ใครบอกว่าไปยุค 60 ต้องลำบาก? ฉันนี่แหละจะเปิดโรงงานผลิต 'ชานมไข่มุก'

ทะลุมิติมาเป็นยุวชนหญิงในยุค 60 ที่แร้นแค้นแถมยังห้ามทำการค้าเด็ดขาด สำหรับคนอื่นอาจเป็นฝันร้าย แต่สำหรับทาสรักของหวานอย่าง 'เฉียวอัน' การไม่มีชานมไข่มุกตกถึงท้องต่างหากคือเรื่องคอขาดบาดตาย! ในเมื่อไม่มีขาย ก็ตั้งเตาทำเองมันซะเลย! ด้วยทักษะอดีตเจ้าของแฟรนไชส์คาเฟ่ เธอแอบนวดแป้งมันสำปะหลัง เคี่ยวน้ำตาลทรายแดง และต้มชาดำจนกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนใจไปทั่วบ้านพักยุวชน จากที่ทำกินเองเงียบๆ ความหนึบหนับของ 'ไข่มุก' ดันไปเตะลิ้นสหายรอบข้างจนติดกันงอมแงม ยอมเอาไข่ไก่และคูปองเนื้อมาแลกชานมกันอย่างลับๆ ธุรกิจ 'ตลาดมืด' ไซส์มินิกำลังไปได้สวย เมนูเริ่มงอกร่ายยาวไปจนถึงชาผลไม้และมัทฉะลาเต้! ทว่าความหวานหอมนี้ดันไปเตะจมูก 'ลู่เจิง' ผู้ตรวจการหนุ่มหน้าน้ำแข็งที่ขึ้นชื่อเรื่องความตงฉิน เขาบุกมาจับกุม 'นายทุนน้อย' ถึงหน้าเตาพร้อมหลักฐานคาตา! เฉียวอันเตรียมใจถูกส่งไปปรับทัศนคติ แต่พ่อทหารหนุ่มสุดโหดกลับค่อยๆ วางคูปองอุตสาหกรรมหายากลงบนโต๊ะ ดันแก้วเปล่ากลับมาให้ แล้วกระซิบเสียงขรึม... “สหายเฉียว... แก้วเมื่อกี้ขอเป็นหวานร้อย เพิ่มไข่มุกสองเท่า มีอีกไหม?” เดี๋ยวนะ... นี่สรุปว่าท่านผู้ตรวจการจอมโหด คือทาสรักของหวานตัวยงหรอกเหรอเนี่ย!?