ตอนที่ 271

***บทที่ 271: ปาฏิหาริย์: ขาท่านพ่อหายสนิท***

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ สาดส่องลงมายังเรือนไม้หลังเล็กในฟาร์มผักซิ่งฮวา ปลุกให้ หลิน ต้าซาน ลืมตาตื่นจากนิทรารมณ์ เขาลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเคยชิน แต่ทว่าวันนี้กลับรู้สึกถึงความแตกต่างบางอย่างในร่างกาย ความรู้สึกเบา สบาย ราวกับร่างกายได้ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการบางอย่าง

หลิน ต้าซาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาลองขยับขาข้างขวาที่เคยพิการจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำอันเลวร้ายหวนคืนมา ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ทำให้เขาต้องเดินกะเผลกมาตลอด กลับกลายเป็นเพียงเงารางๆ ในห้วงคำนึง

"แปลกจริง" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ขาข้างขวาของเขากลับเหยียดตรงได้ราวกับคนปกติ ไม่มีอาการเจ็บปวด ไม่มีอาการชา ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกฝืนทน

"นี่มัน..." หลิน ต้าซาน อุทานเสียงแผ่วเบา เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ความรู้สึกมั่นคงแข็งแรงที่ขาขวา ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่

"ข้า...ข้าเดินได้แล้ว!" เขาตะโกนออกมาด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้มเหี่ยวย่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้ จะมีโอกาสได้เดินได้อย่างคนปกติอีกครั้ง

เสียงตะโกนด้วยความดีใจของ หลิน ต้าซาน ดังไปถึงห้องครัวที่ หลิน หว่านเอ๋อร์ กำลังเตรียมอาหารเช้า นางรีบวางมีดลงแล้ววิ่งมาหาผู้เป็นบิดาด้วยความเป็นห่วง

"ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?" หลิน หว่านเอ๋อร์ ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หลิน ต้าซาน หันมายิ้มให้บุตรสาวด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา เขาชี้ไปที่ขาของตัวเอง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หว่านเอ๋อร์ ดูสิ ข้าเดินได้แล้ว! ขาของข้าหายดีแล้ว!"

หลิน หว่านเอ๋อร์ มองตามสายตาของบิดา นางเห็น หลิน ต้าซาน เดินไปมาอย่างคล่องแคล่ว วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้าอย่างมีความสุข นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง น้ำตาแห่งความปิติก็ไหลอาบแก้มของนางเช่นกัน

"ท่านพ่อ! นี่มันเรื่องจริงหรือนี่!" นางอุทานด้วยความดีใจ วิ่งเข้าไปสวมกอดบิดาแน่น "ปาฏิหาริย์! นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

หลิน ต้าซาน กอดตอบบุตรสาวด้วยความรักใคร่ เขาจูบลงบนหน้าผากของนางเบาๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงขอบคุณ "ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณสวรรค์ที่ประทานพรให้แก่ครอบครัวของเรา"

ทั้งสองกอดกันอยู่นาน ก่อนที่ หลิน ต้าซาน จะผละออกจากบุตรสาว เขายิ้มอย่างมีความสุข แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "หว่านเอ๋อร์ รอข้าประเดี๋ยว ข้าจะไปรำมวยให้เจ้าดู!"

หลิน หว่านเอ๋อร์ หัวเราะคิกคัก นางรู้ดีว่าบิดาของนางรักการรำมวยมากแค่ไหน แต่เพราะขาพิการ ทำให้เขาต้องละทิ้งความฝันนี้ไปนาน

หลิน ต้าซาน เดินไปยังลานหน้าบ้าน เขาเริ่มตั้งท่ารำมวยอย่างคล่องแคล่วว่องไว ท่วงท่าของเขาแข็งแรง สง่างาม ราวกับนักรบหนุ่มที่กำลังออกรบ เขากระโดด หมุนตัว เตะต่อยอย่างแม่นยำ น้ำตาแห่งความสุขยังคงไหลอาบแก้มของเขาไม่หยุด

ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงดังโครมคราม ต่างพากันออกมาดูด้วยความสงสัย เมื่อพวกเขาเห็น หลิน ต้าซาน รำมวยอย่างคล่องแคล่ว ก็พากันตกตะลึงอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ท่านต้าซาน! ท่านเดินได้แล้ว!" เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน

"ปาฏิหาริย์! ปาฏิหาริย์จริงๆ!"

"ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!"

หลิน ต้าซาน หยุดรำมวย เขาหันมายิ้มให้ชาวบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด "ใช่แล้ว! ข้าเดินได้แล้ว! ขาของข้าหายดีแล้ว! นี่คือปาฏิหาริย์!"

ชาวบ้านต่างพากันเข้าไปแสดงความยินดีกับ หลิน ต้าซาน พวกเขาจับมือ ตบไหล่ แสดงความดีใจที่เขาหายจากอาการพิการ หลิน ต้าซาน รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง เขารู้สึกว่าชีวิตของเขามีความสุขและสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

หลิน หว่านเอ๋อร์ ยืนมองบิดาด้วยรอยยิ้ม นางรู้ดีว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ได้มาจากสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่มาจากการอัพเกรดระบบในมิติส่วนตัวของนาง และอาหารมื้อสุดท้ายที่นางตั้งใจปรุงให้บิดาด้วยความรัก

นางรู้ว่าพลังวิเศษในมิติส่วนตัวของนาง สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งให้ดีขึ้นได้ และนางจะใช้พลังนี้เพื่อสร้างความสุขและความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ครอบครัวและผู้คนรอบข้าง

หลิน หว่านเอ๋อร์ มองไปยังท้องฟ้าสีคราม นางสูดลมหายใจลึกๆ แล้วกล่าวกับตัวเอง "ข้าสัญญา ข้าจะทำให้ฟาร์มผักซิ่งฮวากลายเป็นดินแดนแห่งความสุขและความอุดมสมบูรณ์ให้จงได้!"

[โปรดติดตามตอนต่อไป: งานเลี้ยงเลิกรา แต่ตำนานเพิ่งเริ่ม]