คิดขายข้าเป็นอนุรึ? งั้นดูข้ารวยกว่าพวกเจ้าร้อยเท่า!

ซูหว่านหนิง ทะลุมิติ มาเป็นเพียงบุตรสาวสายรอง นางและครอบครัวจึงถูก 'บ้านหลักจอมปลิง' กดขี่ข่มเหงใช้งานเยี่ยงทาส! ทำงานหนักอาบเหงื่อต่างน้ำแต่เงินทุกอีแปะกลับถูกฮุบเข้ากงสี ซ้ำยังถูกฮูหยินเฒ่าและพวกญาติชั่วชี้หน้า 'ดูถูก' ว่าเป็นเศษสวะกาลกิณีที่เกาะตระกูลกิน ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น เมื่อพวกมันวางแผนจะขายเธอกับน้องสาวไปเป็นอนุของเศรษฐีเฒ่าตัณหากลับ เพื่อเอาเงินมาส่งเสียให้ลูกชายบ้านหลักได้เรียนหนังสือ! ฝันไปเถอะ! นางคว้ามีดอีโต้ฟาดลานบ้าน ประกาศกร้าวขอ 'แยกบ้านและตัดขาดตระกูล' อย่างเด็ดขาด! นางยอมก้าวออกจากจวนด้วยมือเปล่า ทิ้งชื่อเสียงตระกูลเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง พร้อมคำสบประมาทของญาติชั่วว่า 'ออกไปมือเปล่าเช่นนี้ ไม่พ้นต้องไปเป็นขอทานอดตายข้างถนน!' หึ... อดตายงั้นหรือ? ทันทีที่หลุดพ้นจากปลิงดูดเลือด นางงัด 'ระบบสกัดโอสถและการค้า' ที่ติดตัวมาแต่ชาติปางก่อนออกโรง! นางพลิกฟื้นที่ดินรกร้าง ปลูกสมุนไพรปราณล้ำค่า และเปิดหอการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เพียงเวลาไม่กี่ปี จากสตรีสายรองที่ยากจนข้นแค้น นางก้าวกระโดดกลายเป็นคหบดีหญิงผู้มั่งคั่ง 'รวยกว่าตระกูลเดิมถึงร้อยเท่า!' มีขบวนรถม้าทองคำและจวนหลังใหญ่ที่ขุนนางยังต้องอิจฉา! ในขณะเดียวกัน บ้านหลักที่ขาดแรงงานทาสก็เริ่มตกต่ำ ลูกชายที่ตั้งความหวังไว้ก็สอบตกและผลาญเงินกงสีจนล้มละลาย วันที่พวกญาติชั่วต้องซมซานมาก้มหัวแทบเท้าหน้าคฤหาสน์ของนาง หวังจะใช้คำว่าสายเลือดมาขอบารมี... นางเพียงปรายตามอง โยนเศษกระดูกให้สุนัขเฝ้าประตู แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า 'ตอนข้าเป็นสตรีสายรอง พวกเจ้าดูถูกเหยียบย่ำ ตอนนี้ข้ารวยล้นฟ้า... พวกเจ้าก็มีค่าสู้สุนัขเฝ้าจวนข้าไม่ได้! ไสหัวไป!'