ตอนที่ 5
บทที่ 5: ผอ. จะมาเยี่ยมบ้าน
“เสี่ยวลี่ ฉันทำข้อสอบเสร็จแล้ว เธอช่วยตรวจให้หน่อยได้ไหม?” ถังฟงพูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มเอวเล็กๆ ของเธอเบาๆ
ซูเสี่ยวลี่เหลือบมองเขาด้วยสายตาค้อน ก่อนจะจ้องมองไปที่โจทย์ข้อใหญ่ข้อสุดท้าย
ในขณะนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างมาก
แต่โชคดีที่ถังฟงไม่ทำให้เธอผิดหวัง เขาทำโจทย์ข้อสุดท้ายได้ถูกต้อง!
เธอดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา
สิ่งที่ถังฟงแสดงออกมานั้น เกินความคาดหมายของเธอไปมาก!
“นักเรียนซูเสี่ยวลี่ นับจากนี้ไป เธอคือแฟนของฉัน” ถังฟงพูดจบก็ฉวยโอกาสจูบเธอ
ใบหน้าของซูเสี่ยวลี่แดงก่ำ
ถังฟงคนนี้ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!
จู่ๆ ก็มาขโมยจูบแรกของเธอไปโดยไม่ได้รับอนุญาต!
แย่จริงๆ!
“ถังฟง ก่อนหน้านี้เธอซ่อนความสามารถเอาไว้จริงๆ เหรอ?” ซูเสี่ยวลี่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ
“แน่นอน! ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันจะเอาข้อสอบที่ยากกว่านี้มาให้ฉันทำอีกก็ได้! อีกอย่าง ตอนบ่ายวันนี้ ครูประจำวิชาต่างๆ ก็ได้ทดสอบฉันไปแล้วที่ห้องพักครู” ถังฟงพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ผลการทดสอบเป็นยังไงบ้าง?” ซูเสี่ยวลี่กระตือรือร้นที่จะรู้คำตอบ
“นอกจากเรียงความที่ถูกหักไปหนึ่งคะแนน ที่เหลือก็ได้คะแนนเต็มหมด” ถังฟงตอบ
“เรียงความถูกหักคะแนนเพราะอะไร?” ซูเสี่ยวลี่เริ่มอยากรู้มากขึ้น
“อาจจะเป็นเพราะกลัวฉันจะเหลิง” “เธอนี่มันหลงตัวเองจริงๆ!” ซูเสี่ยวลี่พูดไม่ออกกับเขา
“ฉันพูดความจริงนะ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ฉันไปส่งเธอกลับบ้าน” ถังฟงเสนอตัว
“อืม!” ซูเสี่ยวลี่พยักหน้าและเริ่มเก็บกระเป๋า
หลังจากที่เธอเก็บของเสร็จ ก็พบว่าถังฟงมือเปล่า ไม่มีอะไรเลย
“เธอไม่กลับไปทบทวนบทเรียนที่บ้านเหรอ?” ซูเสี่ยวลี่สงสัยเล็กน้อย
“ความสามารถของฉันตอนนี้ ยังต้องทบทวนอีกเหรอ?” ถังฟงหัวเราะไม่ออก
“เธอนี่มันคนบ้าอำนาจ!” ซูเสี่ยวลี่พูดจบก็เดินออกจากห้องเรียน
ถังฟงรีบตามไป
เมื่อพวกเขาเดินออกจากอาคารเรียน ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว
แสงตะวันยามเย็นส่องยาว ทำให้เงาของทั้งสองทอดยาว
ทั้งสองคนขี่จักรยานออกจากโรงเรียน
ถังฟงทำตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ พาซูเสี่ยวลี่ไปส่งที่บ้าน
เมื่อถึงข้างล่าง ซูเสี่ยวลี่ชวนถังฟง “ขึ้นไปนั่งเล่นก่อนไหม?”
“พ่อแม่เธอไม่อยู่บ้านเหรอ?” ทันใดนั้นดวงตาของถังฟงก็เป็นประกาย
“เสี่ยวลี่ เธอคุยกับใครอยู่?” หน้าผากที่มันวาวโผล่ออกมาจากหน้าต่างชั้นบน
“คุณลุงซู!” ถังฟงรีบทักทาย
“ถังฟง ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อยู่ห่างจากเสี่ยวลี่บ้านฉันหน่อย! ได้ยินไหม?” น้ำเสียงของซูกังดังขึ้นแปดระดับ
เมื่อเห็นท่าทางดุดันของเขา ถังฟงก็โบกมือลาซูเสี่ยวลี่ แล้วขี่จักรยานออกไปจากที่นั่น
ซูเสี่ยวลี่มองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความเหม่อลอย
“เสี่ยวลี่ เธอยังยืนอยู่ข้างล่างทำไม! รีบขึ้นมา!” ซูกังเรียก
ซูเสี่ยวลี่เข็นจักรยานเข้าไปในห้องเก็บของ แล้วขึ้นไปข้างบน
ถังฟงวิ่งอย่างสุดกำลังจนกลับมาถึงบ้าน
ฐานะทางเศรษฐกิจของครอบครัวเขาไม่ค่อยดีนัก
พ่อแม่ของเขาเป็นคนงานที่ถูกเลิกจ้าง เพื่อทำมาหากิน จึงเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ที่หน้าหมู่บ้าน
ธุรกิจก็ดำเนินไปอย่างเรื่อยๆ
เมื่อถึงหน้าร้าน ถังฟงเห็นพ่อกำลังนั่งพักผ่อนอยู่หน้าประตู จึงรีบทักทาย
“วันนี้ทำไมกลับบ้านดึกจัง? ไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ตอีกแล้วเหรอ?” สีหน้าของพ่อดูเคร่งขรึมมาก
“เปล่า” ถังฟงส่ายหน้าและพูดว่า “ผมไปเรียนกับซูเสี่ยวลี่ที่ห้องเรียน”
“ซูเสี่ยวลี่? เด็กเรียนเก่งประจำห้องเธอคนนั้นเหรอ?” เมื่อพ่อได้ยินชื่อนี้ ท่าทีก็อ่อนลงทันที
“ใช่! ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ผมเลยขอให้เธอช่วยติวให้หน่อย” ถังฟงนั่งลงข้างๆ พ่อ
พ่อไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เหลือบมองดวงอาทิตย์
“พ่อ หมายความว่ายังไงครับ?” ถังฟงสงสัยเล็กน้อย
“ฉันก็นึกว่าวันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก ถ้าไอ้หนูแกมีความคิดแบบนี้เร็วกว่านี้สักครึ่งปี บางทีอาจจะมีโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้! ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สิบกว่าวันก่อนสอบ ไม่มีทางหรอก” พ่อพูดจบก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและถอนหายใจ
คำกล่าวที่ว่าหวังให้ลูกเป็นมังกร หวังให้ลูกสาวเป็นหงส์ พ่อของถังฟงก็หวังว่าลูกชายจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ เพื่อที่จะได้หางานดีๆ ทำในอนาคต
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเฝ้าร้านขายของชำเล็กๆ แบบเขา
“พ่อ ต้องเชื่อมั่นในตัวผมสิ! คราวนี้ผมจะทำให้พ่อกับแม่กลายเป็นที่อิจฉาของญาติๆ และเพื่อนๆ แน่นอน!” ดวงตาของถังฟงเปล่งประกายเจิดจ้า
“แกสอบติดวิทยาลัยทั่วไปได้ ฉันกับแม่แกก็ดีใจมากแล้ว! ไม่สิ กระเป๋าหนังสือแกอยู่ไหน?” พ่อเห็นว่าเขามือเปล่าก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“กระเป๋าหนังสืออยู่ในห้องเรียน” ถังฟงตอบ
“แค่แกเป็นแบบนี้ยังคิดที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ อีก ฝันไปเถอะ!” พ่อจ้องเขาเขม็งแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในร้าน
มุมปากของถังฟงเผยให้เห็นรอยยิ้มขมขื่น
ในเวลานี้ แม่เดินมาจากที่ไกลๆ
“เสี่ยวฟง ลูกไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?” สีหน้าของแม่ดูไม่ค่อยดีนัก
“ไม่มีนะครับ!” ถังฟงส่ายหน้า
“เมื่อกี้ครูประจำชั้นโทรมาบอกว่าเย็นนี้จะมาเยี่ยมบ้าน! นอกจากเขาแล้ว ยังมีผู้นำของโรงเรียนอีกด้วย!” แม่จ้องมองใบหน้าของเขา ราวกับต้องการจะมองอะไรบางอย่างให้ออก
“ผู้นำของโรงเรียน? ครูประจำชั้นจะทำอะไรกันแน่?” ถังฟงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“ไอ้ลูกคนนี้! บอกความจริงมานะ ว่าไปทำอะไรมา?” พ่อก็โผล่ออกมาทันที
“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ แม่ครับ เอามือถือให้ผมหน่อย ผมจะโทรหาครูประจำชั้น ถามดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” แม่ยื่นมือถือให้
ถังฟงเปิดเบอร์โทรศัพท์ของครูประจำชั้นแล้วโทรออก
ไม่นานนักก็มีคนรับสาย
ถังฟงเปิดลำโพงทันที
“ครูเหอ เมื่อกี้แม่ผมบอกว่าเย็นนี้ครูจะมาเยี่ยมบ้าน พ่อผมคิดว่าผมทำผิดอะไร ครูจะมาบ้านผมทำไมกันแน่?”
“ถังฟง อย่าเพิ่งตื่นเต้น ตอนแรกผมอยากจะทดสอบเธออีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เพื่อดูว่าความสามารถของเธอแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวออกไป ผอ.ฟางรู้เรื่องนี้แล้ว ตั้งใจจะไปที่บ้านเธอในเย็นวันนี้” เหอยงรีบอธิบาย
“ผอ.ฟางจะมาบ้านผมทำไม? เป็นไปได้ไหมว่าอยากจะทดสอบผมที่บ้าน?” ถังฟงคาดเดา
“ไม่ใช่” เหอยงส่ายหน้าและพูดว่า “ผอ.ฟางไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่อยากจะไปดูเธอ”
“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ถังฟงไม่ค่อยเชื่อ
“จริงๆ นะ ถ้าเธอไม่เชื่อ ผมจะให้เบอร์ติดต่อของผอ.ฟางกับเธอ”
“ไม่ต้องครับ พวกครูจะไปถึงเมื่อไหร่?”
“ประมาณทุ่มหนึ่ง”
“ทุ่มหนึ่ง พ่อแม่ผมยังอยู่ที่ร้านอยู่เลย คงไม่มีเวลา” ถังฟงตอบ
`