาก่อน แล้วประทับลายนิ้วมือ เงินจึงจะเป็นของเจ้า"

เอาเถิด! แม้ว่า ยินยิน (茵茵) จะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันยุ่งยาก แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะยุ่งยากถึงเพียงนี้ ทำได้เพียงเข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม ยินยิน (茵茵) รับหนังสือสัญญามาด้วยสีหน้าดำคล้ำ เพียงเหลือบมองแวบเดียว ยินยิน (茵茵) ก็ถึงกับตะลึงงัน

`