ตอนที่ 48

บทที่ 48: ได้ยินเรื่องราวในหนังสือเป็นครั้งแรก

ทางด้านหลินเหมิงรีบร้อนวิ่งมา แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินหร่าน

คนหายไปไหน?

หรือว่านางยังคงเก็บเห็ดอยู่บนเขา?

คิดได้ดังนั้น นางจึงรีบสำรวจตรวจสอบบริเวณรอบๆ บ้านอย่างละเอียดถี่ถ้วน พบว่าไม่มีร่องรอยการถูกรื้อค้นใดๆ

ดูเหมือนว่าหลินหร่านจะยังไม่ได้มาที่นี่

นางมองไปยังเส้นทางขึ้นเขาอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินหร่าน ในใจร้อนรนจนอดไม่ได้ที่จะพึมพำ: "น้องชายไม่ได้บอกว่านางขึ้นเขาไปนานแล้วหรือ? นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว นางยังคงเก็บเห็ดอยู่บนนั้นหรือ?"

"น่ารำคาญจริง ข้าจำได้ว่าในหนังสือเขียนไว้ว่าหลินหร่านเพิ่งจะค้นพบสมบัติเมื่อไม่นานมานี้ แล้วทำไมนางถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย?"

เดิมทีนางคิดว่าจะเป็นวันนี้เสียอีก

เมื่อรู้ว่าหลินหร่านขึ้นเขา นางจึงจงใจรออยู่พักหนึ่งก่อนที่จะมา ก็เพื่อให้นางมีเวลาค้นหาสมบัติ

แต่ผลลัพธ์คือไม่มีอะไรเลย ทำให้นางดีใจเก้อไปเปล่าๆ

ทางด้านหลินเหมิงยังคงหงุดหงิดระบายอารมณ์ แต่ในมิติส่วนตัวของหลินหร่านกลับเกิดความปั่นป่วนอย่างมาก

อะไรคือการที่ในหนังสือเขียนว่านางเพิ่งจะค้นพบสมบัติเมื่อไม่นานมานี้?

ดังนั้นนี่คือเหตุผลที่หลินเหมิงคอยถามเรื่องสมบัติของนางอย่างอ้อมๆ มาตลอด?

แล้วหนังสืออะไรกัน?

หรือว่าตัวนางเป็นเพียงตัวละครในหนังสือ?

แล้วหลินเหมิงล่ะ?

นางเป็นใครกัน?

ให้ตายหลินหร่านก็คงไม่มีทางเดาได้ว่าบนโลกนี้ นอกจากคนทะลุมิติอย่างนางแล้ว ยังมีสิ่งที่เรียกว่า "ทะลุเข้าไปในหนังสือ" อีกด้วย

แต่ในขณะนี้หลินหร่านไม่มีอารมณ์ที่จะคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เพราะนางนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

นั่นก็คือหนังสือที่หลินเหมิงรู้ อาจจะเป็นเรื่องที่เขียนถึงตัวนางเอง?

ถ้าเช่นนั้นเรื่องราวทั้งหมดของนาง หลินเหมิงก็รู้หมดน่ะสิ?

แล้วในหนังสือเล่มนั้นเขียนถึงตัวหลินหร่านคนเดิม หรือตัวนางที่ทะลุมิติมากันแน่?

ความรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าออกจนหมดเช่นนี้ มันไม่น่าพอใจเอาเสียเลย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของหลินหร่านก็ปรากฏประกายสังหาร

นางไม่ใช่คุณหนูที่มือไม่เคยเปื้อนเลือด

ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่นผู้ร่ำรวยที่สุด และทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของจวนติ้งหย่วนโหว สิ่งที่นางได้เรียนรู้ไม่ใช่แค่การดีดพิณ เล่นหมากรุก วาดภาพ เขียนบทกวี และพิธีรีตองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการบริหารจัดการบ้านเรือนและการวางแผนกลยุทธ์อีกด้วย

ถึงแม้ว่ามือของนางจะเปื้อนเลือดไปเพียงแค่จูเฉิงไฉเพียงคนเดียว แต่ฉากที่นองเลือดที่นางเคยเห็นมาก็ไม่น้อย

นางรู้มาตั้งแต่เด็กว่าใครก็ตามที่คุกคามนาง จะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก

เพียงแต่เมื่อคิดถึงหลินเว่ยกั๋ว ดวงตาของหลินหร่านก็ฉายแววลังเล

อย่างไรเสียหลินเหมิงก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของพ่อ ถ้าหากนางลงมือจริงๆ พ่อคงจะเสียใจใช่หรือไม่?

ช่างเถอะ ครั้งนี้เห็นแก่ที่นางแซ่หลินแล้วจะปล่อยนางไปก่อน แต่ถ้าหากในอนาคตนางไม่สงบเสงี่ยม ก็อย่ามาโทษนางก็แล้วกัน

อีกอย่างตอนนี้ นางค่อนข้างสนใจในตัวหลินเหมิงและสิ่งที่หลินเหมิงรู้ ดูเหมือนว่านางคงต้องหาโอกาส 'สอบถาม' นางอย่างละเอียดเสียหน่อย

หลังจากที่หลินหร่านวางความคิดลงได้และกลับมามีสติอีกครั้ง ก็พบว่าข้างนอกไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แล้ว

หลินเหมิงไปแล้วหรือ?

นางไม่แน่ใจ ดังนั้นจึงยังไม่กล้าออกไปในตอนนี้

ถ้าหากสามารถมองเห็นข้างนอกได้จากในมิติส่วนตัวก็คงจะดี การได้ยินแค่เสียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าข้างนอกมีคนหรือไม่

ความคิดของหลินหร่านเพิ่งจะแวบเข้ามาในหัว ก็ไม่คาดคิดว่ากระจกทรงกลมบานหนึ่งจะปรากฏขึ้นตรงหน้า

เพียงแต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ใช่ตัวนางเอง แต่เป็นภาพของบ้านที่ทรุดโทรมที่คุ้นเคย ดังนั้นนี่คือภาพของภายนอกมิติส่วนตัว?

หลินหร่านตื่นเต้นในทันที ไม่คิดว่าในมิติส่วนตัวจะสามารถมองเห็นข้างนอกได้จริงๆ!

บรรพบุรุษไม่ได้กล่าวถึงวิธีการใช้งานเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ไม่รู้ว่านางไม่ได้สังเกต หรือว่าไม่ได้นึกถึงมัน

ดูเหมือนว่าต่อไปนี้นางคงต้องศึกษาค้นคว้าให้มากขึ้น บางทีอาจจะสามารถขุดค้นวิธีการใช้งานอื่นๆ ของมิติส่วนตัวได้อีก

แต่เรื่องเหล่านั้นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้มองเห็นข้างนอกได้แล้ว หลินหร่านรีบมองหาตำแหน่งของหลินเหมิง

ในขณะนี้นางกำลังยืนอยู่ที่ตีนเขา มองขึ้นไปยังบนเขา

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านางกำลังรอนางอยู่แน่นอน

คงคิดว่านางยังคงเก็บเห็ดอยู่บนเขา

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หลินหร่านไม่มีทางออกไปอย่างแน่นอน

อยู่ในมิติส่วนตัวก็เบื่อ หลินหร่านมองไปยังบ้านที่ทรุดโทรมผ่านกระจก ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดที่หลินเหมิงพึมพำเมื่อครู่นี้ ที่บอกว่านางจะค้นพบสมบัติที่นี่ในเร็วๆ นี้?

สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเล็กน้อย หรือว่าที่นี่จะมีสมบัติจริงๆ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินหร่านคิดว่าอย่างไรเสียตอนนี้ก็ว่างอยู่แล้ว นางลองค้นหาดูหน่อยก็แล้วกัน แบบนี้ก็จะได้รู้ว่าหนังสือที่หลินเหมิงพูดถึงเป็นเรื่องจริงหรือไม่

คิดได้ดังนั้น หลินหร่านก็เริ่มลงมือทำ ก่อนอื่นนางกวาดสายตาไปทั่วบริเวณบ้านโดยคร่าวๆ ภายในถูกหลินเหมิงรื้อค้นจนเละเทะไปหมดแล้ว

พอมองก็รู้ว่าที่นี่ไม่มีอะไรซ่อนอยู่ได้

ในเมื่อในบ้านไม่มี หลินหร่านจึงขยายสายตาออกไปยังบริเวณรอบนอก

กระทั่งนางยังตั้งสมมติฐานขึ้นมาด้วยว่า ถ้าหากให้นางซ่อนสมบัติไว้ที่นี่ นางจะซ่อนของไว้ที่ไหน

ด้วยความคิดนี้ หลินหร่านจึงเริ่มสำรวจตำแหน่งภูมิประเทศทีละนิ้ว

ในที่สุดสายตาของนางก็หยุดอยู่ที่ส้วมด้านหลังบ้าน

ที่เรียกว่าส้วม ที่จริงแล้วตอนนี้เต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรก

แม้แต่ก้อนอิฐและท่อนไม้เดิมก็ถูกผู้คนขนย้ายไปจนหมดสิ้น นานเสียจนไม่สามารถมองเห็นร่องรอยของการมีอยู่ของส้วมได้

ถ้าหากหลินหร่านไม่คุ้นเคยกับโครงสร้างของบ้านแบบนี้ ก็คงจำตำแหน่งของส้วมไม่ได้

นางได้สำรวจบริเวณรอบๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนว่าที่ส้วมจะเป็นที่ที่เหมาะสมที่สุดในการซ่อนสมบัติ

อีกทั้งคนทั่วไปก็คงไม่คิดว่าจะมีคนซ่อนสมบัติไว้ในที่สกปรกอย่างส้วม

แน่นอนว่ายังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่งก็คือซ่อนไว้บนเขา

เขาถ่าซานใหญ่โตขนาดนั้น หากผู้อื่นต้องการขึ้นไปค้นหา ความยากลำบากก็จะมากเกินไป อีกทั้งยังอันตรายมาก ดังนั้นถ้าหากซ่อนไว้ที่นั่น ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกค้นพบเลย

แต่จากคำพูดของหลินเหมิง นางยังคงเอนเอียงไปทางอย่างแรกมากกว่า

ท้ายที่สุดไม่ว่าจะเป็นนางหรือเจ้าของร่างเดิม ก็คงจะไม่วิ่งขึ้นไปบนเขา ก็คงไม่มีทางค้นพบสมบัติ

ในขณะที่หลินหร่านกำลังสังเกตอยู่นั้น หลินเหมิงก็รอจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

มองดูเวลาใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินหร่านปรากฏตัวขึ้น หรือว่านางกลับไปแล้ว?

ไม่อย่างนั้นการเก็บเห็ดเพียงอย่างเดียวคงไม่ใช้เวลานานขนาดนี้

หากหลินหร่านกลับไปแล้ว การที่นางรอต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร

อีกทั้งตอนนี้ก็ใกล้เวลาแล้ว หากนางไม่กลับไป เกรงว่าจะถูกตีอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินเหมิงก็รอต่อไปไม่ไหวแล้ว ทำได้เพียงกลับบ้านไปก่อน พอดีสามารถไปดูที่บ้านของลุงใหญ่ได้ว่าหลินหร่านกลับมาแล้วหรือไม่

หลินหร่านมองดูหลินเหมิงวิ่งจากไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเงาของนางหายไปอย่างสมบูรณ์ นางจึงออกมาจากมิติส่วนตัวในที่สุด

ทันทีที่ออกมา หลินหร่านก็ตรงไปยังตำแหน่งส้วมด้านหลังบ้านทันที

นางอยากจะดูว่าการคาดเดาของนางจะแม่นยำหรือไม่

แต่พอมาถึงที่นี่ หลินหร่านก็ต้องเผชิญกับความยากลำบาก ที่นี่ถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืชสูงเกือบครึ่งคนโดยสมบูรณ์ สามารถมองเห็นรูปร่างของส้วมได้เพียงลางๆ เท่านั้น

หรือว่านางจะต้องตัดวัชพืชเหล่านี้ทิ้ง?

หลินหร่านมองไปรอบๆ พร้อมกับคิด ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์พิเศษอย่างหนึ่ง

นั่นก็คือวัชพืชโดยรอบนั้นขึ้นรกเป็นพิเศษ แต่มีวัชพืชอยู่บริเวณหนึ่งที่เตี้ยกว่าครึ่งหนึ่ง อีกทั้งยังมีสีเหลืองซีดเล็กน้อย แสดงว่าปริมาณน้ำใต้ดินไม่เพียงพอ

แต่ในสถานที่เดียวกัน ทำไมปริมาณน้ำใต้ดินถึงไม่เพียงพอเพียงแค่บริเวณนี้?

`