ตอนที่ 263

***บทที่ 263: ภารกิจรวบรวมวัตถุดิบสุดท้าย***

เสียงกระซิบกระซาบถึงรสเลิศของข้าวผัดทองคำยังคงดังก้องอยู่ในหูของหลิน หว่านเอ๋อร์ รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจยังคงประดับอยู่บนใบหน้า นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวไกลสู่การเป็นสุดยอดกุ๊กแห่งแผ่นดิน

"ท่านพี่เฉิน" หว่านเอ๋อร์เอ่ยพลางหันไปมองจ้าวเฉินที่กำลังเดินเคียงข้าง "เหลืออีกเพียงเก้าเมนูเท่านั้น ข้าก็จะสามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้แล้ว"

จ้าวเฉินพยักหน้า ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน "ข้าย่อมเชื่อมั่นในความสามารถของเจ้า หว่านเอ๋อร์"

"แต่..." หว่านเอ๋อร์หยุดเดิน ใบหน้าฉายแววกังวล "วัตถุดิบบางอย่างหายากยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'เห็ดหิมะพันปี' ที่จำเป็นสำหรับเมนูสุดท้าย"

ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง [ตรวจพบเห็ดหิมะพันปีบนยอดเขาสูงชันทางทิศเหนือ พิกัดถูกส่งไปยังแผนที่เรียบร้อยแล้ว]

หว่านเอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความยินดี "ท่านพี่เฉิน ระบบแจ้งว่าพบเห็ดหิมะพันปีแล้ว อยู่บนยอดเขาสูงชันทางทิศเหนือ เราต้องไปเก็บมาให้ได้!"

จ้าวเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ยอดเขาสูงชัน...อาจมีอันตราย เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม"

ทั้งสองรีบกลับไปยังเหลาฟู่อัน เตรียมสัมภาระที่จำเป็นสำหรับการเดินทางขึ้นเขา หว่านเอ๋อร์จัดเตรียมยาแก้ไข้ ยาแก้พิษ และอาหารแห้ง ส่วนจ้าวเฉินก็เตรียมอาวุธและอุปกรณ์ปีนเขา

เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ ทั้งสองก็ออกเดินทางไปยังทิศเหนือ มุ่งหน้าสู่ยอดเขาสูงชันที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

การเดินทางเต็มไปด้วยความยากลำบาก เส้นทางคดเคี้ยวและเต็มไปด้วยอุปสรรค หว่านเอ๋อร์ไม่เคยปีนเขามาก่อน นางจึงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

"ไหวหรือไม่ หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินถามด้วยความเป็นห่วง

หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า "ข้ายังไหว ท่านพี่เฉิน ท่านไม่ต้องเป็นห่วง" แต่น้ำเสียงของนางบ่งบอกว่ากำลังฝืนทน

จ้าวเฉินถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือไปจับมือนาง "จับมือข้าไว้ ข้าจะช่วยเจ้า"

หว่านเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อย นางจับมือของจ้าวเฉินอย่างเก้ๆ กังๆ ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของนาง

ด้วยความช่วยเหลือของจ้าวเฉิน หว่านเอ๋อร์จึงสามารถปีนป่ายขึ้นไปบนเขาได้อย่างราบรื่นขึ้น ทั้งสองค่อยๆ ไต่ระดับความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์รอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป จากป่าสนเขียวขจี กลายเป็นทุ่งหิมะขาวโพลน

เมื่อขึ้นมาถึงจุดหนึ่ง หว่านเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่ง บานสะพรั่งอยู่ท่ามกลางหิมะ

"ท่านพี่เฉิน ดูนั่นสิ!" นางร้องด้วยความตื่นเต้น

จ้าวเฉินมองตามสายตาของนาง เขายิ้มออกมา "ดอกเหมยหิมะ...ช่างงดงามยิ่งนัก"

หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ดอกเหมยหิมะอย่างชื่นชม นางสัมผัสกลีบดอกอย่างเบามือ "ข้าไม่เคยเห็นดอกไม้ที่งดงามเช่นนี้มาก่อน"

"ดอกเหมยหิมะเป็นสัญลักษณ์ของความอดทนและความหวัง" จ้าวเฉินอธิบาย "มันสามารถเบ่งบานได้อย่างงดงาม แม้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายที่สุด"

คำพูดของจ้าวเฉินทำให้หว่านเอ๋อร์รู้สึกฮึกเหิม นางตัดสินใจที่จะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ ทั้งสิ้น นางจะต้องเก็บเห็ดหิมะพันปีมาให้ได้!

ทั้งสองออกเดินทางต่อ พวกเขาปีนป่ายข้ามโขดหินและธารน้ำแข็ง ในที่สุดก็มาถึงยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน

"อยู่ที่ไหนกันนะ?" หว่านเอ๋อร์พึมพำพลางมองไปรอบๆ

[เห็ดหิมะพันปีอยู่ใกล้ๆ นี้แล้ว] ระบบแจ้งเตือน

หว่านเอ๋อร์เดินตามทิศทางที่ระบบบอก ในที่สุดนางก็พบกับเห็ดหิมะพันปีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ก้อนหิมะ

"ท่านพี่เฉิน ข้าเจอแล้ว!" นางร้องด้วยความดีใจ

จ้าวเฉินเดินเข้ามาดูใกล้ๆ เขาประหลาดใจกับรูปร่างของเห็ดหิมะพันปี มันมีสีขาวราวกับหิมะ และมีรูปร่างคล้ายร่มขนาดเล็ก

"ระวังด้วย หว่านเอ๋อร์ มันอาจมีพิษ" จ้าวเฉินเตือน

"ไม่ต้องห่วง ท่านพี่เฉิน ข้ามีวิธีป้องกัน" หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างมั่นใจ นางหยิบถุงมือหนังที่ทำจากสมุนไพรออกมาสวม จากนั้นก็ค่อยๆ ขุดหิมะออก แล้วดึงเห็ดหิมะพันปีออกมาอย่างเบามือ

[ได้รับเห็ดหิมะพันปี] ระบบแจ้งเตือน

หว่านเอ๋อร์กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ!"

จ้าวเฉินยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู "เก่งมาก หว่านเอ๋อร์"

ทั้งสองนั่งพักเหนื่อยบนยอดเขา มองดูทิวทัศน์ที่สวยงามเบื้องล่าง แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนทุ่งหิมะ ทำให้ทุกอย่างดูเป็นสีทองอร่าม

"ขอบคุณนะ ท่านพี่เฉิน" หว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง "ถ้าไม่ได้ท่าน ข้าคงไม่สามารถมาถึงที่นี่ได้"

"อย่าพูดเช่นนั้นเลย หว่านเอ๋อร์" จ้าวเฉินตอบ "ข้ายินดีที่จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ"

หว่านเอ๋อร์มองจ้าวเฉินด้วยสายตาที่อ่อนโยน นางรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนแปลงไป จากเพื่อนร่วมงาน กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"ท่านพี่เฉิน" นางเอ่ยเบาๆ "ท่านคิดว่า...เราจะสามารถทำตามความฝันของเราได้หรือไม่?"

จ้าวเฉินจับมือนางไว้ "แน่นอน หว่านเอ๋อร์ ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน เราจะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคได้"

หว่านเอ๋อร์ยิ้มออกมา นางรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น นางเชื่อมั่นว่าด้วยความพยายามของนาง และการสนับสนุนจากจ้าวเฉิน นางจะสามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้อย่างแน่นอน

ทั้งสองคนเดินทางกลับลงจากเขาอย่างปลอดภัย พร้อมกับเห็ดหิมะพันปีอันล้ำค่า

ณ เหลาฟู่อัน หว่านเอ๋อร์เริ่มลงมือปรุงอาหารจานสุดท้าย นางใช้เห็ดหิมะพันปีเป็นวัตถุดิบหลัก ผสมผสานกับสมุนไพรและเครื่องเทศต่างๆ นานา

กลิ่นหอมของอาหารจานใหม่ลอยคลุ้งไปทั่วเหลาฟู่อัน ทำให้ลูกค้าทุกคนรู้สึกอยากลิ้มลอง

ในที่สุด หว่านเอ๋อร์ก็ปรุงอาหารจานสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ นางยกอาหารจานนั้นออกมาเสิร์ฟให้กับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม

"ขอเชิญทุกท่านลิ้มลองเมนูใหม่ล่าสุดของเรา 'ซุปเห็ดหิมะพันปี' ค่ะ"

ลูกค้าทุกคนต่างตื่นเต้นที่จะได้ลิ้มลองรสชาติของอาหารจานพิเศษนี้ พวกเขาตักซุปเข้าปากอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ดื่มด่ำกับรสชาติที่แสนอร่อย

"ช่างเป็นรสชาติที่วิเศษยิ่งนัก!"

"ข้าไม่เคยทานซุปที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย!"

"สมแล้วที่เป็นอาหารที่ปรุงจากเห็ดหิมะพันปี!"

ลูกค้าทุกคนต่างชื่นชมรสชาติของซุปเห็ดหิมะพันปี หว่านเอ๋อร์ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ นางรู้ว่าความพยายามของนางไม่สูญเปล่า

เมื่ออาหารจานสุดท้ายได้รับการยอมรับจากลูกค้า หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก นางบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้แล้ว นางได้กลายเป็นสุดยอดกุ๊กแห่งแผ่นดิน!

แต่การเดินทางของนางยังไม่จบเพียงแค่นี้ หว่านเอ๋อร์รู้ว่ายังมีอาหารอีกมากมายที่นางต้องเรียนรู้และปรุงแต่ง นางจะยังคงพัฒนาฝีมือของนางต่อไป เพื่อสร้างสรรค์อาหารที่อร่อยและมีประโยชน์ต่อสุขภาพให้กับทุกคน

[ขอแสดงความยินดี ท่านได้ปรุงอาหารครบ 108 เมนูแล้ว ท่านได้รับรางวัลพิเศษจากระบบ]

ระบบแจ้งเตือน

หว่านเอ๋อร์ตื่นเต้นกับรางวัลที่ได้รับ นางรอคอยที่จะได้รู้ว่ารางวัลนั้นคืออะไร

**[โปรดติดตามตอนต่อไป: พายุฤดูร้อน]**