ตอนที่ 1

## ตอนที่ 1: สตรีไร้ยางอาย กล้าดียังไงมาเตะข้า!

ซูหว่านเอ๋อร์นอนทอดกายอยู่บนเตียงไม้กระดานเก่า ๆ ดวงตาเหม่อมองหลังคาผุพังที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่นางข้ามภพมายังดินแดนทุรกันดารแห่งนี้

ใครจะคิดว่าซูหว่านเอ๋อร์ ผู้เป็นถึงนักรีวิวอาหารชื่อดัง มีผู้ติดตามนับล้านในแพลตฟอร์มออนไลน์แห่งหนึ่ง จะต้องมาจบชีวิตลง เพียงเพราะสะดุดก้างไก่ระหว่างไลฟ์สด ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็กลายเป็นแม่ม่ายลูกติดที่ต้องดิ้นรนเลี้ยงชีพเพียงลำพัง

ส่วนสามีของร่างเดิม เฉินจิ่งซาน เมื่อหกปีก่อนถูกทางการเกณฑ์ทหารไป แล้วก็มิได้กลับมาอีกเลย

สองปีให้หลัง ราชสำนักปราบกบฏลงได้สำเร็จ เหล่าชายฉกรรจ์ที่ถูกจับไปเป็นทหารทยอยกลับคืนสู่บ้านเกิด แต่กลับไร้เงาของสามีนาง

ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่า สามีของร่างเดิมคงจะสิ้นชีพในสนามรบไปเสียแล้ว โธ่เอ๋ย! ช่างน่าเวทนานัก

เสียงเปิดประตู "เอี๊ยดอ๊าด" ขัดจังหวะความคิดของซูหว่านเอ๋อร์ เด็กชายร่างผอมบาง ผมเผ้ารุงรัง ถือชามยาเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง

ร่างเดิมเพิ่งจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์หลังจากสามีถูกเกณฑ์ทหารไป ปีต่อมาเมื่อให้กำเนิดบุตรชาย จึงตั้งชื่อให้ว่า เฉินกุยไหล โดยหวังว่าสามีจะกลับมาในเร็ววัน

แต่ใครจะคาดคิดว่าสิ่งที่นางรอคอยมานานแสนนาน กลับเป็นข่าวการเสียชีวิตของสามีในสนามรบ

"ท่านแม่ ท่านต้องกินยาแล้วขอรับ!" เจ้าหนูน้อยก้าวขาเล็ก ๆ ปีนขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล ตักยาป้อนให้ซูหว่านเอ๋อร์อย่างเบามือ

รสขมปร่าของยา ดึงซูหว่านเอ๋อร์กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เมื่อมองไปยังเจ้าก้อนแป้งน้อยที่กำลังป้อนยาให้ตน ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาในใจ

ร่างเดิมเป็นคนขี้ขลาด ตอนที่เฉินจิ่งซานสามียังอยู่ เขายังพอปกป้องนางได้บ้าง

แต่หลังจากที่ชายผู้นั้นจากไป การถูกแม่สามีดุด่า พี่สะใภ้กลั่นแกล้ง กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว และเด็กคนนี้ก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกรังแกและทุบตีจากคนในตระกูลเฉินมาตั้งแต่ยังเล็กแต่น้อย

น่าสงสารที่อายุเพียงห้าขวบ กลับไม่เคยได้กินอิ่มท้องเลยสักครั้ง ร่างกายผ่ายผอมราวกับเด็กสามขวบ

ซูหว่านเอ๋อร์รู้สึกสงสารเด็กคนนี้ นางจึงรับชามยามาจากมือเล็ก ๆ วางไว้บนโต๊ะ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "กุยเอ๋อร์ แม่หายดีแล้ว ไม่ต้องกินยาอีกแล้ว!"

เมื่อเห็นว่ามารดาไม่กินยา เจ้าหนูน้อยก็ล้วงไข่ออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้ซูหว่านเอ๋อร์ราวกับของล้ำค่า ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ท่านแม่ดูสิ ท่านย่าห้าแอบยัดไข่ให้ข้า!"

ว่าแล้วเจ้าหนูน้อยก็บรรจงตอกเปลือกไข่ แล้วปอกเปลือกออกอย่างเบามือ ก่อนจะยื่นไปใกล้ริมฝีปากของซูหว่านเอ๋อร์ พร้อมคะยั้นคะยอ "ท่านแม่ รีบกินเถิด ไข่นี้หอมอร่อยมาก"

ซูหว่านเอ๋อร์เห็นเจ้าก้อนแป้งน้อยนำไข่มาให้ตนกิน รู้สึกประหลาดใจและซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าตอนนี้ท้องของนางจะร้องประท้วงด้วยความหิวโหย แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้ใหญ่ จะแย่งอาหารจากเด็กได้อย่างไร

ซูหว่านเอ๋อร์ยิ้มแล้วดันไข่เข้าไปใกล้ปากของเจ้าหนูน้อย ส่ายหน้าเบา ๆ "แม่ไม่หิว กุยเอ๋อร์กินเถิด"

"ไม่ได้!" เจ้าหนูน้อยส่ายหน้าทันที "นี่คือกุยเอ๋อร์เก็บไว้ให้ท่านแม่บำรุงร่างกาย หากท่านแม่ไม่กิน กุยเอ๋อร์จะเก็บไว้ให้ท่านแม่กินตอนหิวนะขอรับ"

ขณะที่พูด เจ้าหนูน้อยก็บรรจงวางไข่ลงบนผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง ตั้งใจจะเก็บมันไว้

เมื่อเห็นดังนั้น ซูหว่านเอ๋อร์ก็รีบคว้าไข่มา หักออกเป็นสองส่วน "ถ้าอย่างนั้นแม่กินครึ่งหนึ่ง กุยเอ๋อร์กินครึ่งหนึ่ง"

"นี่สำหรับให้ท่านแม่บำรุงร่างกาย กุยเอ๋อร์กินไม่ได้ขอรับ!" เจ้าหนูน้อยยังคงส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก แม่หายป่วยแล้ว กินแบ่งกันถึงจะอร่อย!" ซูหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความตื้นตันใจ

เจ้าก้อนแป้งน้อยจึงยื่นมือออกไปรับไข่ครึ่งหนึ่งมากินอย่างช้า ๆ

เจ้าหนูน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย ไข่ครึ่งฟองในสายตาของเขา ราวกับอาหารที่โอชะที่สุดในโลก มองดูแล้วซูหว่านเอ๋อร์รู้สึกจุกในอก น้ำตาแทบจะไหลออกมา

เมื่อไข่ครึ่งฟองลงท้องไปแล้ว เจ้าหนูน้อยก็เลียริมฝีปากด้วยความอาลัยอาวรณ์ "ท่านแม่ ไข่อร่อยจริง ๆ ขอรับ!"

เจ้าหนูน้อยเติบโตมาจนป่านนี้ จำนวนครั้งที่ได้กินไข่ คงจะนับได้ด้วยนิ้วมือเพียงข้างเดียว

ซูหว่านเอ๋อร์กลั้นน้ำตาไว้ พลางลูบศีรษะของเจ้าก้อนแป้งน้อย "หากกุยเอ๋อร์ชอบกินไข่ แม่จะต้มไข่ให้กินทุกวันเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูหว่านเอ๋อร์ เจ้าหนูน้อยก็ดีใจจนเนื้อเต้น "จริงหรือขอรับ? กุยเอ๋อร์จะมีไข่กินทุกวันเลยหรือขอรับ?"

"แน่นอน แม่พูดแล้วทำจริง!" ซูหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยความหนักแน่น

เมื่อเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ลูกชายของร่างเดิมก็คือลูกชายของนาง เด็กที่ร่างเดิมปกป้องไม่ได้ ก็จะให้นางเป็นคนปกป้องเอง!

หากคนในตระกูลเฉินยังคิดที่จะรังแกสองแม่ลูกอีก นางจะสั่งสอนให้พวกมันหลาบจำ!

ซูหว่านเอ๋อร์ยัดไข่ครึ่งฟองที่เหลือใส่มือของเจ้าก้อนแป้งน้อย "กุยเอ๋อร์ ครึ่งฟองนี้เจ้าก็กิน..."

คำพูดของซูหว่านเอ๋อร์ยังไม่ทันจบ เสียงของหลี่หวยฮวา ภรรยาของลูกชายคนที่สองแห่งตระกูลเฉิน ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก

"ข้าว่าแล้วเชียว สะใภ้สามเจ้าแค่หัวโขกเสาไปหน่อย ทำเป็นนอนซมเป็นผักปลาไปได้ กี่วันกี่คืนแล้ว ยังไม่ยอมลุกจากเตียงอีก!"

"งานการในบ้านมีตั้งมากมาย เจ้าคิดจะแกล้งป่วยขี้เกียจไปถึงเมื่อไหร่กัน?"

ขณะที่พูด หลี่หวยฮวาก็ผลักประตูเข้ามา

เมื่อเห็นหลี่หวยฮวาเข้ามาในห้อง เจ้าก้อนแป้งน้อยก็ตกใจ รีบซ่อนไข่ครึ่งฟองที่อยู่ในมือไว้ด้านหลัง แต่ถึงกระนั้นก็ยังถูกหลี่หวยฮวาเห็นจนได้

"ไอ้ลูกไม่มีพ่อ แกซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง?" หลี่หวยฮวาหรี่ตา ถามด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์

"ปละ...เปล่า ไม่มีอะไรขอรับ!" เจ้าหนูน้อยตอบด้วยท่าทางตื่นตระหนก

"โกหก! ข้าเห็นนะว่าแกซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง!" ว่าแล้วหลี่หวยฮวาก็สาวเท้าเข้ามาใกล้ คว้าตัวเจ้าหนูน้อยเข้ามาใกล้ แล้วแย่งไข่ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังมา

"หลี่หวยฮวา เจ้าทำอะไร?" ซูหว่านเอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียง เปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ "แม้แต่ของของเด็กเจ้าก็ยังแย่ง เจ้าไม่อายบ้างหรือ รีบคืนให้เขาเดี๋ยวนี้!"

"ข้าก็จะแย่งของลูกแก แล้วมันทำไม? อีตัวซวย ไสหัวไปให้พ้น!" หลี่หวยฮวาเคยชินกับการรังแกซูหว่านเอ๋อร์ นางไม่เคยใส่ใจความโกรธของนางเลยแม้แต่น้อย นางพูดอย่างเหยียดหยามแล้วเงื้อมือขึ้นผลักซูหว่านเอ๋อร์

เมื่อเห็นดังนั้น ซูหว่านเอ๋อร์ก็หลบได้อย่างคล่องแคล่ว แล้วนึกถึงเรื่องราวการถูกรังแกที่ร่างเดิมเคยประสบ นางจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าขึ้นถีบก้นของหลี่หวยฮวาอย่างแรง

รังแกสองแม่ลูกของนางมานาน วันนี้จะต้องให้เจ้ารู้รสชาติของการถูกทำร้ายบ้าง!

หลี่หวยฮวาที่ถูกถีบล้มลงกับพื้นถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ กว่าจะรู้สึกตัวว่าตนเองถูกซูหว่านเอ๋อร์ที่เคยแต่ยอมจำนนทำร้าย ก็โกรธจนลุกขึ้นยืนแล้วร้องตะโกนว่า "ซูหว่านเอ๋อร์ สตรีไร้ยางอาย กล้าดียังไงมาเตะข้า!"

"เตะเจ้าแล้วทำไม? หากเจ้ากล้าที่จะรังแกลูกชายข้าอีก ข้าจะไม่เพียงแต่เตะเจ้า ข้าจะตบเจ้าด้วย เชื่อหรือไม่?" ซูหว่านเอ๋อร์พูดพลางหยิบไม้กวาดที่วางอยู่ข้างฝาขึ้นมาแกว่งไปมา พร้อมกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงข่มขู่

"เจ้า...เจ้า..." หลี่หวยฮวาโกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็รู้สึกว่าซูหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม หากเป็นเมื่อก่อน ผู้หญิงคนนี้คงไม่กล้าแม้แต่จะพูดจาเสียงดังใส่ตน

หลี่หวยฮวารู้สึกหวาดหวั่นซูหว่านเอ๋อร์ขึ้นมา นางจึงกลอกตาไปมา แล้วยัดไข่ครึ่งฟองที่แย่งมาจากมือของเจ้าก้อนแป้งน้อยเข้าปาก ก่อนจะร้องตะโกนออกไปนอกประตู "ท่านแม่ ท่านรีบมาดูเร็วเข้า คนในบ้านสามแอบกินไข่ของพวกเรา ถูกข้าจับได้คาหนังคาเขา แถมยังทำร้ายข้าด้วย!"