ตอนที่ 10

บทที่ 10 ซื้อๆๆ ตราบเท่าที่เสี้ยซือซือถูกใจ ก็ซื้อๆๆๆ!

แถมซื้อทีละยี่สิบกว่าชุด โดยอ้างว่าสั่งอาหารให้บริษัท

คุณลุงขายอาหารเช้ารายหนึ่ง เมื่อได้ยินเสี้ยซือซือพูดเช่นนั้น ก็ยกนิ้วโป้งให้เธอทันที

"หนูน้อย พวกหนุ่มสาวสมัยนี้มีการศึกษานี่ดีจริงๆ ได้ทำงานในบริษัทที่มีสวัสดิการดีๆ แบบนี้ ลูกชายฉันไม่ตั้งใจเรียน สุดท้ายก็ได้แต่ขายอาหารเช้ากับพวกเรานี่แหละ!"

ชายหนุ่มที่ถูกอบรมสั่งสอนไปด้วยอย่างไม่ตั้งใจ มองหน้าพ่อของตนอย่างจนปัญญา

เสี้ยซือซือเกาหัวอย่างเก้อเขินเล็กน้อย "คุณลุงอย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ที่จริงไม่ว่าจะเรียนเก่งหรือไม่เก่ง ก็ย่อมมีทางที่เหมาะกับตัวเองเสมอไป นักเรียนที่เรียนเก่งก็ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จทุกคน"

ว่าไปแล้ว ตัวเสี้ยซือซือเองก็เป็นพวกหัวทึบ

ถึงแม้สุดท้ายจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แบบเฉียดฉิว แต่ก็ต้องบอกว่าอาศัยโชคช่วยจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนสอบดันเดาถูกหัวข้อเรียงความภาษาอังกฤษก่อนสอบ เสี้ยซือซือคงได้คะแนนภาษาอังกฤษน้อยลงไปตั้งยี่สิบนาที

รวมกับเรื่องอื่นๆ อีกจิปาถะ เสี้ยซือซือถึงกับคิดว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอในตอนนั้นได้รับการอุปถัมภ์จากเทพีแห่งโชค ถึงได้เข้ามหาวิทยาลัยระดับสองได้แบบหวุดหวิด

มิฉะนั้น ป่านนี้คงยังไม่รู้ว่าจะต้องไปอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ที่ไหน

เสี้ยซือซือไปร้านอีกหลายร้าน เดินเล่นตามแผงขายอาหารอีกหลายแห่ง

แน่นอนว่าก็ยังมีคนสงสัยว่าเธออายุถึงเกณฑ์แล้วหรือยัง เสี้ยซือซือก็ไม่พูดมากความ สแกนจ่ายเงินไปเลย

พวกเจ้าของร้านเห็นเสี้ยซือซือทำอะไรเด็ดขาดเช่นนี้ ต่างก็ยิ้มแย้มแจ่มใส เตรียมอาหารให้เธอ

เสี้ยซือซือยังบอกอีกว่าอีกครึ่งเดือนต่อจากนี้ เธอจะมาซื้ออาหารเช้าที่ร้านของพวกเขาครั้งละยี่สิบชุด พวกเขาก็ตาลุกวาว

แน่นอนว่ารถจอดอยู่แถวนี้ ทุกครั้งที่เธอรับอาหารเสร็จ ก็จะเอาอาหารไปไว้บนรถก่อน แล้วค่อยเก็บเข้ามิติ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แถวบ้านเธอมีร้านขายซาลาเปาลูกใหญ่ ไส้เยอะ แป้งมีรสหวานเล็กน้อย เสี้ยซือซือชอบมาก

เสี้ยซือซือคำนวณแล้วว่าเธอกินได้มื้อละสามลูก เลยมาสั่งซาลาเปาทุกเช้า สั่งทุกรสชาติ สองร้อยลูกต่อวัน สั่งล่วงหน้าทั้งเดือนไปเลย!

ซาลาเปาลูกใหญ่ ต้าเฮยก็ชอบกิน

เสี้ยซือซือยังตัดสินใจว่าคืนนี้จะไปเดินตลาดกลางคืนอีก

ส่วนตอนกลางวัน รอจัดการเรื่องบ้านให้เรียบร้อยแล้ว จะไปซื้อชั้นวางของขนาดใหญ่หลายสิบอัน แถมซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันอีกด้วย!

แต่ทว่า พอซื้ออาหารเช้าเสร็จ หิ้วต้าเฮยกลับบ้าน เสี้ยซือซือก็ได้รับโทรศัพท์

ปลายสายคือเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยคนหนึ่งที่ไม่ค่อยถูกกับเสี้ยซือซือ ชื่อจ้าวอิ๋ง

พอเสี้ยซือซือรับสาย อีกฝ่ายก็เริ่มเยาะเย้ยถากถาง กล่าวหาว่าเสี้ยซือซือเอาแต่โอ้อวดในมหาวิทยาลัยว่าแฟนของเธอดีอย่างนั้นอย่างนี้ อวดว่าตัวเองกำลังจะหมั้นหมาย แต่ความจริงแล้วแฟนของเสี้ยซือซือกลับนอกใจ!

เสี้ยซือซือนึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ในชาติก่อนก็เคยมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นเช่นกัน

เสี้ยซือซือกับเพื่อนคนนี้ไม่ถูกกันอยู่แล้ว แถมตอนนั้นเธอก็หลงใหลได้ปลื้มหลินอี้จนหัวปักหัวปำ

ดังนั้นตอนนั้นเธอจึงด่าเพื่อนคนนี้ไปยกใหญ่ แถมยังกลับไปบ่นกับหลินอี้ว่าเพื่อนอิจฉาเธอ

พอนึกถึงตอนนี้แล้ว ช่างโง่เง่าสิ้นดี!

"จ้าวอิ๋ง วันนี้มีเวลาเจอกันหน่อยไหม?"

ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ทุกคนไม่มีอะไรทำ จ้าวอิ๋งรู้สึกประหลาดใจมากที่เสี้ยซือซือจะใจเย็นนัดเธอมาเจอ

"ฉันเลี้ยงเธอทานอาหารเสฉวนที่เธอชอบที่สุด สบายใจได้ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ค่อยถูกกันที่มหาวิทยาลัย แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอก็เคยโดนแฟนเก่าสวมเขาเหมือนกันนี่นา... ถือซะว่าช่วยฉันแก้แค้นพวกผู้ชายเฮงซวยก็แล้วกัน"

บางทีอาจจะเป็นคำพูดนี้ของเสี้ยซือซือที่ทำให้จ้าวอิ๋งใจอ่อน จ้าวอิ๋งตกลงที่จะมาเจอ

พร้อมกันนั้น เสี้ยซือซือถามเธอว่ารู้เรื่องหลินอี้มีชู้ได้อย่างไร เธอบอกว่าที่บ้านเธอเปิดโรงแรม ตอนเช้าวันนี้เธอไปช่วยงานที่แผนกต้อนรับพอดี เห็นหลินอี้มาเช็คเอาท์กับผู้หญิงคนอื่น

แน่นอนว่าเธอก็ไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนๆ นั้นคือหลินอี้ เพราะเธอเคยเห็นแค่รูปถ่าย แต่อยากจะทำให้เสี้ยซือซือขุ่นเคืองใจก็เลยพูดออกไป

ชาติที่แล้ว เสี้ยซือซือไม่ได้ถามจ้าวอิ๋งให้เคลียร์ ไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง

แถมจ้าวอิ๋งคนนี้ สามารถเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเสี้ยซือซือได้เลยนะเนี่ย

เสี้ยซือซือกำลังคิดว่าจะสลัดหลินอี้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นออกไปได้อย่างไร เธอก็มาแล้ว

"อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ออกไปได้ไหม ถือว่าฉันขอร้อง"

จ้าวอิ๋งเงียบไปครู่หนึ่ง บางทีอาจจะไม่เคยได้ยินเสี้ยซือซือพูดจาอ่อนน้อมถ่อมตนขนาดนี้มาก่อน เธอถึงได้ตกลง

ตอนกลางวัน เสี้ยซือซือใช้เวลาทั้งวันจัดการเรื่องบ้านกับทางนายหน้าจนเรียบร้อย

ทางนายหน้าเหมือนกลัวว่าเสี้ยซือซือจะเปลี่ยนใจ ประสิทธิภาพในการทำงานถึงได้รวดเร็วขนาดนี้!

ทางธนาคารน่าจะอนุมัติเงินกู้ได้ภายในครึ่งเดือน

พอดีว่าตอนนี้เงินในมือเสี้ยซือซือไม่ค่อยมีแล้ว

พ่อแม่ของเสี้ยซือซือทิ้งทรัพย์สมบัติก้อนใหญ่ไว้ให้เสี้ยซือซือก่อนเสียชีวิต แต่หลายปีมานี้เสี้ยซือซือต้องเรียนหนังสือ ใช้จ่าย แถมช่วงนี้ยังกักตุนของอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ใช้เงินไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เหลือเวลาอีกครึ่งเดือน เสี้ยซือซือมั่นใจมากว่าเธอจะใช้เงินก้อนนี้จนหมดเกลี้ยง

หุ้นและกองทุนอีกครึ่งหนึ่งที่อยู่ในมือ เสี้ยซือซือยังไม่ได้แตะต้อง

เธอมีแผนการอื่น... สามารถใช้หุ้นและกองทุนเหล่านี้ หลอกตระกูลหลินได้อีกครั้ง

ส่วนหุ้นและกองทุนที่ให้ตระกูลหลินอี้ไป เสี้ยซือซือคงจะเอากลับคืนมาได้ยากทั้งหมด คงต้องดูสถานการณ์ว่าจะเอากลับคืนมาได้แค่บางส่วน

แต่ถ้ารวมกับหุ้นและกองทุนที่เธอมีอยู่แล้วโยนให้ตระกูลหลินไป ตอนนั้นเธอกำไรเห็นๆ แน่นอน

ถึงตอนนั้น การใช้เงินกู้จากการขายบ้าน จะช่วยให้เธอสามารถกักตุนเสบียงได้มากขึ้น

ช่วงบ่าย ก่อนถึงเวลานัดกับจ้าวอิ๋ง เสี้ยซือซือไปตลาดแถวๆ นั้น สั่งซื้อชั้นวางของความสูงห้าเมตร ยาวสามเมตร กว้างกว่าหนึ่งเมตร จำนวนแปดสิบกว่าอัน

ช่องว่างระหว่างชั้นวางของเหล่านี้มีขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน พอดีกับความต้องการของเสี้ยซือซือในการจัดเก็บเสบียงประเภทต่างๆ

เสี้ยซือซือจ่ายเงินมัดจำไปจำนวนหนึ่ง เจ้าของร้านบอกให้เธอมาขนของในอีกครึ่งเดือน

ตอนที่เสี้ยซือซือกำลังจะเดินออกไป ก็เห็นว่าในโรงงานของเจ้าของร้าน มีถังเก็บน้ำพลาสติกแบบนั้นด้วย!

ถังเหล่านี้แต่ละใบสามารถบรรจุน้ำได้ห้าสิบตัน บอกว่าเป็นของโรงงานบางแห่งที่ใช้เก็บอาหารเหลว ใช้สำหรับเป็นที่พักอาหารเหลวก่อนบรรจุลงกระป๋อง

เสี้ยซือซือรีบสั่งถังเก็บน้ำอีกหนึ่งร้อยใบ คิดว่าพอถึงยุคโลกาวินาศ ทรัพยากรน้ำก็เป็นทรัพยากรที่มีค่ามากเช่นกัน

เธอจะต้องหาโอกาสบรรจุน้ำให้เต็มถังเหล่านี้ทั้งหมด

ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องน้ำแล้ว

ท้ายที่สุด การซักผ้า ซักสุนัข ถ้าใช้แต่น้ำดื่มบรรจุขวด ก็จะสิ้นเปลืองเกินไปหน่อย

ถังเก็บน้ำเหล่านี้ ก็ให้มาขนของในอีกครึ่งเดือนเช่นกัน

พอทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จ เสี้ยซือซือเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดกับจ้าวอิ๋งแล้ว จึงขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้าที่นัดเจอกัน

บ้านเกิดของจ้าวอิ๋งอยู่ที่เสฉวน เป็นคนตรงไปตรงมา ชอบกินอาหารเสฉวน

พวกเธอจึงเลือกเจอกันที่ร้านอาหารเสฉวนในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

หลังจากเจอกัน จ้าวอิ๋งก็เบ้ปากใส่เสี้ยซือซือทันที แล้วหยิบข้อมูลที่เธอค้นหาจากระบบภายในออกมา

ในข้อมูลนั้น ปรากฏชื่อคนที่เข้าพักอย่างชัดเจน นั่นก็คือเจ้าหนุ่มหลินอี้

คนที่เปิดห้องกับเขา ก็คือเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของเสี้ยซือซือ ห่าวโหรว