ตอนที่ 242

***บทที่ 242: ความรักของพ่อ***

กลิ่นควันไฟจางๆ ลอยคลุ้งแตะจมูกยามเช้าตรู่ หลินหว่านเอ๋อร์สะดุ้งตื่นด้วยความรู้สึกกังวล ก่อนหน้านี้ทุกเช้าตรู่จะเป็นกลิ่นหอมของข้าวต้มและผักดองฝีมือท่านพ่อ แต่เช้านี้กลับเป็นกลิ่นไหม้ที่แฝงความกระวนกระวาย

นางรีบลุกจากเตียง เดินไปยังห้องครัว ภาพที่เห็นทำให้นางใจหายวาบ หลินต้าซานผู้เป็นบิดากำลังยืนหน้าเครียดอยู่หน้าเตา ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ หม้อต้มยาบนเตาไหม้เกรียมส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น?” หว่านเอ๋อร์ถามด้วยความเป็นห่วง

หลินต้าซานหันมามองบุตรีด้วยสีหน้าอึดอัด “หว่านเอ๋อร์… คือว่า พ่อกำลังต้มยาให้ป้าเถียน แต่เผลอหลับไป…”

หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ป้าเถียนกุ้ยฮวาคือเพื่อนบ้านที่ใจดีที่สุดในหมู่บ้าน ปกติแล้วนางแข็งแรงและกระฉับกระเฉงยิ่งกว่าใคร แต่สองสามวันที่ผ่านมา นางกลับล้มป่วยลงกะทันหัน

“ป้าเถียนป่วยหนักหรือท่านพ่อ?” หว่านเอ๋อร์ถาม

หลินต้าซานถอนหายใจยาว “อาการของนางไม่ค่อยดีนัก หมอเฒ่าบอกว่านางอาจจะ…” เขาเว้นวรรคด้วยความรู้สึกจุกอก “อาจจะไม่รอด…”

ดวงตาของหว่านเอ๋อร์เบิกกว้าง นางไม่เคยเห็นท่านพ่อเป็นกังวลเช่นนี้มาก่อน ป้าเถียนเป็นคนดีมีน้ำใจ คอยช่วยเหลือครอบครัวของนางมาตลอดตั้งแต่ท่านแม่เสียไป นางไม่อยากจะเชื่อว่าป้าเถียนกำลังจะจากไป

ตลอดทั้งวัน หลินต้าซานแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากคอยดูแลป้าเถียนที่บ้าน นางพยายามป้อนยาและเช็ดตัวให้นางอย่างใกล้ชิด หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นสายตาที่ท่านพ่อมองป้าเถียน มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนบ้าน แต่มันเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรัก

ยามบ่าย หว่านเอ๋อร์แอบกระซิบกับเสี่ยวเฟิงที่กำลังช่วยงานอยู่ในร้าน

“เสี่ยวเฟิง เจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่าท่านพ่อดูแลป้าเถียนดีเป็นพิเศษ?”

เสี่ยวเฟิงพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น ท่านลุงหลินดูเป็นห่วงป้าเถียนมากจริงๆ”

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเข้าใจ พวกเขารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ที่ความสัมพันธ์ของท่านพ่อกับป้าเถียนอาจจะลึกซึ้งกว่าที่คิด

“ถ้าท่านพ่อกับป้าเถียนรักกันจริงก็คงจะดีไม่น้อย” หว่านเอ๋อร์พึมพำ “เราจะได้มีแม่ใหม่เสียที”

เสี่ยวเฟิงยิ้ม “ข้าเห็นด้วย ป้าเถียนเป็นคนดี ข้าเชื่อว่านางจะดูแลท่านลุงหลินได้เป็นอย่างดี”

ทั้งสองตัดสินใจที่จะช่วยเป็นกำลังใจให้ท่านพ่อและป้าเถียน พวกเขาเริ่มพูดคุยถึงเรื่องราวดีๆ เกี่ยวกับป้าเถียนให้ท่านพ่อฟัง และคอยช่วยเหลือป้าเถียนเท่าที่จะทำได้

ตกเย็น หว่านเอ๋อร์เข้าไปในมิติลับส่วนตัวของนาง นางตั้งใจที่จะปรุงยาบำรุงให้ป้าเถียนด้วยตนเอง นางรู้ว่าน้ำทิพย์ในมิติของนางมีสรรพคุณวิเศษ สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้

นางเลือกสมุนไพรชั้นดีจากในมิติ ผสมกับน้ำทิพย์ และเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ จนได้ยาบำรุงที่มีกลิ่นหอมชวนดื่ม นางบรรจุยาลงในขวดเล็กๆ อย่างระมัดระวัง และตั้งใจว่าจะนำไปให้ป้าเถียนในวันพรุ่งนี้

เมื่อกลับออกมาจากมิติ หว่านเอ๋อร์เห็นท่านพ่อนั่งเฝ้าป้าเถียนอยู่ข้างเตียง แสงตะเกียงสลัวส่องให้เห็นใบหน้าของท่านพ่อที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ท่านพ่อ ท่านพักผ่อนบ้างเถิด ข้าจะดูแลป้าเถียนเอง” หว่านเอ๋อร์กล่าว

หลินต้าซานส่ายหน้า “พ่อไม่เป็นไร พ่ออยากจะอยู่ดูแลนาง”

หว่านเอ๋อร์เข้าใจความรู้สึกของท่านพ่อ นางจึงไม่ได้เซ้าซี้อะไร นางจัดหาผ้าห่มมาให้ท่านพ่อ และนั่งลงข้างๆ เพื่อเป็นเพื่อน

ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง ปล่อยให้เสียงหายใจแผ่วเบาของป้าเถียนดังคลอเคลีย หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นมือของท่านพ่อที่กุมมือของป้าเถียนไว้แน่น นางสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่ท่านพ่อมีต่อนาง

ในคืนนั้นเอง หว่านเอ๋อร์ได้เห็นภาพความรักของพ่ออย่างชัดเจน นางรู้ว่าท่านพ่อไม่ได้มองป้าเถียนเป็นแค่เพื่อนบ้าน แต่เป็นคนที่ท่านรักและห่วงใยสุดหัวใจ

รุ่งเช้า หว่านเอ๋อร์นำยาบำรุงที่นางปรุงเองไปให้ป้าเถียน นางป้อนยาให้ป้าเถียนอย่างเบามือ และขอให้นางพักผ่อนมากๆ

ป้าเถียนยิ้มให้อย่างอ่อนแรง “ขอบใจเจ้ามากนะ หว่านเอ๋อร์”

หว่านเอ๋อร์ยิ้มตอบ “ป้าไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ป้าพักผ่อนให้มากๆ นะคะ”

หลังจากนั้น หว่านเอ๋อร์และเสี่ยวเฟิงก็ช่วยกันดูแลป้าเถียนอย่างเต็มที่ พวกเขาคอยป้อนยา เช็ดตัว และพูดคุยให้กำลังใจนาง

อาการของป้าเถียนค่อยๆ ดีขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ นางเริ่มลุกขึ้นนั่งได้ และทานอาหารได้มากขึ้น หลินต้าซานดีใจเป็นอย่างมาก เขาคอยดูแลนางอย่างใกล้ชิด และพยายามทำทุกวิถีทางให้นางมีความสุข

วันหนึ่ง ขณะที่หว่านเอ๋อร์กำลังช่วยป้าเถียนทำอาหารอยู่ในครัว นางก็ได้ยินเสียงท่านพ่อคุยกับป้าเถียน

“กุ้ยฮวา ท่านหายดีแล้วจริงๆ หรือ?” หลินต้าซานถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณท่านที่คอยดูแลข้านะ” ป้าเถียนตอบ

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ที่ท่านยังอยู่กับข้า” หลินต้าซานกล่าว “กุ้ยฮวา… ข้ารักท่านนะ”

หว่านเอ๋อร์แอบยิ้มอยู่ในครัว นางรู้ว่าท่านพ่อได้ตัดสินใจแล้วที่จะเปิดเผยความในใจให้ป้าเถียนได้รับรู้

ป้าเถียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ารู้… ข้ารู้ว่าท่านรักข้า”

“แล้วท่านล่ะ กุ้ยฮวา ท่านรักข้าบ้างหรือไม่?” หลินต้าซานถาม

ป้าเถียนยิ้มทั้งน้ำตา “ข้ารักท่านมานานแล้วต้าซาน…”

หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้อง นางเห็นท่านพ่อและป้าเถียนกำลังกอดกันด้วยความรัก

“ท่านพ่อ ป้าเถียน ในที่สุด…” หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความตื้นตัน

หลินต้าซานและป้าเถียนหันมายิ้มให้หว่านเอ๋อร์ พวกเขาดูมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หว่านเอ๋อร์ ลูกคือพยานรักของพ่อกับแม่นะ” หลินต้าซานกล่าว

หว่านเอ๋อร์น้ำตาคลอเบ้า นางวิ่งเข้าไปกอดท่านพ่อและป้าเถียนด้วยความรัก นางรู้สึกว่าครอบครัวของนางกำลังจะกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง

ความรักของพ่อได้เบ่งบานขึ้นแล้ว และมันจะเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่และงดงาม

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: ยารักษาใจ]**