ตอนที่ 2

บทที่ 2: ช่างหัวมันปะไร ใครใคร่รักก็รักไปเถิด

"หุบปาก! ข้าช่วยเขาได้!" ซูฉีตวาดกลับโดยไม่หันไปมอง

แต่คำพูดของนางไม่ได้ทำให้ผู้คนในที่นั้นเชื่อถือ

ยิ่งกลับเป็นการปลุกปั่นความโกรธแค้นให้ทวีคูณ

บางคนปากไวเยาะเย้ย "ฮ่า! เจ้าช่วย? สตรีใจร้ายอย่างเจ้าจะช่วยได้อย่างไร?"

"นั่นสิ! ผู้หญิงคนนี้มันเลวร้ายเกินไปแล้ว ทำร้ายคนยังไม่พอ ยังอยากจะทำให้เสี่ยวโต้วจากไปอย่างไม่สงบอีกหรือ?"

"ให้ตำรวจจับนางไปเลย!"

"เซียวเป่ย! เจ้าอย่าไปฟังนางนะ! ก็เพราะนางนั่นแหละที่ฆ่าเสี่ยวโต้ว!"

ซูฉีไม่สนใจคนเหล่านั้น นางตั้งใจจะช่วยชีวิตคน

เพราะเวลาทุกวินาทีล้วนมีความหมาย

แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ลงมือทำสิ่งใด

ข้อมือของนางก็ถูกเซียวเป่ยบีบไว้แน่น

ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดูกแหลกละเอียด

ซูฉีรู้สึกถึงเสียงลั่นของกระดูก

นางจ้องมองดวงตาที่ดุดันและโหดเหี้ยมคู่นั้นโดยไม่หวาดหวั่น

"หากเจ้าต้องการให้เขาตายจริง ๆ ก็หักมือข้าเสีย"

แววฆ่าฟันในดวงตาของเซียวเป่ยมิได้ปิดบัง เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างเคียดแค้น

กัดฟันกรอด "ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็จงภาวนาให้เสี่ยวโต้วปลอดภัยเถิด"

มิเช่นนั้น เขาจะไม่มีวันปล่อยสตรีผู้นี้ไป

เมื่อเขาคลายมือออก ซูฉีก็มิได้ใส่ใจข้อมือที่เจ็บปวด

นางกดลงไปบนหน้าอกของเด็กชายสองสามครั้ง

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เห็นการกระทำของนางก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย 'แค่นี้เองหรือ?' ก่อนหน้านี้เซียวเป่ยก็กดไปตั้งนานแล้วยังไม่ได้ผลเลยนี่นา!

หลังจากที่ซูฉีกดไปสองสามครั้ง นางก็ปลดเสื้อผ้าของเสี่ยวโต้วออก

"เจ้าทำอะไร?" เสียงกัดฟันกรอดของเซียวเป่ยแสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด

ที่จริง เมื่อมองไปยังใบหน้าซีดเซียวของเสี่ยวโต้ว ความหวังสุดท้ายในใจของเขาก็ได้มลายหายไปแล้ว

แต่สตรีผู้นี้กลับไม่ให้เกียรติแม้แต่ร่างไร้วิญญาณของเสี่ยวโต้ว

เขาเกลียดชังนางอย่างถึงที่สุด หากตอนนั้นเขาไม่ได้ช่วยชีวิตนางที่จมน้ำก็คงจะดีกว่า

เช่นนั้น เสี่ยวโต้วก็คงไม่ถูกสตรีผู้นี้ฆ่าตาย

เมื่อซูฉีเห็นเขาจะเข้ามาบีบข้อมือนางอีก นางก็สะบัดออกทันที "อย่ามายุ่ง"

นางตั้งใจช่วยชีวิตคนอย่างแน่วแน่ ออร่าของนางจึงแผ่ซ่านออกมา

นางจัดการถอดเสื้อของเสี่ยวโต้วออกอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นนิ้วของนางก็กดลงบนจุดฝังเข็มบนร่างกายที่เย็นเยียบของเสี่ยวโต้วหลายครั้ง แล้วพลิกตัวเขากลับมา กดลงบนจุดฝังเข็มบนหลังอีกหลายจุด

เมื่อเห็นนางทำลายศพของเสี่ยวโต้วเช่นนั้น ผู้คนต่างก็โกรธแค้น

มากเกินไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ทำเกินไปแล้วหรือ?

ขณะที่พวกเขากำลังจะลากสตรีใจร้ายผู้นี้ออกไป เสี่ยวโต้วก็ไอออกมาเป็นน้ำ

ทุกคนเบิกตากว้าง มองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฟื้น…ฟื้นแล้วหรือ?

เป็นไปได้อย่างไร? พวกเขาเห็นว่าใบหน้าของเสี่ยวโต้วเป็นสีเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเป็นสภาพของคนตาย

หลังจากที่ซูฉีกดไปอีกพักใหญ่ นางก็ทำให้เสี่ยวโต้วสำรอกน้ำทั้งหมดออกมาจากท้องได้สำเร็จ

แต่เขาก็ยังไม่ลืมตา

ซูฉีตวาดใส่ชายที่ยืนงงงัน "เจ้ายืนบื้อทำไม? รีบอุ้มคนกลับบ้านก่อนสิ"

เมื่อได้ยินเสียงตวาด เซียวเป่ยก็รู้สึกตัว เขารีบถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตนเองออก ห่อหุ้มเสี่ยวโต้วไว้ แล้วอุ้มวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ซูฉีบิดข้อมือที่เจ็บปวดของตนเอง บนนั้นมีรอยช้ำเป็นวง เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ชายผู้นั้นใช้แรงมากเพียงใด

ยังมีลำคออีก คาดว่าคงมีรอยช้ำเป็นวงเช่นกัน

แรงของชายคนนี้นี่มันมหาศาลจริง ๆ

เมื่อมองไปยังสถานที่ที่แห้งแล้งแห่งนี้ อารมณ์ของซูฉีก็ย่ำแย่

นางเผชิญหน้ากับสายตาที่ตกตะลึงของชาวบ้าน แล้วเดินตามชายที่วิ่งกระโผลกกระเผลกอยู่ข้างหน้าไป

บ้านของเซียวเป่ยอยู่ค่อนข้างห่างไกล แต่ก็ไม่ได้ไกลจากริมแม่น้ำมากนัก

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง