ตอนที่ 25

## ตอนที่ 25 : ห่อซุป

ครั้นโดนลวกปากเข้าให้ เย่สวี่ซื่อก็มิกล้ากัดคำโตอีกต่อไป "เหนียนเอ๋อร์ เหตุใดห่อเจ้านี่จึงมีน้ำซุปอยู่ภายในเล่า?" นางเอ่ยถามพลางใคร่ครวญ "เมื่อครู่กัดลงไปคำหนึ่ง น้ำซุปอบอวลทั่วปาก ทั้งยังส่งกลิ่นหอมของเนื้อ" แม้จะถูกลวกเอาบ้าง แต่ก็มิอาจหักห้ามความอร่อยของห่อซุปนี้ได้

นางเป่าปากพลางรอให้คลายความร้อนลงไปบ้าง ก่อนจะเขมือบห่อซุปจนหมดสิ้นในสามคำ

เย่จิ่นเหนียนได้แต่หัวเราะขื่น นางส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะเอ่ยว่า "ท่านแม่ นี่เรียกว่าห่อซุป เป็นสิ่งที่ข้าเรียนรู้มาจากผู้อื่น มิเหมือนกับห่อทั่วไปดอก ห่อซุปนี้เมื่อกัดลงไปคำหนึ่ง จะมีแต่น้ำซุป" นางเตือนสติ "ยามกินพวกท่านจงระวังตัว อย่าให้โดนลวกเอาได้ ข้าจะนำไปให้สวี่หยุนเซิงลิ้มลองสักหน่อย" นางกล่าวพลางหยิบห่อซุป "ข้างๆ ยังมีน้ำชาที่ข้าเคี่ยวจากสมุนไพร ใช้ดับพิษร้อน พวกท่านกินห่อซุปเสร็จแล้วค่อยดื่ม" มองดูท่าทางของมารดาตนแล้ว นางก็รู้สึกว่าท่านแม่ช่างน่าเอ็นดูนัก

ห่อซุป ห่อซุป สมชื่อจริงๆ ภายในเต็มไปด้วยน้ำซุป มิใช่เพียงแค่ได้กิน แต่ยังสามารถมองเห็นน้ำซุปที่อยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน

นางหยิบห่อซุปสองสามชิ้นใส่จาน จากนั้นก็ตักน้ำชาใส่ชาม เดินไปยังห้องพัก

"สวี่หยุนเซิง เลิกอ่านเสียที รีบมาลองชิมเร็วเข้า" เย่จิ่นเหนียนคะยั้นคะยอ "ห่อซุปนี้ข้าเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ สดๆ ร้อนๆ หากมิได้ลิ้มลอง ท่านจะต้องเสียใจเป็นแน่" ว่าแล้วก็วางจานลงบนโต๊ะข้างๆ นางหยิบห่อซุปส่งให้แก่เขา

"ระวังหน่อยนะ..." นางกำลังเอ่ยเตือน ก็เห็นสวี่หยุนเซิงกัดลงไปคำใหญ่ น้ำซุปภายในห่อกระเซ็นเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า

มองดูท่าทางงุนงงราวกับคนปัญญาอ่อนของสวี่หยุนเซิง เย่จิ่นเหนียนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

เหตุใดแต่ละคนถึงได้ใจร้อนเช่นนี้หนอ

เย่จิ่นเหนียนหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำซุปบนใบหน้าให้เขา มุมปากยกขึ้นสูงอย่างควบคุมมิได้ อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

"บอกแล้วว่าให้ระวัง ท่านดูสิ ใจร้อนเช่นนี้ก็ต้องประสบเคราะห์กรรม" นางว่ากล่าว "ห่อซุปนี้มีน้ำซุปอยู่ข้างในมาก ยามกินท่านต้องกัดให้เป็นรูเล็กๆ ก่อน แล้วค่อยดื่มน้ำซุปข้างใน จากนั้นค่อยกินตัวห่อซุป" นางถ่ายทอดประสบการณ์ "กินเสร็จแล้วดื่มน้ำชาดับพิษร้อนเสียหน่อย นี่คือส่วนผสมที่ลงตัวที่สุด" ครั้นฟังคำแนะนำของนางแล้ว สวี่หยุนเซิงก็มิได้ประสบอุบัติเหตุอีกเลยยามกิน

กินห่อซุปไปหลายชิ้น ดื่มน้ำชาไปหนึ่งชาม สวี่หยุนเซิงก็ลูบท้องของตนเอง อิ่มหนำสำราญ

สวี่หยุนเซิงหันไปมองเย่จิ่นเหนียน กระพริบตาปริบๆ พลางถามว่า "ท่านว่าข้าเมื่อใดจึงจะออกไปเดินเล่นได้เสียที ช่วงเวลาที่ผ่านมานอนอยู่บนเตียงทุกวี่วัน ข้ารู้สึกว่าตนเองใกล้จะเป็นราขึ้นแล้ว"

"อีกไม่กี่วันก็คงได้แล้ว ช่วงนี้ท่านจงนอนอยู่บนเตียงอย่างเชื่อฟัง รอจนท่านสามารถเดินลงจากเตียงได้ ข้าจะพาท่านไปเล่นสนุก" เย่จิ่นเหนียนเก็บกวาดสิ่งของบนโต๊ะพลางกล่าว

ดอกไม้ไฟที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าก่อนหน้านี้ นางยังไม่มีเวลาจุดเลย ยังคงเก็บไว้ในระบบ

หากมีโอกาสในภายหลัง ก็จำเป็นต้องจัดการดอกไม้ไฟเหล่านั้นเสีย

ห่อซุปที่เย่จิ่นเหนียนทำ ได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์ คนทั้งบ้านต่างก็คิดว่าอร่อยเป็นพิเศษ กินแล้วกลิ่นหอมอบอวลในปาก กินแล้วอยากกินอีก

เมื่อได้รับการตอบรับที่ดี เย่จิ่นเหนียนจึงพักผ่อนเพียงไม่กี่ชั่วยามในยามค่ำคืน ก็รีบลุกขึ้นมาทำห่อซุป

เมื่อทำห่อซุปไปได้จำนวนหนึ่งแล้ว บนเขียงก็ยังคงเหลือไส้และแป้งอยู่บ้าง

เย่จิ่นเหนียนจึงนำสิ่งที่เหลืออยู่มาทำเป็นขนมปังกรอบ ด้านนอกเป็นแผ่นบางกรอบกรุบ ด้านในเต็มไปด้วยไส้

เมื่อทำห่อซุปและขนมปังกรอบเสร็จแล้ว เย่จิ่นเหนียนก็เก็บอาหารใส่ตะกร้า จากนั้นก็ไปยังเมือง

ไปแต่เช้ายังสามารถจับจองที่ทางที่ดีได้ สามารถขายอาหารให้หมดได้เร็วขึ้น สิ่งของเหล่านี้หากวางไว้นานเกินไป รสชาติก็จะได้รับผลกระทบ

เมื่อมาถึงเมือง เย่จิ่นเหนียนก็เลือกทำเลที่ติดกับต้นไม้ตรงใจกลางตลาด เมื่อไม่มีคนก็สามารถนั่งพักผ่อนได้ชั่วครู่

นางเปิดผ้าคลุมตะกร้าไม้ไผ่ออก กลิ่นหอมก็โชยออกมา ผู้คนมากมายที่ได้กลิ่นต่างก็ถูกดึงดูดเข้ามา

"แม่นาง ข้าขอห่อเจ้านี่สองชิ้น" ชายกลางคนเอ่ย "ขนมเจ้านี่ก็ขอสองชิ้น ไม่ต้องห่อ ข้าจะกินเดี๋ยวนี้เลย" ชายร่างใหญ่ยืนอยู่หน้าแผงลอย สูดดมกลิ่นหอมอย่างเคลิบเคลิ้ม น้ำลายแทบจะไหลออกมา

"ได้เลย ข้าจะหยิบให้เดี๋ยวนี้" เย่จิ่นเหนียนรับเงินมา ทำงานอย่างคล่องแคล่ว หยิบห่อซุปและขนมปังกรอบส่งให้แก่เขา

ผู้คนที่มาตลาดในตอนเช้ามีจำนวนไม่น้อย อาหารของนางจึงขายได้เร็วเป็นพิเศษ ครั้นขายไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ผู้คนหลายคนก็เข้ามาล้อมแผงลอยของนาง

"ข้าขอเหมาที่เหลือทั้งหมด สิบตำลึงเงิน ข้าให้ท่าน" เว่ยอี๋หนิงยื่นมือออกมาอย่างใจกว้าง วางเงินไว้ตรงหน้าเย่จิ่นเหนียนอย่างไม่ยี่หระ

ในตอนเช้าเขาจงใจส่งคนไปดักรอนาง มิคาดคิดว่านางจะวิ่งมาอยู่ที่นี่ หากมิใช่เพราะคนของเขาสังเกตเห็นได้ทันท่วงที เกรงว่าเขาคงจะมาไม่ทันเสียแล้ว

เมื่อเห็นผู้มาเยือน เย่จิ่นเหนียนก็ได้แต่กุมขมับอย่างจนใจ เหตุใดจึงได้พบกับคนโง่สองคนนี้ได้ทุกที่หนอ

เอาแต่กอบโกยเงินของเขาอยู่ร่ำไป ครานี้ทำให้นางรู้สึกผิดเล็กน้อย

รู้สึกผิดก็คือรู้สึกผิด เย่จิ่นเหนียนก็ยังคงรับเงินมาอย่างซื่อสัตย์ เก็บห่อซุปไว้สองชิ้น มอบห่อซุปและขนมปังกรอบที่เหลือทั้งหมดให้แก่เขา

ขายให้หมดเร็วก็สบายเร็ว ขายให้ผู้ใดก็เหมือนกัน

"เหตุใดท่านจึงรีบจากไปเช่นนี้ วันนี้ท่านไม่กินแล้วหรือ?" เว่ยอี๋หนิงมองตามแผ่นหลังของนาง พลางถามอย่างสงสัย

เมื่อวานนี้นางยังนั่งกินอยู่กับเขา เหตุใดวันนี้จึงจากไปอย่างสบายใจเช่นนี้

"ท่านค่อยๆ กินไปเถิด ข้ายังมีธุระ" เมื่อมาถึงสถานพยาบาล ก็เห็นเฉินหรงเซิงตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา เย่จิ่นเหนียนก็ยื่นห่อซุปที่เหลืออีกสองชิ้นให้แก่เขา

"นี่ข้าให้ท่าน ข้าทำเอง" นางอธิบาย "เมื่อวานท่านให้ขนมพุทราแดงแก่ข้า วันนี้ข้าให้ห่อซุปแก่ท่านสองชิ้น ถือว่าเป็นการตอบแทน" เมื่อวานกินขนมพุทราแดงของเขาไป วันนี้ให้ห่อซุปแก่เขาสองชิ้น ก็ถือว่าเป็นการตอบแทน

เฉินหรงเซิงกำลังจะปฏิเสธ คนตรงหน้าก็หายไปเสียแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงห่อซุปสองชิ้น

ด้วยความที่ไม่อยากให้เสียของ เขาจึงกัดลงไปคำแรก และก็หยุดไม่ได้ ห่อซุปสองชิ้นหายวับไปอย่างรวดเร็ว เขากลับรู้สึกว่ายังไม่อิ่ม

รสชาติช่างอร่อยเหลือเกิน หากมีโอกาสได้กินอีกสักสองสามชิ้นก็คงจะดี

ในช่วงเช้า เย่จิ่นเหนียนจัดเรียงสมุนไพรอยู่ด้านหลังสถานพยาบาล ครั้นออกมาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย

"รีบให้เย่จิ่นเหนียนออกมา นางวางยาพิษคุณชายน้อยของพวกเราใช่หรือไม่!" เสียงตะโกนดังลั่น "คุณชายน้อยของพวกเรากินห่อซุปของนางไปเมื่อเช้า หลังจากนั้นก็ปวดท้องตลอดเวลา ทั้งยังกลิ้งไปมา นางต้องวางยาพิษคุณชายน้อยของพวกเราแน่ๆ" เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "พวกท่านรีบส่งคนออกมา หากคุณชายน้อยของพวกเราเป็นอะไรไป พวกท่านจะรับผิดชอบไหวหรือ?" ฟังจากท่าทางและชื่อที่ตะโกนแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขามุ่งเป้ามาที่นาง

คำพูดแต่ละคำก็มีแต่คุณชายน้อย คนเหล่านี้คงจะหมายถึงเว่ยอี๋หนิง

"ท่านจะทำอะไรน่ะ ข้างนอกเสียงดังขนาดนี้แล้วท่านยังจะออกไปอีก" เฉินหรงเซิงรีบคว้าตัวเย่จิ่นเหนียนไว้ ห้ามปรามนาง "คนเหล่านั้นดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ ท่านออกไปเช่นนี้ พวกเขาจะต้องไม่ปล่อยท่านไปแน่ๆ"

หากออกไปในเวลานี้ สถานการณ์จะต้องยิ่งยากที่จะจัดการยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน