ตอนที่ 3

บทที่ 3: ไม่ส่งเสียงก็ดีอยู่แล้ว พอส่งเสียงก็สร้างความฮือฮา

ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ปากก็พูดออกไปไม่ได้

“อาจารย์ครับ แสดงว่าอาจารย์ยังไม่เข้าใจผมดีพอ อาจารย์รู้ไหมว่าทำไมผมถึงชอบหลับในห้องเรียน?” ในดวงตาของถังฟงฉายแววขี้เล่น

“หรือว่า….” ในหัวของครูคณิตศาสตร์แวบความคิดหนึ่งขึ้นมา

“ใช่แล้ว! อย่างที่อาจารย์คิดนั่นแหละ! ทุกคืนหลังเลิกเรียน ผมกลับบ้านไปก็จะอ่านหนังสือจนดึกดื่น” ถังฟงให้คำตอบ

“แต่ว่าทุกครั้งที่สอบ นายก็….” ครูคณิตศาสตร์ยังไม่อยากจะเชื่อ

“ในสายตาผม นอกจากสอบเข้ามหาวิทยาลัย การสอบที่เหลือน่ะไม่สำคัญอะไรทั้งนั้น! อีกอย่าง ผมก็หล่อขนาดนี้แล้ว ถ้าผลการเรียนยังเก่งกาจขนาดนั้นอีก จะให้เพื่อนนักเรียนชายคนอื่นอยู่ยังไง?” ถังฟงยกเหตุผลที่แสนจะคมกริบขึ้นมา

“เหมือนจะจริงแฮะ…” ครูคณิตศาสตร์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“อาจารย์ครับ ผมกลับไปได้หรือยังครับ?” ถังฟงถามพลางยิ้ม

“ไม่ได้! นายต้องไปที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้!” พูดจบ ครูคณิตศาสตร์ก็คว้าแขนถังฟงแล้วเดินออกไป

โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาเรียน ไม่งั้นคงมีนักเรียนมามุงดูกันเยอะแยะ ไม่แน่วันพรุ่งนี้อาจจะมีข่าวลือต่างๆ นานา

ไม่นาน ถังฟงก็เดินตามครูคณิตศาสตร์มาถึงห้องพักครู

คุณครูในห้องพักครูเห็นเขาแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าถังฟงต้องทำเรื่องที่ไม่ควรทำในเวลาเรียนแน่ๆ

“มา! นายลองทำข้อสอบชุดนี้ให้ฉันดู!” ครูคณิตศาสตร์หยิบชุดข้อสอบจากโรงเรียนมัธยมหวงกังออกมาจากโต๊ะ

ถังฟงกวาดสายตาดูคร่าวๆ แล้วพูดว่า “โจทย์ชุดนี้ง่ายเกินไป มีที่ยากกว่านี้หน่อยไหมครับ?”

“ง่าย? นายกล้าบอกว่าข้อสอบของโรงเรียนหวงกังง่าย! คุณครูทุกคน ได้ยินไหม?” ครูคณิตศาสตร์แทบจะร้องไห้ไม่ออก

“ครูซ่ง เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงให้เขามาทำโจทย์ที่ห้องพักครู?” ครูคณิตศาสตร์จากห้องข้างๆ ถามด้วยความสงสัย

ครูคณิตศาสตร์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเรียนเมื่อครู่ให้ฟังอย่างง่ายๆ

คุณครูคนอื่นๆ ฟังแล้วก็ส่ายหน้ากันเป็นแถว

เห็นได้ชัดว่าทุกคนไม่เชื่อว่าถังฟงจะมีความสามารถขนาดนั้น

“ถังฟง นายเลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว ฉันอยากจะดูว่าระดับที่แท้จริงของนายสูงแค่ไหนกันแน่!” ครูคณิตศาสตร์เริ่มใจร้อนขึ้นมาแล้ว

ถังฟงไม่ได้พูดอะไร เริ่มลงมือเขียนอย่างรวดเร็ว

คุณครูในห้องพักครูถูกดึงดูดเข้ามา

บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ถังฟงก็ทำข้อสอบชุดนี้เสร็จแล้ว

เขาวางปากกาลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

ครูคณิตศาสตร์หยิบเฉลยออกมาตรวจ

ในที่สุด เธอก็ใช้ปากกาสีแดงเขียน 100 คะแนนลงบนข้อสอบ

“ถังฟง นาย…” ครูคณิตศาสตร์ไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ครูซ่ง ผมเข้าใจความรู้สึกของอาจารย์ในตอนนี้ ตอนนี้ผมได้แสดงความสามารถที่แท้จริงออกมาแล้ว ผมกลับห้องเรียนได้หรือยังครับ?” ถังฟงพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวันหนึ่งตัวเองจะทำข้อสอบได้อย่างง่ายดายราวกับผ่าไม้ไผ่ มันช่างสะใจอะไรเช่นนี้!

“ถังฟง ในเมื่อคณิตศาสตร์ของนายเก่งขนาดนี้ ทำไมนายถึงไม่สมัครเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์มาก่อน?” ครูคณิตศาสตร์รู้สึกสงสัย

“ผมไม่ได้อยากได้สิทธิ์เข้าเรียนต่อสาขาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง จะเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ไปทำไม?” ถังฟงตอบกลับ

“สาขาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ ถ้านายได้สิทธิ์เข้าเรียนต่อ ก็ไม่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย” ในน้ำเสียงของครูคณิตศาสตร์แฝงไปด้วยความเสียดาย

ในสายตาของเธอ ถ้าถังฟงสามารถเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งผ่านการแข่งขันได้ ก็คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“ถ้าผมอยากจะได้รับการตอบรับเข้าเรียนสาขาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ก็ไม่ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็สามารถทำได้” ถังฟงพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

“ถังฟง ฟังจากที่นายพูด นอกจากคณิตศาสตร์ วิชาอื่นๆ ก็เก่งด้วยใช่ไหม” ครูคณิตศาสตร์อดไม่ได้ที่จะคาดเดา

ถังฟงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ก็ประมาณนั้นแหละครับ ยังไงผมก็มั่นใจว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ เลือกสาขาที่ชอบได้ด้วย”

“ครูซ่ง ในห้องของครูจะเกิดม้ามืดตัวใหญ่แล้วนะเนี่ย!” ในดวงตาของหัวหน้ากลุ่มสาระคณิตศาสตร์เต็มไปด้วยความอิจฉา

“ถังฟง ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะเป็นเหมือนฉู่จวงหวัง ไม่ส่งเสียงก็ดีอยู่แล้ว พอส่งเสียงก็สร้างความฮือฮา!” ครูคณิตศาสตร์จากห้องข้างๆ พูดด้วยความทึ่ง

“อาจารย์ครับ ผมกลับไปที่ห้องเรียนก่อนได้ไหมครับ?” ถังฟงปรึกษาครูคณิตศาสตร์

“ไม่ได้” ครูคณิตศาสตร์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันจะเชิญครูผู้สอนวิชาอื่นๆ มาที่นี่ ให้พวกเขาทำการทดสอบนายด้วย”

“แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ผมจะเลิกเรียนตรงเวลาได้เหรอครับ?” ถังฟงเริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไร ครูเหอจะโทรศัพท์ไปบอกพ่อแม่ของนายเอง จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” ครูคณิตศาสตร์ตอบ

สิ่งที่ถังฟงเป็นห่วงไม่ใช่เรื่องนั้น

เขานัดกับซูเสี่ยวลี่ไว้แล้วว่าพอเลิกเรียนอีกฝ่ายจะมาติวให้

ไม่ว่ายังไง เขาก็ผิดนัดไม่ได้

เขาดูเวลา เหลืออีกสองชั่วโมงก็จะเลิกเรียน

“อาจารย์ครับ รบกวนอาจารย์รีบเรียกครูคนอื่นๆ มาด้วยครับ! เวลาของผมเหลือน้อยแล้ว!”

ครูคณิตศาสตร์รีบเรียกครูวิชาอื่นๆ มา

“ครูซ่ง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ถังฟงแอบหลับในห้องเรียนอีกแล้วเหรอ?” ครูประจำชั้นเหอย่งรีบมาที่นี่เป็นคนแรก

“ไม่ใช่ครับ” ครูคณิตศาสตร์รีบส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ผมให้ถังฟงทำข้อสอบคณิตศาสตร์ชุดหนึ่ง เขาใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้คะแนนเต็ม”

“คะแนนเต็ม? เป็นไปไม่ได้!” เหอย่งไม่เชื่อเลย

“นี่คือข้อสอบครับ แล้วตอนที่เขาทำข้อสอบ ครูในห้องพักครูเหล่านี้ก็อยู่ตรงนั้นด้วย” ครูคณิตศาสตร์พูดพลางยื่นข้อสอบไปให้

ครูคนอื่นๆ ก็พากันยืนยัน

“ถังฟง นี่มันเรื่องอะไรกัน? ก่อนหน้านี้แกจงใจซ่อนความสามารถไว้ใช่ไหม?” เหอย่งพิจารณาอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายลึกล้ำเกินหยั่งถึง

“ครูเหอ พวกอาจารย์รีบออกข้อสอบได้ไหมครับ? ผมมีธุระหลังเลิกเรียน” ถังฟงเริ่มร้อนใจ

“ครูเหอ ถังฟงหมายความว่านอกจากคณิตศาสตร์ วิชาที่เหลือเขาก็เก่งด้วย ผมถึงได้เชิญพวกคุณมาทำการทดสอบเขา” ครูคณิตศาสตร์อธิบายอย่างง่ายๆ

เหอย่งไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังเดินออกไป

ไม่ถึงสองนาที เขากลับมาที่นี่ วางข้อสอบวิชาภาษาจีนชุดหนึ่งไว้ตรงหน้าถังฟง

ถังฟงเริ่มลงมือเขียนอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้จะมีครูอยู่รอบข้างมากมาย แต่ก็ไม่มีผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

ไม่ถึงสี่สิบนาที เขาก็ตอบคำถามทั้งหมดรวมถึงเรียงความเสร็จ

ต่อไปก็เป็นภาษาอังกฤษ

เนื่องจากไม่มีเนื้อหาการฟัง เขาจึงไม่ต้องเสียเวลา เริ่มลงมือเขียนอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายก็คือวิชาวิทยาศาสตร์

ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยาอยู่ในข้อสอบชุดเดียวกัน คะแนนเต็มคือสามร้อยคะแนน

ครูทั้งสามคนถือเฉลยอยู่ในมือ

รอจนกระทั่งถังฟงทำข้อสอบชุดนี้เสร็จ พวกเขาก็รู้ผลในใจแล้ว

ในขณะเดียวกัน ข้อสอบวิชาภาษาจีนและภาษาอังกฤษก็ได้รับการตรวจเรียบร้อยแล้ว