ตอนที่ 30
**ตอนที่สามสิบ:หรือจักหวาดหวั่น ข้าจักวางยาพิษท่าน?**
"บิดาคงมีอุบายอันแยบยลในใจกระมัง?" ฉู่หลินเอ่ยถามอย่างใคร่รู้
ฉู่หงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เรื่องนี้เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย ยกให้บิดาจัดการเถิด"
"แต่ว่า..."
"จงเชื่อฟัง" ฉู่หงตบไหล่บุตรชายเบาๆ "บิดาจักต้องสั่งสอนสตรีผู้นั้นให้สาสมใจเจ้า จงวางใจเถิด"เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่หลินก็มิอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้อีก ทำได้เพียงพยักหน้า
"เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่าง ข้าขอฝากไว้กับท่านพ่อ ท่านต้องสั่งสอนนางให้หนัก ข้าต้องการให้นางตาย!" ในดวงตาของฉู่หลินฉายแววฆาตกรรม
"ข้ารู้แล้ว" ฉู่หงพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อถึงหน้าประตู เขาสั่งกำชับบ่าวไพร่ "จงดูแลคุณชายให้ดี อย่าปล่อยให้เขาออกไปเที่ยวเล่นซุกซน"
"ขอรับ/ค่ะ"
...
หลังจากออกจากจวนสกุลฉู่ ฉู่หงก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของซุนตี้จู่โดยตรง
เขาเป็นแขกประจำ บ่าวไพร่จึงมิได้แจ้งเรื่องราว ปล่อยให้เขาเข้าไปได้โดยพลัน
"ไฉนพี่ฉู่จึงมาที่นี่เล่า?" ซุนตี้จู่กำลังจิบชาอยู่ในห้องโถง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเห็นเขา ก็รีบฉีกยิ้มออกมา
"ข้ามีเรื่องราวบางประการต้องการปรึกษาหารือกับท่าน รบกวนท่านให้บ่าวไพร่หลีกเลี่ยงไปก่อน" ฉู่หงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและเคร่งขรึมของเขา ซุนตี้จู่ก็มิอาจไม่จริงจังขึ้นมาได้
เขาโบกมือ บ่าวไพร่ต่างพากันถอยออกไป
"ครานี้ท่านคงกล่าวได้แล้วกระมัง?" ฉู่หงเดินเข้าไปใกล้ กระซิบกระซาบข้างหูเขา
ในดวงตาของซุนตี้จู่ฉายแววประหลาดใจและความมืดมิดวูบหนึ่ง ก่อนจะแย้มสรวลราวพระศรีอาริย์
"อุบายนี้ช่างแยบยลนัก"
"ท่านคิดว่าดีก็แล้วกัน" ฉู่หงหัวเราะ
"ตัดไฟแต่ต้นลม จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ช่างเป็นอุบายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" ซุนตี้จู่หมุนแหวนบนนิ้วหัวแม่มือ หัวเราะจนหุบยิ้มมิได้
"แต่เรื่องนี้ยังต้องการความช่วยเหลือจากท่าน" ซุนตี้จู่พยักหน้าพลางยิ้ม "แน่นอนอยู่แล้ว ท่านต้องการสิ่งใดก็จงเอ่ยมา"
"ข้าต้องการบารมีของท่าน"
"ย่อมได้" ทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยกันอย่างรวดเร็ว มองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา ถือว่าบรรลุข้อตกลงร่วมกัน
"แต่ว่า..." ซุนตี้จู่เปลี่ยนน้ำเสียง "ข้ายังมีข้อเรียกร้องอีกประการหนึ่ง"
"ว่ามา" ฉู่หงเตรียมใจไว้แล้วก่อนมา จึงมิได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
"หากข้าจักช่วยเหลือท่าน เรื่องการแต่งงานของคนรุ่นเยาว์..." สุดท้ายก็มาติดกับดักตรงนี้จริงๆ!
สุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้นี้!
ฉู่หงยิ้ม"อันที่จริง วันนี้ข้าก็ตั้งใจจะมาพูดคุยเรื่องนี้เช่นกัน"
"โอ้?" ซุนตี้จู่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ข้านำความจริงใจมาด้วย" ฉู่หงล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบแผ่นกระดาษสีแดงออกมาส่งให้
เมื่อเปิดออกดู ก็คือหนังสือสัญญาการแต่งงาน
"ท่านพอใจหรือไม่?" ซุนตี้จู่พลันแย้มสรวล รีบเก็บหนังสือสัญญาการแต่งงานไว้เป็นอย่างดี
"ย่อมพอใจอย่างยิ่ง ความจริงใจของหลี่เจิ้ง ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก" ฉู่หงยิ้มโดยมิได้กล่าวสิ่งใด
ซุนตี้จู่กล่าวต่อ"ท่านวางใจเถิด ข้าจักจัดการเรื่องนี้เอง รับรองว่าท่านจักต้องพอใจ"
"ต้องใช้เวลานานเท่าใด?"
ซุนตี้จู่ครุ่นคิดเล็กน้อย "อย่างช้าสามวัน ข้าจักต้องจัดการให้เรียบร้อย"
ฉู่หงเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ
เมื่อมีหนังสือสัญญาการแต่งงาน ก็เท่ากับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว
ซุนตี้จู่หวนนึกถึงคำพูดของบุตรสาว ก็อดเป็นห่วงฉู่หงมิได้
"เมื่อเช้านี้ไป๋จื่อตื่นขึ้นมา นางพูดคุยกับข้ามากมาย แต่ล้วนกล่าวถึงโจวเจียวเจียว นางมิได้เป็นเด็กหญิงที่จัดการได้ง่ายเหมือนแต่ก่อน ท่านจงระมัดระวังให้จงหนัก"
"วางใจเถิด" ฉู่หงดูเหมือนจะมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
"อย่างไรเสียก็จงใส่ใจทุกสิ่ง" ซุนตี้จู่ยังคงมิค่อยวางใจ
"ข้ารู้แล้ว" ฉู่หงรับคำอย่างรวดเร็ว แต่แท้จริงแล้วมิได้ใส่ใจ โจวเจียวเจียวแม้แต่น้อย
นางก็แค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ปากเก่งไปบ้าง แล้วนางจักมีความสามารถอันใดได้เล่า?
"ท่านอยากจะไปเยี่ยมไป๋จื่อหรือไม่?"ซุนตี้จู่ถาม
"ไม่ล่ะ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการ รอให้มีเวลาว่าง ข้าจักต้องมาเยี่ยมเยียนแน่นอน" ฉู่หงลุกขึ้นประสานมือแล้วหมุนตัวจากไป
เมื่อเห็นดังนั้น ซุนตี้จู่ก็รู้ว่าในใจเขายังคงมีปม
แล้วอย่างไรเล่า?
เมื่อการแต่งงานถูกกำหนดแล้ว ก็เหมือนเรือที่แล่นออกจากฝั่ง
ซุนตี้จู่รู้สึกดีใจยิ่งนัก รีบนำหนังสือสัญญาการแต่งงานไปหาบุตรสาว
ใครเลยจะรู้ว่าเมื่อกลับถึงเรือนด้านใน ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ของ ซุนไป๋จื่อ
"ไป๋จื่อ พ่อมาเยี่ยมเจ้าแล้ว" เสียงร้องไห้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดังขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะพังบ้านให้ราบเป็นหน้ากลอง
สาวใช้ที่อยู่ข้างกายต่างพากันปลอบโยนแต่ก็มิเป็นผล
ซุนตี้จู่ถอนหายใจ แล้วผลักประตูเข้าไปโดยพลัน
เมื่อซุนไป๋จื่อเห็นเขามา ก็รีบซุกตัวลงไปในผ้าห่ม ราวกับนกกระจอกเทศ
"เจ้าทำสิ่งใด?"
"ข้ามิมีหน้าจะพบผู้คน มิมีหน้าจะพบหน้าท่านพ่อ" เสียงที่ดังออกมาจากผ้าห่มอู้อี้
"เอาล่ะรีบออกมาเถิด พ่อมีข่าวดีจะมาบอกเจ้า" ผ้าห่มถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
ซุนไป๋จื่อนั่งอยู่บนเตียงทำปากคว่ำ ราวกับน้อยใจอย่างถึงที่สุด
"ถึงเวลานี้แล้ว ยังจะมีข่าวดีอันใดอีก?"
"พ่อบอกว่ามีก็ต้องมี พ่อจะหลอกเจ้าได้อย่างไร?"
ซุนไป๋จื่อมิเชื่อ"ข้าไม่เชื่อ ท่านพ่อคงจะหลอกข้าเล่นอีกแล้ว"
ซุนตี้จู่หยิบหนังสือสัญญาการแต่งงานออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้นาง
เมื่อเห็นซุนไป๋จื่อจากที่สงสัยรังเกียจ กลายเป็นประหลาดใจและตกตะลึง เขาก็หัวเราะออกมา
"ไม่ร้องไห้แล้วหรือ?"
"ท่านพ่อ นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?" นางถามด้วยสีหน้ามิอยากจะเชื่อ
"แน่นอน"ซุนไป๋จื่อ ถือหนังสือสัญญาการแต่งงาน นั่งยิ้มโง่ๆอยู่บนเตียง
ยิ้มได้ครู่หนึ่งก็หวนนึกถึงโจวเจียวเจียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที เผยความโหดเหี้ยมออกมา
"ท่านพ่อ ท่านต้องแก้แค้นให้ข้า ท่านต้องจัดการโจวเจียวเจียวให้สาสมใจสั่งสอนนางให้หนัก!"
"วางใจเถิดพ่อมีแผนการแล้ว" เขากระซิบกระซาบข้างหู ซุนไป๋จื่อ
เมื่อได้ยินดังนั้นซุนไป๋จื่อ ก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจและร้ายกาจ
"สมน้ำหน้าข้าจักรอนางตายเมื่อนางตาย ข้าจักต้องเฆี่ยนตีศพของนาง!"
"ย่อมได้ ทุกสิ่งทุกอย่างจักเป็นไปตามที่เจ้าต้องการ"
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
บาดแผลบนร่างกายของโจวเสี่ยวผิงหายดีไปมากแล้วนางตื่นแต่เช้าตรู่ เตรียมอาหารเช้าไว้พร้อมสรรพ
ข้าวต้มกับผักดองแม้จะเรียบง่ายแต่รสชาติดี
โจวเจียวเจียวจัดวางชามตะเกียบ ก้าวเท้าไปยังห้องของ หลิ่วชุนสุ่นและบุตรสาว
นางเคาะประตู"ออกมาทานอาหาร"สองแม่ลูกสะดุ้งโหยง
โจวพ่านพ่านหน้าซีดเผือดถาม "เรียกพวกเราไปทานอาหาร?"
"ใช่แล้วเร็วเข้า"พูดจบโจวเจียวเจียวก็หมุนตัวเดินจากไป มิให้โอกาสพวกนางปฏิเสธ
"แม่..."โจวพ่านพ่านจับชายเสื้อของหลิ่วชุนสุ่นไว้แน่น
"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร"หลิ่วชุนสุ่นกล่าวปลอบโยน แต่ตนเองกลับกลัวจนกลืนน้ำลายลงคอ
แต่ก็มิกล้าที่จะไม่ไป!
สุดท้ายจึงกัดฟันพาโจวพ่านพ่านไป
บนโต๊ะอาหารมีคนนั่งอยู่สี่คน
หลิ่วชุนสุ่นก้มหน้าก้มตามิกล้าส่งเสียง
โจวพ่านพ่านกำกระโปรงไว้แน่นตัวสั่นเทา
จบแล้วโจวเจียวเจียว คงรู้แผนการของตนแล้ว
นางเข้าใจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตลอดทั้งคืนมิกล้าข่มตาหลับ หวาดผวาว่าโจวเจียวเจียวจะบุกเข้ามาเมื่อใด
"ทานอาหาร"เมื่อโจวเจียวเจียวเอ่ยปากโจวพ่านพ่านก็สะดุ้ง
"ข้าบอกให้เจ้ากิน!"โจวพ่านพ่านมือสั่นเทา แทบจะถือตะเกียบไว้มิได้
เมื่อเห็นนางทำท่าทางอ้อยอิ่ง โจวเจียวเจียวก็รู้สึกไม่พอใจ
นางวางตะเกียบลง"ปัง"
"ไฉนจึงมิกิน?หรือจักหวาดหวั่น ข้าจักวางยาพิษท่าน?" เมื่อได้ยินดังนั้นโจวพ่านพ่านก็มือสั่นตะเกียบร่วงลงพื้น
นางมิกล้าที่จะเก็บร้องไห้ออกมา