ตอนที่ 6

## บทที่ 6: สั่งสอนคนพาล

"นางเพียงต้องการให้ ลู่เจียวเจียว* เด็กเหลือขอผู้นี้เข้าไปขุดผักป่าในเขา มิใช่ว่านางต้องไปเองเสียหน่อย!"

ในยามนี้ ของกินใดๆ ในป่าเขาก็ล้วนถูกผู้อื่นแย่งชิงไปจนหมดสิ้น แล้วจะมีผักป่าอันใดเหลือให้ขุดเล่า? หากวันนี้ นางมิอาจหาของกินกลับมาได้ ค่ำนี้ก็อย่าหวังจะได้กินข้าว! นางเป็นเพียงสะใภ้จากต่างแดน ไหนเลยจะรู้สภาพความเป็นไปในป่าเขา

*ลู่เจียวเจียว* เฮอะ! หากถูกหมาป่าขย้ำกินในป่าเขาได้ก็คงดี!

เช่นนั้น เงินทองของนางก็จักตกเป็นของตระกูลเรามิใช่หรือ?

"ใครจักอยากขึ้นเขาไปกับนางกัน?"

"มิใช่ว่าจักขึ้นเขาหรือ? แม่ผัวคงมิอยากให้ข้าไปเพียงลำพังกระมัง?" *ลู่เจียวเจียว* กล่าวด้วยสายตาที่ลึกล้ำดุจเหวลึก

*เจียงเหล่าต้าย่า*: นางคิดเช่นนั้นจริงๆ!

"นี่เจ้าจักบีบบังคับให้ข้าตายรึ! กระดูกแก่ๆ เช่นข้า จะขึ้นเขาได้อย่างไร? ช่างไร้ซึ่งความยุติธรรมเสียจริง!" *เจียงเหล่าต้าย่า* กล่าวพลางเตรียมร่ำไห้

เพื่อนบ้านทั้งสองฝั่งต่างก็ใคร่รู้ใคร่เห็น แอบมองลอดรั้วเข้ามาในลานบ้าน

*ลู่เจียวเจียว* ได้ยินดังนั้นก็แย้มสรวล "ท่านแม่กล่าวถูกต้อง ท่านอายุมากแล้ว มิควรขึ้นเขาไป" *ลู่เจียวเจียว* งดงามปานล่มเมือง เมื่อแย้มสรวลก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์เย้ายวนใจ

*เจียงหรงเอ๋อร์* ที่ยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองพี่สะใภ้ผู้นี้มิวางตา มองดูผิวพรรณที่ขาวผ่องดุจหิมะก็บังเกิดความริษยา

"พี่สะใภ้ท่านอย่ามัวแต่กล่าวเลย! โจ๊กคำสุดท้ายในบ้านก็ยกให้ท่านกินไปแล้ว ตอนนี้ก็ขึ้นเขาไปเสียสิ หรือว่าท่านอยากให้มารดาของข้าอดตาย?"

"ที่เจ้ากล่าวมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ว่า...เจ้าล่ะ?" *ลู่เจียวเจียว* มองไปยัง *เจียงหรงเอ๋อร์* ด้วยสายตาที่เย็นเยียบ

"ข้า? ข้าทำไม?" *เจียงหรงเอ๋อร์* มิเข้าใจความหมายของพี่สะใภ้

"ท่านแม่ขยับเขยื้อนมิได้ แต่เจ้าคงจักทำได้กระมัง? ข้าเห็นว่าเจ้าแข็งแรงกำยำกว่าข้ามากนัก ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังมิรู้ว่าทางขึ้นเขาอยู่ทางใด น้องสาวมิควรไปกับข้าด้วยหรือ?" *ลู่เจียวเจียว* ถามด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าเด็กเหลือขอใจร้าย เจ้าช่างใจดำอำมหิตยิ่งนัก! ลูกสาวข้ายังมิได้ออกเรือน จะทำงานเช่นเดียวกับเจ้าได้อย่างไร? นางจักต้องแต่งไปยังตระกูลใหญ่ในภายหน้า!" *เจียงเหล่าต้าย่า* เปล่งเสียงสูงขึ้น หากมิใช่ว่านางสู้มิได้ นางคงจักเข้าไปฉีกทึ้ง *ลู่เจียวเจียว* ไปแล้ว

*ลู่เจียวเจียว* ได้ยินดังนั้นก็แย้มสรวล "นางจักแต่งให้ผู้ใด เกี่ยวอันใดกับข้า? เมื่อจักทำงาน นางก็ต้องไป" กล่าวจบ นางก็คว้าข้อมือของ *เจียงหรงเอ๋อร์* ไว้ เกรงว่านางจักหนีไป

*เจียงหรงเอ๋อร์* ตกใจจนตัวสั่น นางเห็นเมื่อวานแล้วว่าพี่สะใภ้ทำเช่นไรกับมารดา นางคงมิคิดจักฆ่านางกระมัง?

"ท่านแม่ ข้าไม่อยากไปในป่าเขา..." *เจียงหรงเอ๋อร์* มอง *เจียงเหล่าต้าย่า* ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

*ลู่เจียวเจียว* มอง *เจียงหรงเอ๋อร์* จากที่สูง มิได้ลงมือ เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติว่า "ตระกูลใหญ่ล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง หากอยากแต่งเข้าตระกูลดี การกระทำและชื่อเสียงล้วนสำคัญยิ่งนัก หากวันนี้เจ้ามิทำงาน..."

"ข้าจักแพร่กระจายชื่อเสียงของบุตรีคนเล็กแห่งตระกูลเจียง ว่าทั้งตะกละ ทั้งขี้เกียจ ทั้งเป็นสตรีร้ายกาจ"

"เมื่อแพร่กระจายไปสิบปากต่อสิบปาก จนถึงในเมือง ท่านก็มิต้องหวังจักแต่งให้ตระกูลใหญ่ใดๆ อีกต่อไป" *ลู่เจียวเจียว* กล่าวแต่ละคำ สีหน้าของ *เจียงหรงเอ๋อร์* ก็ซีดเผือดลงทีละส่วน

"เจ้า เจ้าอย่าได้กล่าววาจาไร้สาระ!" *เจียงหรงเอ๋อร์* กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

"หากเจ้ามิเชื่อ ก็ลองดูได้" *ลู่เจียวเจียว* มอง *เจียงหรงเอ๋อร์* ที่เตี้ยกว่านางมากนักด้วยสายตาดูถูก

ในเนื้อเรื่องของนิยาย หากมองจากมุมมองของ *เจียงเยี่ยนชิง* ครอบครัวนี้ก็อาจกล่าวได้ว่าเป็นครอบครัวคนพาลโดยแท้

ในเนื้อเรื่องเดิม *เจียงหรงเอ๋อร์* เริ่มต้นด้วยการแต่งให้กับตระกูลใหญ่ในเมือง ต่อมา เมื่อครอบครัวพระเอกเปลี่ยนแปลงฐานะ นางก็โกหกหลอกลวงว่าครอบครัวนั้นทุบตีและด่าทอนาง เมื่อพระเอกขอหนังสือหย่าให้นาง นางก็ยังทำร้ายครอบครัวนั้นจนบ้านแตกสาแหรกขาด

นางเอกบังเอิญได้ทราบความจริงว่า ทั้งหมดเป็นเพราะ *เจียงหรงเอ๋อร์* รังเกียจความยากจนและรักความร่ำรวย ต้องการติดตามพระเอกเข้าเมืองหลวงเพื่อใช้ชีวิตที่ดีกว่า

แม้ว่าพระเอก *เจียงเยี่ยนเซวียน* จะโกรธเคือง แต่เพื่อน้องสาวของตน เขาก็ยังกำจัดครอบครัวนั้นให้สิ้นซาก ส่วน *เจียงหรงเอ๋อร์* ในเนื้อเรื่องเดิมก็ได้แต่งงานกับแม่ทัพใหญ่จริงๆ

นางพบเจอคนชั่วมามากมาย แต่ครอบครัวที่ชั่วร้ายทั้งรังเช่นครอบครัวเจียงนั้น นางแทบมิเคยพบเจอ

"ท่านแม่..." *เจียงหรงเอ๋อร์* ร้อนรนจนร้องไห้ออกมา *เจียงเหล่าต้าย่า* สงสารลูกสาว ดวงตาคู่เก่าจึงแทบพ่นไฟออกมา "เจ้าอย่าได้ขู่ *หรงเอ๋อร์* ของข้า! ข้าบอกเจ้า หากเจ้ากล้า..."

"ท่านจักทำอันใดได้?" *ลู่เจียวเจียว* ถามนางอย่างเย้ยหยัน

*เจียงเหล่าต้าย่า* ถูก *ลู่เจียวเจียว* ถามจนพูดไม่ออก สะใภ้ผู้นี้สมแล้วที่เป็นคนจากตระกูลใหญ่ มิเกรงกลัวสิ่งใด ทั้งยังปากคอเราะร้ายยิ่งนัก

มิได้... นางต้องรีบหาสะใภ้ให้ลูกชายคนรอง เพื่อให้สะใภ้คนที่สองคอยกดขี่นางเสียบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น หากเด็กเหลือขอผู้นี้มิขึ้นเขา แล้วนางจะเข้าไปค้นหาเงินในบ้านได้อย่างไร?

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว *เจียงเหล่าต้าย่า* ก็แสดงสีหน้าบึ้งตึง " *หรงเอ๋อร์* เจ้าจงขึ้นเขาไปกับพี่สะใภ้ของเจ้าเถิด"

ดวงตาของ *เจียงหรงเอ๋อร์* เบิกกว้าง

ยีนของคนในตระกูลเจียงมิเลวร้าย *เจียงหรงเอ๋อร์* ยังได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมจาก *เจียงเหล่าต้าย่า* มิค่อยได้ทำงานอันใด

นางให้ความสำคัญกับใบหน้าของตนยิ่งกว่าชีวิต!

หากขึ้นเขาไป ผิวของนางคงจักไหม้เกรียมเป็นแน่

นางโกรธจนร้องไห้ออกมา "ท่านแม่!"

"เอาเถิดน่า ท่านแม่มิทำร้ายเจ้าดอก" *เจียงเหล่าต้าย่า* ดึงดันลูกสาว

ด้านข้าง *เจียงชิงเป่า* มอง *ลู่เจียวเจียว* ดวงตาเป็นประกาย

พี่สะใภ้... ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!

"ตอนนี้เจ้าขึ้นเขาได้แล้วกระมัง? อย่าคิดที่จะเกียจคร้าน!" *เจียงเหล่าต้าย่า* จ้องมองอย่างเฉียบคม ราวกับต้องการฉีกเนื้อจากร่างของ *ลู่เจียวเจียว*

*ลู่เจียวเจียว* หันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ในมุมหนึ่งของบ้านมีตะกร้าสาน ซึ่งน่าจะเป็นของ *เจียงเยี่ยนชิง*

นางโยนห่อเงินลงในตะกร้า แล้วโยนสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ทับลงไป ก่อนจะผลักประตูออกมาอีกครั้ง

"พวกเราไปกันเถอะ?" *เจียงเหล่าต้าย่า* อยากจักฉวยตะกร้าของ *ลู่เจียวเจียว* มาดูว่ามีสิ่งใดอยู่

บนใบหน้าของ *เจียงหรงเอ๋อร์* ยังคงมีคราบน้ำตา นางถูก *เจียงเหล่าต้าย่า* ส่งออกมานอกประตู

เมื่อออกจากบ้าน *เจียงหรงเอ๋อร์* ก็มิกล้าส่งเสียงดังกับ *ลู่เจียวเจียว* อีก นางแค้นนางจนเข้ากระดูกดำ ก้มหน้าก้มตาเดินไปยังฝั่งเขา

ระหว่างทาง พวกนางพบเจอผู้คนในหมู่บ้านมากมาย เมื่อเห็น *ลู่เจียวเจียว* ต่างก็ชี้หน้าซุบซิบนินทา

คงเป็นเพราะเรื่องอื้อฉาวของตระกูลเจียงในตอนเช้าได้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

เมื่อถึงตีนเขา *ลู่เจียวเจียว* ก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น *เจียงเหล่าต้าย่า* ผู้แสนดีของนาง คิดจักเล่นงานนางจริงๆ

ในป่าเขาแห่งนี้ อย่าว่าแต่ผักป่า แม้แต่ใบไม้ก็ยังถูกเด็ดจนโกร๋น

บริเวณริมเขาแห่งนี้ มิมีสิ่งใดเลย แม้แต่ผู้คนก็มิพบเห็น

*เจียงหรงเอ๋อร์* แสดงสีหน้าถมึงทึงพานำ *ลู่เจียวเจียว* เดินลึกเข้าไป

หลังจากเดินไปได้ประมาณหนึ่งเค่อ ในที่สุดก็เริ่มเห็นใบไม้สีเขียวอีกครั้ง

"หาแถวนี้ก็แล้วกัน ขุดผักป่ากลับไปบ้างก็พอ" *เจียงหรงเอ๋อร์* กล่าวจบก็เตรียมหาที่พัก

*ลู่เจียวเจียว* เร็วกว่านางมากนัก ชิงนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ที่ *เจียงหรงเอ๋อร์* หาไว้ได้ก่อน แล้วยื่นตะกร้าให้นาง "น้องสาวลำบากแล้ว"

`