ตอนที่ 96

## ตอนที่ 98: ปัญหาที่ดิน

"เฮอะ! ช่างน่าขันนัก!" ฮุนโหยวและวั่งชวนแทบจะกุมขมับ มิคาดว่านายเหนือหัวของพวกตนจะนับวันยิ่งไร้คุณธรรมขึ้นทุกที

ยินยินเดินวนเวียนสำรวจรอบหมู่บ้านอยู่ครู่หนึ่ง มิช้านานก็มาถึงยังผืนดินเป้าหมาย ทว่าเมื่อทัศนาเห็นสภาพที่แท้จริง ใบหน้างามก็พลันมืดครึ้มลงทันที นางพิศดูผืนดินด้วยความไม่แน่ใจ พลางเอ่ยถาม "พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าที่นี่ถูกต้องแล้ว? ข้ากลับรู้สึกว่าเหมือนมาผิดที่เสียกระไร"

ฮุนโหยวและวั่งชวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของยินยิน ก็บังเกิดความรู้สึกไม่ชอบมาพากลขึ้นมา จึงอดรนทนมิได้ที่จะเอ่ยถาม "นายเหนือหัว... เกิดอันใดขึ้นหรือ? หรือว่าจะมีปัญหาจริง ๆ?"

หากฮุนโหยวและวั่งชวนมิได้เอ่ยถาม ยินยินก็คงมิเป็นไร ทว่าเมื่อถูกถามเช่นนั้น ใบหน้าของนางกลับยิ่งดำมืดลงกว่าเดิม นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงปวดเศียรเวียนเกล้า "ปัญหาใหญ่โตเพียงนี้ พวกเจ้ากลับมองไม่เห็นหรือ?"

กล่าวจบ ยินยินก็ย่อกายลง หยิบดินขึ้นมาหนึ่งกำ แล้วกล่าวแก่ทั้งสอง "พวกเจ้าถูกหลอกแล้ว! จงพิศดูให้ดี ในดินผืนนี้มีเศษหินกรวดปะปนอยู่ถึงแปดส่วนสิบ! เช่นนี้จะเพาะปลูกอันใดได้? ต่อให้ปลูกได้ ผลผลิตก็คงน้อยนิดจนแทบมิคุ้มค่าเหนื่อย"

"เอ่อ...?" ฮุนโหยวและวั่งชวนถึงกับอ้าปากค้าง มิรู้จะกล่าวอันใดต่อไป ได้แต่หวังว่าที่ดินผืนอื่น ๆ ที่เหลือจะมิเลวร้ายเช่นนี้ มิเช่นนั้น นายเหนือหัวคงลงทัณฑ์พวกตนเป็นแน่

หลังจากสำรวจที่ดินผืนแรกเสร็จสิ้น พวกเขาก็หันไปสำรวจผืนที่สอง ทว่าผืนที่สองกลับตั้งอยู่บนไหล่เขา แม้ว่าดินจะค่อนข้างเบาบาง แต่โดยรวมแล้วคุณภาพดินก็ยังถือว่าใช้ได้ ทว่าข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ บนเขามิมีแหล่งน้ำ หากต้องการขนน้ำขึ้นมาเพื่อรดน้ำใส่ปุ๋ย ก็คงเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งนัก

ตลอดช่วงบ่าย ยินยินจึงสำรวจที่ดินทั้งสิบห้าหมู่จนครบถ้วน ทว่าที่ดินทั้งสิบห้าหมู่ กลับมีปัญหาแตกต่างกันไป บ้างก็คุณภาพดินเลวร้าย บ้างก็ยากแก่การขนส่งน้ำ บางผืนก็ตั้งอยู่หลังเขา แสงแดดส่องไม่ถึงตลอดทั้งปี นอกจากแมลงมีพิษและหนูงูแล้ว ก็แทบจะเพาะปลูกอันใดมิได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเรื่องราวพิสดารกว่านั้นอีก นั่นก็คือ พืชผักที่ปลูกได้ มักจะถูกขโมยอยู่เสมอ ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไป ที่ดินเหล่านั้นจึงถูกทอดทิ้งไปโดยปริยาย

เมื่อได้ข้อมูลทั้งหมดมา ยินยินก็ขมวดคิ้วมุ่น นางจึงได้ตระหนักว่าที่ชาวบ้านยินดีให้เช่าที่ดินอย่างง่ายดายเช่นนี้ ก็เพราะที่ดินเหล่านั้น ล้วนเป็นที่ดินมีปัญหาที่ถูกทอดทิ้งไปแล้วทั้งสิ้น! เมื่อคิดได้ดังนั้น ยินยินก็ถึงกับพูดไม่ออก

ฮุนโหยวและวั่งชวนยิ่งแค้นเคืองจนแทบกัดฟัน หากมิใช่เพราะมีนายเหนือหัวยืนคุมอยู่ พวกเขาก็คงอดรนทนมิได้ที่จะคว้าอาวุธออกมา สังหารพวกมันให้สิ้นซากไปแล้ว!

"นายเหนือหัว... พวกชาวบ้านช่างร้ายกาจยิ่งนัก! หากมิเป็นการสมควร เกรงว่าพวกเราคงต้องไปช่วงชิงที่ดินกลับมาเสียแล้วกระมัง"

ยินยินมองดูหุ่นยนต์ติดตามทั้งสองด้วยสายตาที่สงบนิ่ง พลางกล่าวเตือน "ใจเย็น ๆ... ใจเย็น ๆ... ทุกสิ่งทุกอย่างต้องยึดถือความปรองดองเป็นสำคัญ ชาวบ้านต้องรักใคร่กลมเกลียวกัน ดังนั้นเรื่องราวเหล่านี้ พวกเราอย่าได้ทำให้บานปลายไปเลย ทว่ากล้าดีอย่างไรถึงบังอาจหลอกลวงข้า? พวกมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม! ไป! พวกเราไปสะสางบัญชีกับพวกมัน!" กล้าดียังไงถึงบังอาจหลอกลวงนาง? เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้กลืนกินเข้าไปอย่างง่ายดาย! อย่างไรเสียก็ต้องให้พวกมันคายออกมาให้หมด!

เมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ ทั่วทั้งหมู่บ้านก็พลันครึกครื้นขึ้นมาทันที! ข่าวการถูกหลอกลวงของแม่ม่ายน้อยแพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง! ผู้คนมากมายต่างพากันออกมาจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ด้วยใจจดจ่อที่จะชมเรื่องสนุก

"นายเหนือหัว...?" ฮุนโหยวและวั่งชวนติดตามยินยินไปอย่างเงียบ ๆ พวกเขาอยากรู้นักว่านายเหนือหัวจะทำเช่นไร เพราะดูเหมือนว่านายเหนือหัวจะมิอาจสงบจิตใจได้ยิ่งกว่าพวกตนเสียอีก! อย่างน้อยพวกตนก็ยังแค่แสดงท่าทีเท่านั้น!

(ช่วงนี้กำลังหาบ้านย้าย ทำให้แทบแย่ ไม่มีเวลาอัพเดทเลยจริงๆ แต่พรุ่งนี้น่าจะเสร็จแล้ว จะพยายามอัพเดทให้เยอะๆ ชดเชยทุกคนนะ แต่ช่วงนี้โหวตน้อยมากๆ เลย เสียใจจัง ไม่มีกำลังใจเลย)