ตอนที่ 1

**บทที่ 1: ชิงอินลืมตาอีกครั้ง**

**ชิงอิน**ลืมตาขึ้นอีกครั้ง และพบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ในห้องเล็กๆ แคบๆ นี้

ใช่แล้ว เธอทะลุมิติมา และเป็นการทะลุเข้ามาในนิยายเสียด้วย

ชาติก่อน **ชิงอิน** เป็นเด็กกำพร้า โชคดีที่ได้รับการอุปการะจากหมอเท้าเปล่าในชนบทคนหนึ่ง ตั้งแต่เด็กเธอเป็นคนเรียนดีมาตลอด ถึงแม้ว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร แต่เธอก็สอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งหนึ่ง และได้เรียนในสาขาที่เธอชื่นชอบ หลังจากจบการศึกษา เธอทำงานอยู่ในแนวหน้าทางการแพทย์มาหลายปี หลังจากลาออกจากงานประจำ เธอก็เริ่มต้นธุรกิจส่วนตัว และเปิดคลินิกแพทย์แผนจีนของเธอจนกลายเป็นธุรกิจแฟรนไชส์ เมื่อยังสาว เธอก็ประสบความสำเร็จและมีอิสรภาพทางการเงิน จนคนรอบข้างมักจะเรียกเธอว่า “คนบ้างาน”

เมื่อมีเงินแล้ว เธอก็ไม่ได้ “รวยแล้วไม่สนใจใคร” แต่กลับกระตือรือร้นในงานการกุศล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการช่วยเหลือด้านการศึกษาในพื้นที่ภูเขาและการช่วยเหลือเด็กกำพร้า... เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดี แต่ทำไมถึงได้ทะลุเข้ามาในนิยายย้อนยุคที่อ่านก่อนนอน แถมยังมาเป็นญาติผู้น้องที่ปรากฏตัวในเรื่องเพียงแค่บทเดียวแต่กลับต้องตายอย่างน่าอนาถกันล่ะ?

ในนิยายเรื่องนี้ พระเอกได้เข้าร่วมทำงานในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยชนชั้นกรรมกร-เกษตรกร-ทหาร ด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและความสามารถในการเข้าสังคมที่โดดเด่น ทำให้เขากลายเป็นช่างเทคนิคที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโรงงานเหล็กเมืองซูเฉิงอย่างรวดเร็ว ต่อมาเขาก็ลงใต้ไปทำธุรกิจภายใต้สายลมแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศ จนร่ำรวยมหาศาล

นอกจากความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้ว เรื่องราวความรักของเขาก็หวานชื่นไม่แพ้กัน พระเอกตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่ยังเป็นคนธรรมดา ทั้งคู่จับมือกันสร้างชีวิตที่น่าประทับใจ และเรื่องราวความรักเล็กๆ น้อยๆ เป็นครั้งคราวก็ทำให้ผู้อ่านใจละลาย

และฉากที่นางเอกหึงหวงเป็นครั้งคราว หรือฉากที่พระเอกนางเอกเข้าใจผิดกัน ก็ทำให้ผู้อ่านใจหายใจคว่ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตัวร้ายหญิง **ชิงฮุ่ยฮุ่ย** ปรากฏตัวแต่ละครั้ง มักจะมีผู้อ่านที่ไม่ชอบแสดงความคิดเห็นออกมาแสดงความเห็นมากมาย – "เมื่อไหร่คนบ้าความรักจะออกจากเรื่องไปสักที" กลายเป็นความคิดเห็นที่ได้รับคะแนนโหวตมากที่สุด

คนบ้าความรักคนนี้มีญาติผู้น้องคนหนึ่งชื่อ **ชิงอิน** ถึงแม้ว่าเด็กสาวคนนี้จะมีศักดิ์เป็นญาติผู้น้อง แต่เธอกลับเป็นลูกสาวคนสุดท้องของ**คุณปู่ชิง**ที่ได้มาในวัยชรา เป็นที่รักใคร่และทะนุถนอมอย่างแท้จริง ญาติผู้น้องมีนิสัยไร้เดียงสาและน่ารัก มีรูปร่างหน้าตาสวยงามมาก ตามคำพูดของผู้แต่ง เธอเป็นเด็กสาวที่สวยที่สุดในตรอกซิ่งฮวา แม้แต่นางเอกที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอก็ยังดูด้อยกว่าเล็กน้อย

เมื่อเริ่มแนะนำตัวละครนี้ ผู้อ่านทุกคนต่างก็ชื่นชอบเธอ และคิดว่าในตระกูลชิงก็ยังมีคนปกติอยู่บ้าง

แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ ทุกคนก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ – พี่ชายคนโตของตระกูลชิงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโรงงานเหล็ก ทิ้งโอกาสในการทำงานไว้หนึ่งตำแหน่ง ไม่ว่าจะพิจารณาจากความปรารถนาสุดท้ายของคุณปู่ชิง หรือหลักการแบ่งเท่าๆ กันระหว่างทั้งสองบ้าน โอกาสในการทำงานนี้ก็ควรจะเป็นของญาติผู้น้อง แต่คนบ้าความรักกลับโบกมือครั้งใหญ่ ยกโอกาสนี้ให้กับพี่สาวคนที่สามของพระเอกที่ควรจะต้องไปเป็นปัญญาชนลงไร่นา!

ทรัพย์สินที่**คุณปู่ชิง**ทำงานหนักมาทั้งชีวิต ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนให้กับลูกๆ ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ใครจะรู้ว่าเมื่อคนบ้าความรักรู้ว่าพระเอกกำลังจะลงใต้ไปทำธุรกิจ แต่กลับไม่มีเงินทุน เธอจึง “ขอยืม” ส่วนแบ่งของญาติผู้น้องไปให้เขาโดยตรง และจนกระทั่งถึงตอนจบของนิยายก็ยังไม่ได้คืน

**คุณย่าชิง**ในอดีตเป็นลูกสาวของพ่อค้าที่ร่ำรวยในเจียงหนาน และมีสินสอดติดตัวมามากมาย ในจำนวนนี้มีบ้านสี่ประสานที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีอย่างน้อยสี่หลัง ตามพินัยกรรม ญาติผู้น้องได้รับส่วนแบ่งสองหลัง แต่หลังจากที่ได้รับคืนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินได้เพียงครึ่งเดือน คนบ้าความรักก็ขายให้ครอบครัวของพระเอกในราคาถูก

แม้แต่คู่หมั้นที่ถูกจับจองไว้ตั้งแต่ยังเด็กของญาติผู้น้อง ก็ยังกลายเป็นหินปูทางให้พระเอกก้าวหน้าในบทต่างๆ

ไม่ต้องพูดถึงว่าในตอนท้ายญาติผู้น้องถูกบังคับให้รับมีดแทนพระเอก และเสียชีวิตอย่างน่าอนาถบนท้องถนน

สุดท้ายแล้ว คนบ้าความรักก็กลายเป็นเป้าหมายของการประณามจากทุกคน แต่เธอกลับไร้เดียงสา เธอคิดว่าพระเอกไม่ใช่ผู้ชายเลว พระเอกดีกับเธอมาก เขาแค่... ผู้อ่านที่มีสามัญสำนึกระเบิดอารมณ์ออกมา ญาติผู้น้องเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายตัวจริง!

**ชิงอิน** เกือบจะเป็นมะเร็งเต้านม เพราะเธอชื่อ**ชิงอิน**เหมือนกัน เธอมีชื่อเดียวกับญาติผู้น้อง

สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ **ชิงอิน** ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกลายเป็นญาติผู้น้องที่เป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายไปเสียแล้ว เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว

ชาติที่แล้วเธอทำลายกาแล็กซีไปแล้วหรือไง ทำไมนิยายเรื่องอื่นก็ไม่ทะลุ ทำไมต้องมาเป็นญาติผู้น้องของตัวร้ายหญิงที่เป็นคนบ้าความรักด้วย?

**ชิงอิน** ถอนหายใจ เธอทะลุมิติมาเป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว คิดอยู่เสมอว่าถ้าหลับไปสักตื่นก็คงจะกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้ แต่พยายามหลายครั้งก็ล้มเหลว ในสมองของเธอก็ได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาทีละน้อย

ญาติผู้น้องจะว่าซวยก็ซวย **คุณย่าชิง**ป่วยหนักด้วยความโศกเศร้า เมื่อ**ชิงอิน**อายุได้เพียงหนึ่งเดือน เธอก็จากไป **คุณปู่ชิง**เลี้ยงดูเธอในฐานะทั้งพ่อและแม่ด้วยวัยหกสิบปี จนกระทั่งปีที่แล้วเขาก็จากไปอีกคน

ญาติผู้น้องจะว่าโชคดีก็โชคดี เพราะตั้งแต่เด็กเธอไม่มีแม่ พ่อและพี่ชายจึงรักใคร่เธอมาก ทะนุถนอมเธอจนไร้เดียงสาและเป็นมิตรต่อทุกคน **คุณปู่**ยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปูทางชีวิตให้กับเธอ ไม่เพียงแต่ทิ้งมรดกและสินสอดจำนวนมากไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น แต่ยังจับจองคู่หมั้นให้กับเธอตั้งแต่เนิ่นๆ อีกด้วย

ถ้าไม่ถูกคนบ้าความรักเข้ามาแทรกแซง ชีวิตของเธอก็ควรจะสุขสบายและมีความสุข

**ชิงอิน** ถอนหายใจอีกครั้ง คนบ้าความรักนี่มันร้ายจริงๆ ทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่น!

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ **หลินซู่เฟิน** ที่อยู่ข้างบ้าน ซึ่งเดิมทีพยายามกลั้นเสียงสะอื้นอยู่แล้ว จู่ๆ ก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง

เดิมทีฟ้าก็สว่างแล้ว ทุกบ้านในลานบ้านต่างก็ตื่นนอนกันหมดแล้ว ทั้งล้างหน้า แปรงฟัน ทำอาหารเช้า คึกคักเป็นพิเศษ เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของ**หลินซู่เฟิน** ทุกคนก็ทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ

"ตระกูลชิงแก่นี่ซวยจริงๆ **คุณปู่**เพิ่งจะเสียไปเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้พี่ชายคนโตก็มาเสียอีก"

"เสาหลักทั้งสองคนไม่อยู่แล้ว เหลือแต่ผู้หญิงทั้งบ้าน แล้วต่อไปจะทำยังไงกันดีล่ะ?"

"เมื่อก่อนตอนที่**ชิงหยาง**ยังมีชีวิตอยู่ พวกผู้หญิงในบ้านเขาไม่เคยต้องแตะน้ำเย็นเลย เขาจัดการให้หมดทุกอย่าง"

ถึงแม้ว่า**ชิงหยาง**จะไม่ได้รับการถ่ายทอดวิชาทางการแพทย์จาก**คุณปู่**มามากนัก ทำได้เพียงแค่ทำงานเป็นหมอในห้องพยาบาลและรักษาอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในลานบ้านเลขที่ 16 ตรอกซิ่งฮวา ทำอาหารเก่ง ทำงานบ้านเก่ง เอาใจใส่คนเก่ง **หลินซู่เฟิน**แต่งงานกับเขามาหลายปี แทบจะไม่เคยซักผ้าเลยสักครั้ง

น่าเสียดายที่ "ผู้ชายที่ดี" คนนี้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อไม่กี่วันก่อน ทิ้งภรรยาและลูกสาวไว้ รวมถึง**ชิงอิน** น้องสาวที่อายุน้อยกว่าลูกสาวของเขาถึงหกปี

ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนรอบข้าง **ชิงอิน** ทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นมาสวมเสื้อบุสำลี แล้วยกอ่างล้างหน้าและผ้าขนหนูออกมาล้างหน้าแปรงฟัน

ในตอนเช้าตรู่ของต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศเย็นยะเยือก เมื่อโดนลมพัด **ชิงอิน** ก็หนาวสั่นไปทั้งตัว เมื่อนึกถึงเมื่อก่อน เธอเป็นคนบ้างาน สามารถอดนอนติดต่อกันสามวันเพื่อทำงานได้ การตื่นแต่เช้าตรู่เป็นเพียงแค่เรื่องปกติธรรมดา ความหนาวในฤดูหนาวและความร้อนในฤดูร้อนนั้นถือเป็นอะไร

ปรากฏว่าหลังจากทะลุมิติมา แม้แต่ร่างกายก็ยังไม่เหมือนเดิม

“โอ้ **ชิงอิน** ตื่นเช้าจัง ทำไมนอนต่ออีกหน่อยล่ะ?” **ป้าจ้าว** ที่มีเสียงดังที่สุดในลานบ้านพูดด้วยความสงสาร

“นอนไม่หลับ ก็เลยตื่นค่ะ”

“เฮ้อ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ทำใจให้สบายนะ ยังดีที่หนูใกล้จะเรียนจบมัธยมปลายแล้ว”

**ชิงอิน** ชะงักไปครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่า เจ้าของร่างเดิมเพิ่งจะอายุครบสิบแปดปี ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 อีกสามเดือนก็จะจบการศึกษาแล้ว

มีคนสะกิดแขน**ป้าจ้าว** แล้วขยิบตาให้ จบมัธยมปลายอะไรกัน ตอนนี้สภาพของตระกูลชิงเก่าเป็นแบบนี้แล้ว จะมีเงินที่ไหนให้เรียนมัธยมปลายกันอีกล่ะ?

**คุณปู่ชิง**เป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ไม่ได้สะสมทรัพย์สมบัติอะไรไว้มากมาย ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ต้องอาศัยอยู่ในลานบ้านเลขที่ 16 มาหลายปีขนาดนี้ ลูกชายคนโต **ชิงหยาง** ทำงานมาหลายปี แต่กลับเป็นคนกลัวเมีย เงินเดือนทั้งหมดถูกใช้ไปกับภรรยา ลูกสาว และน้องสาวของเขา แม้แต่เงินที่ใช้รักษาตัวในโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ยังต้องไปหยิบยืมคนอื่นมา

ได้ยินมาว่าติดหนี้หลายร้อยหยวน เมื่อไหร่จะใช้หมดก็ไม่รู้

พี่สะใภ้ของ**ชิงอิน** หรือก็คือ**หลินซู่เฟิน** เดิมทีเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของโรงงานเหล็ก ต่อมาเมื่อ**ชิงฮุ่ยฮุ่ย**เรียนจบมัธยมปลาย เพื่อที่จะไม่ต้องไปเป็นปัญญาชนลงไร่นา เธอจึงต้องสละงานให้กับลูกสาวเป็นการส่วนตัว ปัจจุบันคนเดียวในตระกูลชิงเก่าที่ทำงานและรับเงินเดือนคือ**ชิงฮุ่ยฮุ่ย**

เมื่อก่อนถึงแม้ว่า**ชิงหยาง**จะมีทักษะทางการแพทย์ธรรมดา แต่ก็มีอายุงานสูง มีความเป็นมิตร ยิ้มแย้มให้ทุกคน ผู้นำโรงงานต่างก็ดูแลเขาเป็นอย่างดีด้วยเห็นแก่หน้า**คุณปู่ชิง** เขาได้รับเงินเดือนในอัตราของหัวหน้าแพทย์ระดับ 8 ซึ่งอยู่ที่ 115 หยวน ซึ่งเป็นรายได้อันดับต้นๆ ของทั้งลานบ้าน!

**ชิงฮุ่ยฮุ่ย** เริ่มต้นด้วยเงินเดือนของเจ้าหน้าที่ระดับ 8 ซึ่งอยู่ที่ 33 หยวน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอไม่ชอบเรียนหนังสือ ไม่ชอบสอบ คนที่เข้าไปพร้อมกับเธอสอบเลื่อนขั้นไปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับ 6 กันหมดแล้ว แต่เธอก็ยังคงอาศัยชื่อเสียงที่เหลืออยู่ของตระกูลชิงเก่าและความรู้ระดับมัธยมปลายเพื่อที่จะได้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับ 7 อย่างหวุดหวิด เงินเดือนอยู่ที่สามสิบเจ็ดหยวนห้าสิบเฟิน

สามสิบเจ็ดหยวนห้าสิบเฟิน ต้องเลี้ยงดูถึงสามปากท้อง แถมยังเป็นพวก "แม่บ้านใจป้ำ" ที่เคยชินกับการใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ชีวิตช่างยากลำบากจริงๆ

“**ฮุ่ยฮุ่ย**น่าสงสารจริงๆ ตัวเองก็ยังเป็นสาวอยู่แท้ๆ แต่ต้องเลี้ยงดูญาติผู้น้อง” มีคนพูดเบาๆ ประโยคหนึ่ง ป้าๆ คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ต่อไปถ้าหาแฟนแล้วรู้ว่าต้องแบกภาระสองคนนี้ไปด้วย คงจะ... ยาก”

“**ชิงอิน** ป้าไม่ได้อยากจะพูดมากนะ ถ้าหนูเห็นใจหลานสาวและพี่สะใภ้ของหนู ก็อย่าเรียนต่อเลย ยังไงหนูก็ต้องแต่งงานอยู่ดี เรียนไปเยอะก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้อยู่ดี”

**ชิงอิน** ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จดจำคนที่พูดคำนี้ไว้ในใจ

เธอเชื่อมั่นเสมอว่า ใครก็ตามที่ยุยงให้เด็กผู้หญิงอย่าเรียนหนังสือ บอกว่าการที่เด็กผู้หญิงเรียนหนังสือเป็นการสิ้นเปลือง ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่ หรือคนหนุ่มสาว ล้วนแต่ไม่ใช่คนดีทั้งนั้น

เจ้าของร่างเดิมไม่สนใจโลกภายนอก จนถึงตอนนี้ก็ยังคงมีจิตใจเหมือนเด็กผู้หญิง ชอบเล่นทำครัวกับเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดแปดขวบในลานบ้าน นอกจากจะสุภาพและรู้จักทักทายคนแล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าป้าๆ น้าๆ เหล่านี้มีนิสัยอย่างไร ใครดีกับใคร ใครทะเลาะกับใคร ใครเป็นศัตรูกับครอบครัวของเธอ

ช่างเป็น... สาวน้อยใสซื่อจริงๆ

ในใจทบทวนคำพูดและการกระทำของคนเหล่านี้ **ชิงอิน** แปรงฟันล้างหน้าเสร็จก็กลับเข้าบ้าน

**ชิงอิน** เป็นใครกัน เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะกลับไปไม่ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ก็คือการเอาชีวิตรอด การรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดอาจจะมีผลที่ไม่คาดฝันในตอนนั้น ดังนั้นเธอจึงเงียบฟังอยู่เสมอ ทุกคนเห็นว่าเธอผิดปกติไปก็คิดว่าเป็นเพราะเจอเรื่องร้ายมา ไม่ได้คิดอะไรมาก พูดอะไรก็ไม่หลบเลี่ยงเธอ

ในนิยายต้นฉบับ **ชิงอิน** ไม่ได้ถูกกำจัดทิ้งไปโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอจำจุดสำคัญๆ ได้ เริ่มจากการลาออกจากโรงเรียนมัธยมปลาย จากนั้นงานก็ถูกแย่งชิง เธอจึงต้องลงไปในชนบท ต่อมาสินสอดก็ถูกยืม บ้านก็ถูกขาย... สุดท้ายก็เสียชีวิตอย่างน่าอนาถบนท้องถนนในช่วงต้นทศวรรษ 80 เวลาหลายปีนี้เพียงพอให้เธอคิดหาวิธีเอาชีวิตรอดได้

จากที่เห็นในตอนนี้ คนในลานบ้านต่างก็เห็นอกเห็นใจ**ชิงฮุ่ยฮุ่ย** คอยให้คำแนะนำอยู่เบื้องหลัง ชักจูงให้เธอยุญาติผู้น้องให้ลาออกจากโรงเรียน ดังนั้น**ชิงอิน**ในหนังสือจึงถูกทุกคนล้างสมอง คิดว่าตัวเองเป็นภาระของหลานสาว เพื่อไม่ให้เธอต้องลำบากมากเกินไป เธอจึงเสนอที่จะลาออกจากโรงเรียนด้วยตัวเอง

แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้พี่ชายและพี่สะใภ้เมื่อก่อนนั้น เพียงพอที่จะเลี้ยงดูเด็กสาวคนหนึ่งได้สบายๆ เธอไม่ได้กินของใครและไม่ได้เป็นหนี้ใครเลย

ต่อมา เนื่องจากงานที่พี่ชายทิ้งไว้ถูกคนบ้าความรักยกให้กับพี่สาวคนที่สามของพระเอก **ชิงอิน** ไม่สามารถเข้าร่วมการรับสมัครคนงานชั่วคราวได้เนื่องจากไม่มีวุฒิการศึกษามัธยมปลาย เธอจึงต้องลงไปเป็นปัญญาชนลงไร่นา

ในช่วงหลายปีที่อยู่ในชนบท **ชิงฮุ่ยฮุ่ย** เขียนจดหมายถึงเธอเพียงครั้งเดียวตอนที่จะยึดสินสอดของเธอ นอกจากนั้นก็ไม่เคยไปเยี่ยมเธอเลย หลังจากผ่านไปหกเดือนแรกก็ไม่ได้ส่งค่าครองชีพให้เธอเลยสักเฟิน ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตตามยถากรรมในชนบท

ลองคิดดู เด็กสาวอายุเพียงสิบแปดปี ไม่มีพ่อแม่ รูปร่างหน้าตาสวยงาม และเป็นมิตรต่อทุกคน ในชนบทที่ไม่คุ้นเคย เธอใช้ชีวิตอย่างไร ต้นฉบับไม่ได้อธิบายรายละเอียด แต่ผู้อ่านที่มีสามัญสำนึกก็สามารถเดาได้

ดังนั้นในตอนที่ญาติผู้น้องเสียชีวิตในตอนท้าย ผู้อ่านจำนวนมากจึงระเบิดอารมณ์ออกมา

เมื่อ**ชิงอิน** นึกถึงภาพนั้น ความโกรธในใจก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง คนบ้าความรัก ตายไปซะ!