ตอนที่ 19

## บทที่ 19 แผนการของเจียวเจียว

ลู่เจียวเจียวมิรอช้า รีบแลกเปลี่ยนโอสถหวนคืนทันที

【999: แลกเปลี่ยนโอสถหวนคืนสำเร็จ ค่าคะแนนเพาะปลูก -5000 คะแนน รวม 2880 คะแนน สิ่งของถูกเก็บไว้ในมิติระบบของท่านแล้ว】 ไป๋เจียวเจียวใช้จิตสำนึกตรวจดู ก็เห็นจริงดังว่า โอสถนั้นวางอยู่ ณ พื้นที่หนึ่งตารางเมตร

เมื่อมีโอสถหวนคืน เจียงเยี่ยนชิงก็จะหายดี รอเมื่อเขาได้เข้ารับราชการ นางก็จะได้มีชีวิตที่ดี เฮอะ! แต่...นางต้องรู้ก่อนว่าเจียงเยี่ยนชิงนั้นคู่ควรหรือไม่

เจียงไป๋ซื่อมองลู่เจียวเจียวด้วยความแค้น ราวกับจะฆ่านางทิ้งเสียในป่า แต่ลู่เจียวเจียวกลับเดินเหินคล่องแคล่วว่องไว มิได้มีท่าทีของกุลสตรีผู้สูงศักดิ์เลยแม้แต่น้อย นางตามไม่ทัน!

ตลอดทาง เจียงไป๋ซื่อมิอาจหาโอกาสได้ กระทั่งกลับถึงบ้านสกุลเจียง ก็ยิ่งยากจะลงมือ

ยามนี้ คนอื่นๆ ในสกุลเจียงยังมิได้กลับมา เรือนจึงมีเพียงเจียงเยี่ยนชิงที่ป่วยไข้อยู่ในห้อง

เมื่อถึงลานบ้าน ความคิดในใจของเจียงไป๋ซื่อก็พลันพลุ่งพล่าน

ลู่เจียวเจียวยืนพิงครกหินในลานบ้าน กล่าวเสียงเนิบช้า "ดอกสายน้ำผึ้งเหล่านี้ จงขนไปไว้ในห้องข้า"

"เหตุใดเล่า!" เจียงหรงเอ๋อร์เบิกตากว้าง ทำท่าจะแย่งชิง

แม้ว่าในป่าลู่เจียวเจียวจะกล่าวเช่นนั้น แต่ยามนี้ถึงบ้านแล้ว สิ่งของเหล่านี้ก็ควรเป็นของคนในบ้าน!

เจียงไป๋ซื่อก็คิดเช่นนั้น จึงกล่าวว่า "ลูกสะใภ้ใหญ่ หากมิได้พวกเราช่วยกันขายดอกสายน้ำผึ้งเหล่านี้ เจ้าจะนำไปขายในเมืองได้อย่างไร?"

ลู่เจียวเจียวยิ้มให้นางอย่างใสซื่อ "มิต้องรบกวนท่านแม่ให้ต้องกังวล เพียงท่านรู้ว่าข้าจะไม่ให้พวกท่านอดอยากก็พอ แน่นอน ค่าเหนื่อยของพวกท่าน ข้าก็จะพิจารณาตามสมควร มิเช่นนั้น ท่านจะหาเงินมาคืนข้าได้อย่างไร?"

เจียงไป๋ซื่อหน้ามืด

นั่นก็หมายความว่า ทุกอย่างก็ยังคงตกอยู่ในกระเป๋าของสตรีแพศยาผู้นี้มิใช่หรือ?

ลู่เจียวเจียวมิอยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับพวกนาง นางคว้าตะกร้าในมือของเจียงไป๋ซื่อมาทันที สายตาจ้องมองไปยังเจียงหรงเอ๋อร์

คราวนี้นางเข้าใจความหมายของนางแล้ว จึงหน้าดำคร่ำเครียดกล่าวว่า "ข้าขนเองก็ได้!"

เจียงหรงเอ๋อร์ช่วยลู่เจียวเจียวขนดอกสายน้ำผึ้งทั้งหมดเข้าไปในห้อง

ภายในห้อง เสียงไอของเจียงเยี่ยนชิงดังไม่หยุด เขาผู้นั้นกำลังนั่งเขียนสิ่งใดอยู่หน้าโต๊ะ

เมื่อเจียงหรงเอ๋อร์เห็นเจียงเยี่ยนชิง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ หากมิใช่เพราะพี่ชายใหญ่แต่งสตรีผู้นี้เข้ามา นางจะต้องทำงานเช่นนี้ด้วยหรือ?

หากพี่ชายใหญ่ตายไปก็ดี เพียงพี่ชายใหญ่ตายไป สตรีผู้นี้ก็จะต้องตายตามไปด้วย

ไม่ว่าใคร พวกเขาสองคนตายไปคนหนึ่งก็พอ!

"ข้าขนเข้ามาแล้ว ในบ้านยังมิได้ทำอาหาร ท่านสะใภ้ใหญ่ จงให้ข้าวสารแก่ข้า" เจียงหรงเอ๋อร์กล่าวกับลู่เจียวเจียว

ดอกสายน้ำผึ้งเอาคืนมามิได้ สิ่งที่จะกินก็ต้องเอามาบ้างกระมัง!

นางมิใช่จะเข้ามาดูแลบ้านดอกหรือ?

เจียงหรงเอ๋อร์ต้องการอย่างมีเหตุผล

ลู่เจียวเจียวเหลือบมองนาง แล้ววางดอกสายน้ำผึ้งลงบนแคร่ไม้ก่อน

เจียงเยี่ยนชิงมองตะกร้าดอกสายน้ำผึ้งสามตะกร้าด้วยความประหลาดใจ

ยามนี้ นอกเสียจากในป่าลึกแล้ว บริเวณรอบนอกแทบจะไม่มีสิ่งใดให้กินแล้ว ท่านแม่นางของเขาไปพบเจอสิ่งเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?

"ท่านสะใภ้ใหญ่ ท่านเป็นผู้ดูแลบ้าน มิควรให้ทุกคนอิ่มท้องดอกหรือ?" เมื่อเห็นลู่เจียวเจียวไม่สนใจตน เจียงหรงเอ๋อร์ก็ร้อนใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เจียวเจียวจึงลากเก้าอี้มานั่งข้างกายเจียงเยี่ยนชิง แย้มรอยยิ้มบาง จ้องมองนางด้วยดวงตาหงส์ เจียงหรงเอ๋อร์ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

อดมิได้ที่จะถอยหลังไปเล็กน้อย

เจียงเยี่ยนชิงส่งน้ำให้แก่นาง

ลู่เจียวเจียวมองเขาด้วยความประหลาดใจ เจียงเยี่ยนชิงยังคงมีท่าทีเย็นชาเช่นเดิม เพียงแต่ดูซูบผอมกว่าเมื่อเช้า

เมื่อได้ดื่มน้ำจากสามีรูปงาม ลู่เจียวเจียวจึงกล่าวว่า "เจ้ารู้ว่าข้าดูแลบ้าน ข้าจะไม่ให้พวกเจ้าอดอยาก แต่ไม่ใช่ว่าเจ้าจะขอเมื่อใดก็ได้ แต่เป็นข้าจะให้" หากปล่อยให้คนในสกุลเจียงติดเป็นนิสัยในการขอสิ่งของจากนาง วันหน้าจะไม่สามารถควบคุมได้กระนั้นหรือ?

นางวางแผนไว้แล้ว ก่อนที่สามีรูปงามจะเจริญก้าวหน้า คนในสกุลเจียงเหล่านี้ก็คือทาสที่นางใช้งาน!

"เจ้า!" เจียงหรงเอ๋อร์คิดจะสู้กับนางทันที

ลู่เจียวเจียวมีสีหน้าปกติ เปิดตู้ หยิบแป้งข้าวโพดที่เหลืออยู่ เทออกมาประมาณสองชั่ง

"คืนนี้ทำขนมเปี๊ยะกิน ข้าเห็นในโอ่งเล็กหลังครัวยังมีน้ำมันหมูเหลืออยู่มาก อย่าลืมใช้" ลู่เจียวเจียวกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเจียงหรงเอ๋อร์ก็เบิกกว้าง

แม้ว่าในบ้านจะมีเงินทองมิใช่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกท่านแม่มอบให้แก่พี่ชายรอง

มิใช่เพียงเบี้ยหวัดของพี่ชายใหญ่ที่ป่วยออดแอด แม้แต่เงินที่บิดาและพี่ชายสามทำงานนอกบ้านก็ได้มอบให้แก่พี่ชายรอง

กล่าวกันว่าเป็นเพราะพี่ชายรองนั้นแตกต่างจากคนอื่น ต้องบำรุงรักษาความสง่างาม

นางก็มิเข้าใจอยู่ดี อย่างไรก็เหมือนกับการเลี้ยงดูคุณชายในตระกูลใหญ่!

ความสง่างามจะได้รับการบำรุงหรือไม่ นางก็มิรู้ แต่เงินทองหายไปหมด!

ยามที่ท่านแม่แอบเปิดครัวเลี้ยงดูพวกนาง มิกล้าฟุ่มเฟือยเช่นนี้!

ธัญพืชขัดสีนั้นล้วนเป็นของพี่ชายรองแต่เพียงผู้เดียว นางและคนอื่นๆ กินเพียงขนมปังข้าวโพด

"ยืนงงทำอะไร? สักพักอย่าลืมเรียกข้าและพี่ชายใหญ่ของเจ้าไปกินข้าว" ลู่เจียวเจียวเงยหน้ามองนาง

"เจ้า เจ้าจะไม่ให้พวกเราจ่ายเงินซื้อข้าวกินกระมัง?" เจียงหรงเอ๋อร์ไม่อยากจะเชื่อ โจวป๋าผี (周扒皮) ผู้นี้จะใจกว้างถึงเพียงนี้...

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เจียวเจียวก็ยิ้มกว้างขึ้น "หากเจ้าต้องการ ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง"

เจียงหรงเอ๋อร์ตกใจ รีบคว้าข้าวสารวิ่งออกไป

เจียงเยี่ยนชิงหันมองลู่เจียวเจียว

เขามีรูปร่างหน้าตาดี ในดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความเย็นชาและความเบื่อหน่ายที่มีต่อผู้คน

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เจียวเจียว กลับมีความแตกต่างออกไปบ้าง

ลู่เจียวเจียวรู้สึกว่าเขากำลังมองตน จึงหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย "ท่านพี่เป็นอะไรไปหรือ?"

"มิ...ท่านแม่นางพานางเหล่านั้นเข้าไปในป่าลึกหรือ? อย่าไว้ใจพวกนาง แม้จะมิได้ดูแลบ้านก็มิจำเป็น เร็วๆ นี้ ข้าจะหาวิธีเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เอง" เจียงเยี่ยนชิงขมวดคิ้ว

เขามิรู้ว่าเหตุใดจึงต้องกล่าวสิ่งเหล่านี้กับลู่เจียวเจียว

เห็นได้ชัดว่ามีเพียงเขาที่รู้จึงจะปลอดภัยกว่า

วันนี้เขานอกจากจะคัดลอกตำราแล้ว ยังเขียนจดหมายฉบับหนึ่งส่งไปยังเมืองหลวง รอเมื่อบุคคลในเมืองหลวงได้รับจดหมายของเขาแล้ว ก็จะส่งเงินออกมาตามคำขอของเขา

เพียงแต่เงินจำนวนนี้มิสามารถส่งตรงถึงมือเขาได้ มิเช่นนั้นจะทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย

เดิมทีเขาไม่อยากใช้ประโยชน์จากการกลับชาติมาเกิดในหมู่บ้านแห่งนี้

แต่เขาได้แต่งงานกับลู่เจียวเจียว นางปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ ดังนั้นเขาจึงอยากให้นางมีชีวิตที่ดีขึ้น

มิใช่ให้เป็นเช่นเดียวกับลู่เจียวเจียวในชาติที่แล้ว ที่จากไปตั้งแต่ยังเยาว์

เพียงแค่คิดถึงภาพที่เขาเห็นในความฝัน เขาก็หายใจแทบไม่ออก

ลู่เจียวเจียวก็ประหลาดใจเช่นกัน สามีรูปงามของนางผู้นี้ ช่างพากเพียรพยายามที่จะเลี้ยงดูนางเสียจริง

สายตาของนางจับจ้องไปยังสมุดบนโต๊ะ ลายมือของเขาแข็งแรง สะอาดสะอ้าน แสดงถึงความสง่างาม

สิ่งที่เขาคัดลอกดูเหมือนจะเป็นหลักคำสอน?

"ท่านพี่ร่างกายไม่ดี เหตุใดจึงยังคัดลอกตำราอยู่ตลอดเวลา? ดูสีหน้าของท่านแย่กว่าเมื่อเช้าอีก" ลู่เจียวเจียวรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่! เจียงเยี่ยนชิงผอมเกินไป นางหวังว่าเขาจะแข็งแรงกว่านี้!

เจียงเยี่ยนชิงถูกลู่เจียวเจียวสัมผัสใบหน้า ใบหน้าก็แดงก่ำ แม้แต่ในดวงตาดอกท้อก็ยังเจือไปด้วยสีแดงระเรื่อ

น้ำเสียงของเขาก็แข็งทื่อขึ้นมา "ข้า...ท่านแม่นางให้พี่ชายรองคัดลอกตำรา เขาก็ทำได้ ข้าทำได้ดีกว่าเขาแน่นอน" เจียงเยี่ยนชิงหาข้ออ้าง เขาเคยโกหกมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับลู่เจียวเจียว กลับยากที่จะเอ่ยแม้แต่คำเดียว!