ตอนที่ 40

**บทที่40 บุรุษรูปงามแท้จริง**

โจวเจียวเจียวเบิกตากว้าง จ้องมองจวนใหญ่โตเบื้องหน้า ป้ายทองอร่ามสลักสองอักษร "ซุนจวน"เด่นตระหง่าน

"ท่านพาข้ามาที่นี่ทำกระไร?" นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

สิงเฟิงยกยิ้มมุมปาก "ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง" เขาตอบด้วยท่าทีลึกลับ

โจวเจียวเจียวเบ้ปากเล็กน้อย มิได้เอ่ยสิ่งใด

ทันใดนั้นเอง เอวของนางก็ถูกรัดแน่น ร่างกายลอยหวือขึ้นสู่อากาศ

"ว้าย!"นางอุทาน พลางคว้าชายเสื้อของสิงเฟิงไว้โดยสัญชาตญาณ

เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากเบื้องบน แฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม"กลัวแล้วรึ?"

"ใครกลัวกัน!" โจวเจียวเจียวรีบโต้ตอบทันควัน การที่ถูกยกขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้นางตกใจเพียงเท่านั้น มิใช่ความหวาดหวั่น

ในยุคปัจจุบัน นางเคยโดยสารเครื่องบินมาแล้ว จะกลัวการเหาะได้อย่างไร?

ทั้งสองเหาะข้ามกำแพงสูง ผ่านเหนือศีรษะของเหล่าบ่าวไพร่ไปอย่างเงียบเชียบ

จากนั้นจึงร่อนลงบนหลังคาอย่างแผ่วเบา

โจวเจียวเจียวมิได้เป็นโรคกลัวความสูง ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน การมองลงมาจากที่สูงเช่นนี้ ให้ความรู้สึกราวกับอยู่เหนือผู้คน

"ว้าว...ไม่เลวเลย"นางอุทาน

"ชู่ว์"สิงเฟิงแตะนางเบาๆ เป็นสัญญาณให้เงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงบุรุษสองคนนั่งเผชิญหน้ากันในศาลาพักผ่อนกลางสวน หนึ่งคือซุนตี้จู่อีกหนึ่งคือฉู่หง

"สองคนนี้วางแผนกระไรกัน?" โจวเจียวเจียวเงี่ยหูฟังอยู่นาน แต่ก็มิได้ยินสิ่งใดชัดเจน

ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกล ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังจงใจลดเสียงลง

"น้องซุน เรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วหรือ?"

"เรียบร้อยแล้วขอรับ"

โจวเจียวเจียวชะงักงัน หันไปมองสิงเฟิง เห็นเพียงสีหน้าเฉยเมยขณะที่เขาเล่าบทสนทนาของคนทั้งสอง

บุรุษผู้นี้ได้ยินได้อย่างไรกัน?

ราวกับอ่านความสงสัยของนางออก สิงเฟิงหันกลับมา ดวงตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม "อ่านริมฝีปาก"

ช่างมีความสามารถหลากหลายเสียจริง โจวเจียวเจียวรำพึงในใจ

เมื่อยืนนานเข้านางก็เริ่มเมื่อยล้า จึงตัดสินใจย่อตัวลงนั่งยองๆ

สิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย แววตาเป็นประกายวูบหนึ่ง จากนั้นจึงยกชายเสื้อขึ้น แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ เช่นกัน

ทรวดทรงของเขาสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแม้จะนั่งยองๆก็ยังดูสบายๆผ่อนคลาย

เมื่อเทียบกันแล้วท่าทางนั่งยองๆ ของโจวเจียวเจียวช่างน่าอนาถยิ่งนัก

"โฮสต์ ดูเจ้าราวกับลูกบอลเนื้อ" ระบบเอ่ยด้วยท่าทีรังเกียจเล็กน้อย

หา?

"ข้ากลายเป็นลูกบอลเนื้อเช่นนี้ เป็นความผิดของผู้ใดกัน?" โจวเจียวเจียวตวาดในใจ "เจ้าระบบสุนัข! หากเจ้ายาลดความอ้วนของเจ้าขายในราคาถูกกว่านี้ ข้าก็คงสวยล่มเมืองไปแล้ว!"

ระบบรู้สึกผิด จึงหลบหนีไปอย่างเงียบๆ

"ข้าเก่งกาจหรือไม่?" โจวเจียวเจียวหันไปเห็นแววตาภาคภูมิใจที่แทบจะมองไม่เห็นของสิงเฟิง

นางจึงเบ้ปาก จะอ่านริมฝีปากได้แล้วอย่างไร?

ในใจพลางถามระบบ "เจ้าอ่านริมฝีปากได้หรือไม่?"

"ไม่ได้"

"แล้วเจ้าทำอะไรได้บ้าง?"

ระบบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นึกไม่ออก แต่การอ่านริมฝีปากข้าทำไม่ได้ ท่านผู้ยิ่งใหญ่เก่งกาจยิ่งนัก" มันไม่ลืมที่จะยกย่องสิงเฟิง

โจวเจียวเจียวถึงกับพูดไม่ออก ระบบสุนัขนี้จะมีประโยชน์อันใดได้บ้าง?

สิงเฟิงจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา สีหน้าบนใบหน้าขาวอมชมพูของนางช่างมีสีสันยิ่งนัก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม

"อันที่จริง เจ้าไม่จำเป็นต้องท้อแท้ ความสามารถนี้มิใช่ทุกคนจะมี หากเจ้าอยากเรียน ข้าก็สามารถสอนเจ้าได้"

โจวเจียวเจียวยิ้มแห้งๆ "ขอบคุณแต่ไม่จำเป็น"

"อย่างไรก็ตาม ท่าทางของเจ้าเช่นนี้ก็ค่อนข้างน่าสนุก" สิงเฟิงหัวเราะออกมา

มิใช่การเยาะเย้ย เพียงแต่สตรีผู้นี้ดูเหมือนจะแสดงท่าทีเก่งกาจทุกครั้งที่พบเจอ นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา

รวมความว่าเจ้าบ้านี่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่กระมัง?

โจวเจียวเจียวโกรธขึ้นมา โดยมิได้คิดสิ่งใดนางเงื้อมือขึ้น แล้วดีดหน้าผากเขาไปหนึ่งที

หลังจากดีดแล้วทั้งสองก็ชะงักงัน

นางรู้สึกว่าตนเองอาจจะล่วงเกินไป พวกเขาดูเหมือนจะยังมิได้สนิทสนมถึงขั้นดีดหน้าผากกันได้

สิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้กล้าดีมาดีดศีรษะของเขา

นอกจากเสียงลมยามราตรีแล้ว บรรยากาศก็เงียบสงัดลง

"แค่ก...ทำให้ผมข้าเสียทรง" สิงเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

โจวเจียวเจียวมองเขาอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนว่า...เขาจะมิได้โกรธเคือง

นางจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วเบ้ปาก "ข้ามิได้ตั้งใจเสียหน่อย ใครใช้ให้ท่านพูดจาเสียดสี"

สิงเฟิงเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่คล้ายจะยิ้มก็มิใช่

"วันหน้าเจ้าต้องมาหวีผมให้ข้า มิเช่นนั้น ข้าจะจดจำเรื่องวันนี้ไว้"

อันใดกัน นี่ต้องการจะแก้แค้นหรือ?

โจวเจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายออกมาเบาๆ "คิดไปเองแล้ว ข้ามิกลัวท่านเสียหน่อย" ถึงขั้นให้เขาหวีผมนางเองยังรวบๆ ผมสองทีแล้วออกจากบ้านทุกวัน

สิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นทันที "เจ้ายังอยากรู้แผนการของพวกเขาหรือไม่?"

โจวเจียวเจียวตอบอย่างเด็ดขาด "อยาก" ช่างซื่อสัตย์ยิ่งนัก

ประกายแห่งรอยยิ้มฉายวาบในดวงตาของสิงเฟิง เขาเริ่มเล่าเรื่องที่คนทั้งสองสนทนากัน

หลังจากฟังจบ โจวเจียวเจียวก็เผยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า

"การตัดไฟแต่ต้นลม ช่างเล่นได้...ยอดเยี่ยมจริงๆ"

สิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย หรี่ตาลง "ยอดเยี่ยม...หมายความว่ากระไร?" หรือว่าสตรีอ้วนผู้นี้จะรู้จักการพนัน?

โจวเจียวเจียวร้อง"อ๊ะ"ออกมา ขยี้ศีรษะด้วยความหงุดหงิด ลืมไปว่าข้างกายยังมีคนโบราณอยู่!

"ความหมายของข้าคือ...ช่างเจ้าเล่ห์! ซุนตี้จู่และฉู่หงช่างเจ้าเล่ห์นัก!"

"ความหมายเป็นเช่นนี้หรือ?" สิงเฟิงถามอย่างเคลือบแคลงสงสัย เขาไม่เคยได้ยินคำอธิบายเช่นนี้มาก่อน

"ก็เป็นเช่นนั้นแหละท่านอย่าถามเลย" โจวเจียวเจียวไม่รู้จะอธิบายอย่างไร อย่างไรเสียก็ขอให้ผ่านๆ ไปก็แล้วกัน

"แล้วเจ้าจะรับมืออย่างไร?"

โจวเจียวเจียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ในเมื่ออีกฝ่ายเล่นการตัดไฟแต่ต้นลม ข้าก็จะเผาบ้านเผาเมืองให้หมดสิ้น ให้พวกเขาตัดไฟได้แต่ลม!"

"โฮสต์โปรดระวังคำพูดเราต้องสุภาพอย่าสร้างกรรมนะจ๊ะ"ระบบส่งเสียงเตือน

"ไสหัวไป"

ระบบสะอึกสะอื้นแล้วหนีไป

สิงเฟิงมองนาง เอียงศีรษะแล้วยิ้มออกมา "แม้จะพูดจาหยาบคาย แต่การด่าคนก็ดูมีพลัง"

โจวเจียวเจียวหันกลับมา ก็ถูกการฆ่าด้วยความหล่อเหลาในระยะประชิดเล่นงานเข้าอย่างจัง

ต้องยอมรับว่าเขาหล่อเหลาจริงๆ!

"ใช่แล้วๆ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหล่อทั้งเท่ทั้งมีความสามารถ เจ้าอยากจะกอดขาหรือไม่?" ระบบออกมาส่งเสริมอีกครั้ง

โจวเจียวเจียวกลอกตาในใจ นางไม่อยากสนใจเจ้าระบบที่ไร้ยางอายโดยสิ้นเชิง

"ขอบคุณสำหรับคำชม"นางรวบรวมสติถอนสายตากลับมา แล้วกระแอมไอเล็กน้อย รู้สึกว่าใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว

หวังว่าสิงเฟิงคงจะไม่สังเกตเห็น...

"หน้าเจ้าแดงแล้วหรือ?"

ในวินาทีต่อมา จินตนาการของโจวเจียวเจียวก็ถูกทำลายลงอย่างโหดร้าย

แน่นอนว่านางจะไม่ยอมรับเด็ดขาด!

"ไม่นะท่านตาฝาดไปแล้ว"

"เป็นไปไม่ได้" ไม่ว่าจะเป็นเวลากลางคืน หรือแม้แต่ในความมืดมิด สิงเฟิงก็มั่นใจว่าเขาจะไม่มองผิด

โจวเจียวเจียวส่งเสียงจิ๊ในลำคอ มองฟ้ามองดินแต่ไม่มองเขา

"ท่านน่ารำคาญ"

สิงเฟิงจ้องมองนางอย่างแน่วแน่ ราวกับคิดอะไรบางอย่างออก ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มงดงามและสง่างาม

"เอาล่ะข้าไม่ถามแล้ว"

รู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกประหลาดเล็กน้อย...

โจวเจียวเจียวขี้เกียจที่จะสำรวจ ตรวจสอบลำคอ แล้วเริ่มพูดถึงเรื่องสำคัญ

"เราตกลงกันแล้วนะ ท่านจะคุ้มครองท่านหมอจ้าว เรื่องอื่นๆข้าจัดการเอง"

"ไม่ต้องให้ข้าช่วย?"

โจวเจียวเจียวส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ไม่จำเป็น"

"เอาเถอะ ถ้าเช่นนั้นเจ้าอย่าเสียใจก็แล้วกัน"

โจวเจียวเจียวส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหยิ่งยโส "วางใจเถิดข้าไม่มีทางเสียใจ ท่านก็คอยดูละครก็แล้วกัน"

สิงเฟิงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ยืนขึ้นแล้วยื่นมือออกมา

"ทำกระไร?" โจวเจียวเจียวมองฝ่ามือที่ขาวราวหยก ปลายนิ้วเรียวยาวแม้แต่มือก็ยังดูดี!

"พาเจ้าลงไป" สิงเฟิงคว้าข้อมือของนางแล้วดึงขึ้น จากนั้นก็โอบเอวแล้วเหาะลงไป

ทันทีที่ลงถึงพื้น โจวเจียวเจียวก็ผละออกจากอ้อมกอดของเขา

"ข้าไปก่อนนะ ท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถิด ลาก่อน" กล่าวจบก็หันหลังวิ่งจากไป

สิงเฟิงเลิกคิ้วหัวเราะเบาๆ "เจ้าอ้วนวิ่งเร็วจริง"

โจวเจียวเจียวไม่ได้ยิน นางไม่ได้กลับบ้านทันที แต่กลับไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

ภายใต้แสงจันทร์ ท้องทุ่งเป็นสีทองอร่าม นี่คือผืนนาของหมู่บ้าน

คืนนี้ นางจะวางยาพิษที่นี่!

`