ตอนที่ 12

บทที่ 12: ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้

“จริงเหรอเนี่ย?” ซูเสี่ยวลี่รับข้อสอบมาด้วยความไม่แน่ใจ

ปรากฏว่าเป็น 145 คะแนนจริงๆ

ข้อที่ผิดพลาดนั้นเป็นข้อที่เธอไม่มั่นใจที่สุด

“ข้อนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรยาก แต่จริงๆ แล้วมีหลุมพรางใหญ่ซ่อนอยู่ ดังนั้นตอนอ่านโจทย์ต้องระวังให้ดี เดี๋ยวฉันจะหาโจทย์ที่คล้ายๆ กันมาให้เธอทำอีก จะได้ทบทวนให้แม่นยำ” ถังฟงเห็นสีหน้าเสียดายของเธอแล้วรู้สึกสงสาร

“อืม” ซูเสี่ยวลี่พยักหน้า “เดี๋ยวตอนเย็นกลับบ้าน ฉันจะรวบรวมเนื้อหาทั้งหมดอีกรอบ ถ้ายังมีอะไรไม่เข้าใจ พรุ่งนี้ฉันจะมาถามเธอ”

“การติวคณิตศาสตร์จบลงแล้ว พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะช่วยเธอทบทวนเนื้อหาฟิสิกส์ พยายามทบทวนฟิสิกส์ เคมี ชีวะ หลายๆ รอบก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าคณิตศาสตร์กับวิทย์รวมเธอได้คะแนนเต็ม ต่อให้ภาษาจีนกับภาษาอังกฤษได้คะแนนน้อยหน่อย ก็ยังสอบเข้าคณะการเงินของมหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แน่นอน” ถังฟงยิ้มน้อยๆ ดูมั่นใจมาก

“ภาษาจีนกับภาษาอังกฤษของฉันค่อนข้างคงที่มาตลอด รวมกันประมาณ 270 คะแนน ถ้าคณิตศาสตร์กับวิทย์รวมได้คะแนนเต็ม คะแนนรวมก็จะเป็น 720 คะแนน ซึ่งคะแนนระดับนี้ก็เกือบจะเทียบเท่ากับอันดับหนึ่งของมณฑลแล้ว” ซูเสี่ยวลี่คำนวณคร่าวๆ

“หวังว่าภาษาอังกฤษกับภาษาจีนของเธอจะปังกว่าเดิมอีกหน่อย ดึงคะแนนรวมไปที่ 725 คะแนนขึ้นไป แบบนั้นไม่ว่าจะเลือกคณะอะไรก็ได้อย่างใจ” ดวงตาของถังฟงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“มีข้อแม้ว่าเธอต้องไม่มาแย่งกับฉันนะ ถ้ามีรับแค่คนเดียว ถ้าเธอสมัคร ฉันก็หมดสิทธิ์แน่นอน” ซูเสี่ยวลี่พูดพลางเหลือบมองเขาโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องห่วง! ไม่มีทางรับแค่คนเดียวหรอก! ถ้ามีแค่คนเดียว ฉันก็จะยกให้เธอแน่นอน” ถังฟงให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

“ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้?” ซูเสี่ยวลี่ถามออกมาอย่างกะทันหัน

“ก็เพราะว่าฉันชอบเธอน่ะสิ!” ถังฟงตอบ

ใบหน้าของซูเสี่ยวลี่ปรากฏรอยแดงเรื่อ

เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ยังไงก็ขี้อาย

“ตอนนี้บอกว่าชอบฉัน พอสอบเข้ามหาวิทยาลัย เจอผู้หญิงที่เก่งกว่านี้ จะเปลี่ยนใจหรือเปล่า?” ซูเสี่ยวลี่กัดริมฝีปาก คำพูดเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่!” ถังฟงส่ายหน้า “ถ้าฉันเปลี่ยนใจ ขอให้ฟ้าผ่า...” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดคำสุดท้ายออกมา ริมฝีปากของเขาก็ถูกมือขวาของซูเสี่ยวลี่ปิดไว้

ถังฟงจับมือเธอโดยไม่รู้ตัว

ซูเสี่ยวลี่พยายามดึงมือออก แต่พบว่าตัวเองไม่มีแรงสู้ถังฟงเลย

แต่ในที่สุดถังฟงก็ปล่อยมือ

ซูเสี่ยวลี่ถอยหลังไปหลายก้าวเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจ

“ขอโทษที เมื่อกี้ฉันใจร้อนไปหน่อย” ถังฟงรีบขอโทษ

“ไม่เป็นไร” ซูเสี่ยวลี่ส่ายหน้า “ถังฟง เธอให้เวลาฉันหน่อยได้ไหม ให้ฉันค่อยๆ ยอมรับการมีอยู่ของเธอ”

“ไม่มีปัญหา!” ถังฟงตอบอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เขามองเธอด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

“เธอรีบหาโจทย์มาให้ฉันทำดีกว่า” พูดจบซูเสี่ยวลี่ก็รีบไปที่โต๊ะอ่านหนังสือ

ถังฟงหาโจทย์มาให้เธอทำสิบข้อ เพื่อช่วยทบทวนเนื้อหา

จนกระทั่งใกล้ 11 โมงเช้า แม่ของถังฟงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

ในมือของเธอถือวัตถุดิบทำอาหารมากมาย

“เสี่ยวลี่ กลางวันอยากกินอะไร? ฉันซื้อ มันฝรั่ง แตงกวา ซี่โครง ปีกไก่มา” แม่ของถังฟงถาม

“กินอะไรก็ได้ค่ะ คุณป้า พรุ่งนี้กลางวันคุณป้าไม่ต้องทำอาหารให้พวกเรานะคะ” ซูเสี่ยวลี่ตอบ

“หา? นี่เธอหมายความว่ายังไง? หรือว่าอาหารที่ป้าทำไม่ถูกปากเธอ?” แม่ของถังฟงถึงกับชะงัก

“ไม่ใช่ค่ะ” ซูเสี่ยวลี่รีบส่ายหน้า “คุณป้าอย่าเข้าใจผิด หนูแค่อยากเลี้ยงข้าวถังฟงสักมื้อ”

“จะให้เธอเลี้ยงได้ยังไง เสี่ยวเฟิง พรุ่งนี้กลางวันพาเสี่ยวลี่ไปกินอะไรดีๆ หน่อย” พูดจบแม่ของถังฟงก็เดินเข้าครัวไป

“แม่ฉันคงต้องทำอาหารอีกเป็นชั่วโมง ไม่งั้นเธอทำโจทย์อีกชุดไหม?” ถังฟงปรึกษาเธอ

“ก็ได้” ซูเสี่ยวลี่พยักหน้า

จากนั้นถังฟงก็หาข้อสอบที่ยากขึ้นมาให้เธอทำ

ระหว่างที่ซูเสี่ยวลี่ทำโจทย์ เขาก็ไปที่ห้องครัว

“แม่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?” ถังฟงถามอย่างกระตือรือร้น

“ไม่มี เธอมีอะไรหรือเปล่า?” แม่ของถังฟงมองเขา

“แม่บอกให้พรุ่งนี้ผมเลี้ยงข้าวเสี่ยวลี่ แต่ในกระเป๋ากางเกงผมแทบไม่มีอะไรเลย จะเอาอะไรไปเลี้ยงเขา?” ถังฟงพูดพลางคว่ำกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างออกมา

แม่ของถังฟงเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เปิดกระเป๋าเงิน หยิบเงิน 100 หยวนส่งให้เขา

“แม่ เมื่อไหร่ถึงใจป้ำขนาดนี้เนี่ย? เงินตั้ง 100 หยวน กินอาหารดีๆ ได้มื้อใหญ่เลยนะ” ถังฟงรู้สึกตกใจ

“นี่เธอว่ามันเยอะไปเหรอ? ฉันจะเปลี่ยนใบ” แม่ของถังฟงพูดพลางเตรียมจะดึงมือกลับ

“อย่าเลยครับ!” เมื่อเห็นดังนั้น ถังฟงก็รีบคว้าเงินมา

เงิน 100 หยวน สำหรับนักเรียนมัธยมปลาย ถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

แม่ของถังฟงเก็บกระเป๋าเงิน แล้วเดินเข้าครัวไป

ถังฟงฮัมเพลงเบาๆ มาหาซูเสี่ยวลี่

ซูเสี่ยวลี่ยังคงตั้งใจเขียนอยู่

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ความเร็วในการทำโจทย์ของเธอเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เนื้อหาแต่ละส่วน ราวกับถูกสลักไว้ในสมองของเธอ พร้อมเรียกใช้ได้ตลอดเวลา

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็ทำข้อสอบเสร็จเรียบร้อย

“ฉันว่าตัวเองต้องได้คะแนนเต็มแน่ๆ” ซูเสี่ยวลี่ดูมั่นใจมาก

ถังฟงเริ่มตรวจ

เป็นไปตามคาด ซูเสี่ยวลี่ได้คะแนนเต็ม

“เสี่ยวลี่ พัฒนาการของเธอเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้มาก พอกลับบ้านไปแล้ว ทำข้อสอบอีกหลายๆ ชุด ถ้าได้คะแนนเต็มตลอด ฉันเชื่อว่าตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตราบใดที่เธอทำได้ตามมาตรฐาน ก็จะได้คะแนนสูงมาก เข้าใกล้คะแนนเต็ม” ถังฟงยิ้มอย่างมีความสุข

“อืม” ซูเสี่ยวลี่พยักหน้า “ฉันจะพยายามทำข้อสอบให้เยอะๆ”

ในเวลานั้น แม่ของถังฟงก็ทำอาหารกลางวันเสร็จแล้ว

“พวกเธอสองคนกินกันให้อร่อยนะ ฉันกับพ่อเธอจะไปกินที่ซูเปอร์มาร์เก็ต” พูดจบแม่ของถังฟงก็ออกจากบ้านไป

“ถังฟง คุณป้าเหมือนจะเก็บซี่โครงทั้งหมดไว้ให้พวกเราเลย” ซูเสี่ยวลี่ที่ใส่ใจสังเกตเห็นได้ในทันที

“เธอคงกลัวว่าพวกเราสองคนจะกินไม่พอหรือเปล่า?” ถังฟงคาดเดา

“ก็เป็นไปได้ แต่ฉันกินไม่เยอะ เธอทานเยอะๆ หน่อย จะได้ไม่เหลือทิ้ง” ซูเสี่ยวลี่เตือนเขา

ทั้งสองคนคุยกันไปกินข้าวไป เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากทานอาหารเสร็จ ถังฟงก็ให้ซูเสี่ยวลี่นอนพักสักหน่อย

ช่วงบ่ายก็ทำโจทย์ต่อ

ความเร็วในการทำโจทย์ของซูเสี่ยวลี่เร็วขึ้นเรื่อยๆ

ทำข้อสอบต่อเนื่อง 3 ชุด ได้คะแนนเต็มทั้งหมด

เมื่อเห็นผลลัพธ์แบบนี้ ซูเสี่ยวลี่ก็ดีใจจนแทบจะบินได้