ตอนที่ 49

**บทที่ 49: ทั้งตึกอลหม่าน**

เสี้ยซือซือนำยาออกมาให้ติงเล่ยใช้ พร้อมทั้งทำแผลเบื้องต้นให้เธอ

ติงเล่ยกล่าวขอบคุณไม่หยุดหย่อน เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ยานั้นมีค่ามากเพียงใด

เสี้ยซือซือเหลือบมองติงเล่ย “หายดีแล้วค่อยคืนให้ฉันก็แล้วกัน”

เสี้ยซือซือจัดห้องพักชั่วคราวให้ติงเล่ยในห้องที่ไม่มีคนอยู่ ทางฝั่งตะวันออกของตึกเดียวกัน ซึ่งถือว่าอยู่ตรงข้ามกับห้องของหลินยวน

เสี้ยซือซือหาวออกมา คิดว่าตัวเองช่างเป็นคนขี้เหนื่อยเสียจริง กำลังอยากจะพักผ่อนให้เต็มที่สักคืน ก็กลับมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก

หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ เสี้ยซือซือก็เข้านอน

คราวนี้ ไม่มีใครมารบกวนเธออีก ตอนที่ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็สายโด่งแล้ว

ต้าเฮยนอนอยู่ข้างๆ เธอ ส่วนหุยจีอยู่ในห้องนั่งเล่น ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ได้ยินเสียงกรอบแกรบบ้างเป็นครั้งคราว

เสี้ยซือซือลูบหัวโตๆ ของต้าเฮย “อรุณสวัสดิ์นะ ต้าเฮย”

ต้าเฮยให้เกียรติอย่างหาได้ยาก เอาหัวมาถูไถฝ่ามือของเสี้ยซือซือ

การถูไถครั้งนี้ไม่เป็นไร แต่เสี้ยซือซือรู้สึกว่าหัวของต้าเฮยดูเหมือนจะใหญ่กว่าเมื่อก่อน

เธอพลันนึกถึงงูพิษกลายพันธุ์ที่เจอเมื่อไม่กี่วันก่อน!

เธอเริ่มคิดอย่างจริงจังว่าจะให้ต้าเฮยกับหุยจีที่บ้านวิวัฒนาการโดยเร็วหรือไม่

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกมันทั้งสองจะรู้สึกเจ็บปวดในระดับที่แตกต่างกันหรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว ฝนกรดนั่นก็เจ็บปวดไม่น้อย

แต่เธอมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ถ้าเอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ผสมกับฝนกรด จะเกิดผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์อะไรหรือไม่

คิดว่าวันนี้จะพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ไปเก็บเสบียง ไม่สนใจกองพัสดุในมิติ เสี้ยซือซือตัดสินใจว่ารอให้เล่นจนพอใจก่อน แล้วค่อยศึกษาดูว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์กับฝนกรดจะสามารถสร้างปฏิกิริยาเคมีที่น่าอัศจรรย์ได้หรือไม่

เธอเหยียดกายบิดขี้เกียจลุกจากเตียง หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ ก็ยัดเยียดของอร่อยๆ ให้กับหุยจีที่เข้ามาคลอเคลีย จากนั้นก็นำเต้าฮวยและซาลาเปาไส้ไข่ปูออกมาจากมิติ เริ่มกินไปดูซีรีส์ไป

หุยจีดูเหมือนจะชอบดูซีรีส์มาก พอเสี้ยซือซือเปิดแท็บเล็ต หุยจีก็จะยืนอยู่บนบ่าของเสี้ยซือซือโดยไม่ขยับเขยื้อน

ซาลาเปาไส้ไข่ปูเป็นของที่เสี้ยซือซือซื้อมาจากเมือง D ข้างในเต็มไปด้วยไข่ปู น้ำมันหอมหวาน เมื่อสูดเข้าไปก็รู้สึกราวกับล่องลอยขึ้นไปบนฟ้า เผลอแป๊บเดียว เสี้ยซือซือก็กินไปสองเข่งจนพุงป่อง

ต้าเฮยก็ได้ซาลาเปาไปสองลูก กินจนปากมันเยิ้ม นอนขี้เกียจอยู่ข้างๆ เล่นสนุกกับของเล่นจระเข้ตัวน้อยในอ้อมแขน บางครั้งก็กัดเข้าไปสักหนึ่งสองคำ ดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

รอจนกินเสร็จ ดูซีรีส์จบ เสี้ยซือซือพลันนึกถึงปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือเลือดที่สาดกระเซ็นตรงบันไดเมื่อวาน ถ้าปล่อยทิ้งไว้นานๆ จะต้องส่งกลิ่นเหม็นอย่างแน่นอน

เสี้ยซือซือจำใจหยิบผ้าเปียกสองห่อออกมาจากมิติ ตัดสินใจไปทำความสะอาดสักหน่อย

แต่สิ่งที่เสี้ยซือซือไม่คาดคิดก็คือ ตอนที่เธอมาถึงบันได ก็พบว่าติงเล่ยนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ใช้ผ้าปูที่นอนอะไรทำนองนี้เช็ดพื้น

รอยเลือดบนพื้น ผนัง และประตู ถูกทำความสะอาดจนเกือบหมดแล้ว

ติงเล่ยเห็นเสี้ยซือซือมา ก็ยิ้มให้เสี้ยซือซือ “ฉันคิดว่าอีกไม่กี่วันมันคงส่งกลิ่นเหม็น ก็เลยมาทำความสะอาด”

เสี้ยซือซือมองไปที่มือของติงเล่ย พบว่าบนนั้นเริ่มมีรอยเปื่อยแล้ว รู้ว่าเธอใช้ผ้าขี้ริ้วอะไรทำนองนี้ จุ่มลงในฝนกรด แล้วนำมาใช้เป็นผ้าขี้ริ้ว

เสี้ยซือซือจึงเกิดความรู้สึกชื่นชมติงเล่ยมากขึ้นไปอีกขั้น

เธอไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังกลับเข้าห้องไป

ตลอดทั้งวันต่อมา นอกจากฝึกฝนที่จำเป็น และเล่นกับต้าเฮยแล้ว เสี้ยซือซือก็เอาแต่นอนเล่นอยู่เฉยๆ

กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็ดูซีรีส์ ดูซีรีส์แล้วก็กินต่อ

เรียกได้ว่าเสื่อมโทรมสุดๆ

ตกเย็น เธอในที่สุดก็นอนจนพอแล้ว นำน้ำพุศักดิ์สิทธิ์และฝนกรดส่วนหนึ่งออกมา เทรวมกันในถังขนาดใหญ่

หลังจากตั้งทิ้งไว้ครู่หนึ่ง เสี้ยซือซือพบว่าถังไม้ไม่ได้ถูกกัดกร่อน ก็รู้สึกดีใจ

เธอโบกมือให้ต้าเฮย เรียกให้ต้าเฮยมา

ต้าเฮยเห็นถังไม้ ก็รู้ว่าต้องอาบน้ำอีกแล้ว ใบหน้าใหญ่ๆ ก็ห้อยลงมาทันที กล้ามเนื้อทุกส่วนทั่วร่างกายดูเหมือนจะต่อต้าน – คุณชายไม่ชอบอาบน้ำที่สุด!

เสี้ยซือซือทำได้เพียงใช้วิธีหลอกล่อ นำขนมที่ต้าเฮยชอบออกมา หลอกล่อให้มันเข้าไปในถังไม้

หุยจีที่อยู่ข้างๆ บินวนอยู่ในอากาศ ดูเหตุการณ์สนุกสนานไปด้วย พร้อมกับพูดจาไร้สาระไม่หยุดปาก “เหอๆๆ เหอๆๆ อาบน้ำแล้ว อาบน้ำที่น่าเบื่อแล้ว!”

ตอนที่หุยจีบินไปอยู่เหนือหัวของต้าเฮย ต้าเฮยก็ลุกขึ้นยืนทันที ใช้เท้าตะปบหุยจีลงไปในถัง

เสี้ยซือซือถึงกับตะลึงงัน – โอ้แม่เจ้า จะเป็นอะไรไปหรือเปล่า?

รอจนกระทั่งเห็นหุยจีกลายเป็นนกแก้วตกน้ำ ว่ายน้ำอย่างน่าสงสารอยู่ในถังไม้ เสี้ยซือซือถึงค่อยโล่งอก – จริงอย่างที่ว่า ต้าเฮยนี่แหละแตะต้องไม่ได้

แต่ก็ดีเหมือนกัน อย่างนี้หุยจีกับต้าเฮยก็จะได้อาบน้ำด้วยกัน

หุยจีหลายครั้งหลายคราพยายามจะปีนออกไปตามขอบถังไม้ แต่ก็ถูกต้าเฮยตะปบกลับเข้าไปทุกครั้ง

แม้แต่หุยจีที่กลัวต้าเฮยขนาดนี้ สุดท้ายก็เริ่มสบถใส่ต้าเฮยแล้ว “ไอ้ตัวร้าย! แกมัน @#￥%*……”

ต้าเฮยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด แค่ตอนที่หุยจีจะปีนออกไปก็จะตะปบหนึ่งที จะปีนออกไปก็จะตะปบหนึ่งที

เสี้ยซือซือที่อยู่ข้างๆ ก็เตรียมถังไม้ไว้ให้ตัวเองใบหนึ่ง เทน้ำพุศักดิ์สิทธิ์และฝนกรดลงไปเต็มถัง แล้วก็นั่งลงไปเช่นกัน

เธอลูบหัวใหญ่ๆ ของต้าเฮย และหัวเล็กๆ ของหุยจี “มาๆ มาอาบน้ำด้วยกัน!”

น้ำพุศักดิ์สิทธิ์เป็นน้ำที่เธออุ่นไว้ล่วงหน้า ถังไม้ก็มีคุณสมบัติในการเก็บความร้อนได้ในระดับหนึ่ง

ทำอย่างนี้ต่อไป นอกจากจะคลายความเหนื่อยล้าแล้ว ยังมีประสิทธิภาพอีกด้วย

เสี้ยซือซือถึงกับเอาแท็บเล็ตมาด้วย แล้วก็หาผลไม้รวมกับถั่วออกมาจากมิติ

ดูซีรีส์ไปแช่น้ำไปกับต้าเฮยและหุยจี

หลังจากที่เสี้ยซือซือเริ่มเปิดซีรีส์ หุยจีก็เงียบเหมือนไก่

ลอยตัวอยู่ในน้ำ พิงต้าเฮย บางครั้งก็กินถั่วที่เสี้ยซือซือส่งมาให้

เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ คนหนึ่งสองตัวแช่น้ำกันไปสองชั่วโมงกว่า

จนถึงตอนสุดท้าย เสี้ยซือซือก็เริ่มอ่อนเพลีย

มองดูเวลา ก็ใกล้ถึงเวลาเข้านอนแล้ว เสี้ยซือซืออุ้มต้าเฮยกับหุยจีออกมาเช็ดตัวให้แห้ง แล้วก็ทำความสะอาดตัวเอง

ต้องบอกว่าการแช่น้ำนี่มันสบายจริงๆ

และเมื่อมองดูน้ำที่ขุ่นเล็กน้อยในถังไม้ เสี้ยซือซือก็มั่นใจได้ว่าน้ำนี้จะช่วยยกระดับสมรรถภาพทางร่างกายของเธอขึ้นไปอีกขั้น

ต้าเฮยกับหุยจีดูเหมือนจะเหนื่อยล้าเล็กน้อยในช่วงกลางของการแช่น้ำ

เสี้ยซือซือรีบเป่าขนให้ทั้งสองตัวจนแห้ง แล้วส่งขึ้นเตียง

น้ำพวกนี้ตอนนี้ไม่สามารถเทลงในชักโครกหรือท่อระบายน้ำได้แน่นอน

มิฉะนั้น ทุกคนก็จะไม่มีน้ำใช้ แต่บ้านของตัวเองยังมีน้ำไว้ใช้ชักโครก ก็จะทำให้คนในชั้นอื่นๆ อิจฉา

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าไปในมิติ

คราวนี้ เธอไปที่หน้าเครื่องกำจัดขยะ

พบว่าวันนี้สิ่งที่ถูกคายออกมาคือบิสกิตอัดแท่งหนึ่งห่อ ถือว่าอยู่ในระดับปานกลาง

จากนั้น เดินไปที่ด้านหลังเครื่อง นำน้ำที่ใช้แล้วทั้งหมดในวันนี้เทลงไป

เธออยากจะดูว่าพรุ่งนี้เครื่องจะคายอะไรออกมา

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เธอก็กลับไปนอนหลับอย่างสบายใจ

รอจนกระทั่งเธอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น แต่ทั้งตึกกลับอลหม่านไปแล้ว