ตอนที่ 16

## บทที่ 16 ภัยเงียบในตึก

ยฺหวีตัวตัวกระแอมกระไอสองทีเชิงยุทธวิธี พลางหันไปมองเซี่ยอวิ๋น...

(มีความสุขไหม?)

มีความสุขสิ! ชาติที่แล้วนางสุขจนแทบคลั่ง!

เทพบุตรรีเข้ามาตีสนิท ขอเข้ามาอยู่บ้านด้วย ยฺหวีตัวตัวแทบจะน้ำลายหกตอบตกลงไป

ก็ไล่ตามเทพบุตรมานานแสนนาน แม้จะมีสถานะเป็นแฟนแล้ว แต่ก็ยังแค่จับมือกัน ตอนนั้นนางคิดจริงๆ ว่าสวรรค์กำลังช่วยนาง!

เห็นชัดๆ ว่าเขามาขอความช่วยเหลือแท้ๆ กลับกลายเป็นว่าเขากำลังหยิบยื่นความเมตตาให้

น่าเสียดาย ที่นางโง่เขลา รักเขาอย่างต่ำต้อย

แม้ต่อมาลู่ยี่จะพาเจิ้งหว่านที่ติดอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกลับมา ทั้งสองคนส่งสายตาหวานซึ้งกันต่อหน้าต่อตานาง นางก็ยังแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ยอมทน

กระทั่งครอบครัวของน้าชายย้ายเข้ามา ขับไล่ลู่ยี่และพวกไปอยู่ห้องข้างๆ นางยังเคยโกรธเคืองน้าชาย

แต่ใครจะคิดว่า นั่นคือความดีเพียงครั้งเดียวที่น้าชายเคยทำให้!

มิเช่นนั้นคงต้องตายด้วยน้ำมือของชายหญิงคู่นั้นไปนานแล้ว

ชาตินี้ หลังจากที่ยฺหวีตัวตัวได้ยินคำพูดเหล่านั้นของลู่ยี่ ก็เกิดอาการต่อต้านทางร่างกายขึ้นมาทันที อยากจะอาเจียน!

ตกลงว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขากลายเป็นคนที่อยู่สูงเสียดฟ้า กล้ามาออกคำสั่งกับนางเช่นนี้?

ถ้าพูดถึงฐานะทางบ้าน พ่อแม่ก็เป็นชาวนาทำไร่ทำนา ต้องให้นางช่วยจ่ายหนี้บัตรเครดิต

ถ้าพูดถึงหน้าที่การงาน อายุ 28 แล้ว ก็ยังเป็นแค่พนักงานเล็กๆ ในบริษัทออกแบบเอกชน

ถ้าพูดถึงรูปร่างหน้าตา...เมื่อก่อนรู้สึกว่าคนประเภทนี้หล่อเหลา มีเสน่ห์!

วันนี้พอมองดูดีๆ ยืนอยู่ข้างๆ เซี่ยอวิ๋นที่ใส่ชุดนอน แค่ออร่าก็ต่างกันลิบลับ เผยให้เห็นถึงความขี้ขลาดและเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน สมแล้วที่ว่า "รักทำให้คนตาบอด"

เซี่ยอวิ๋นที่ยืนกินเผือกอยู่ข้างๆ พอเห็นยฺหวีตัวตัวมองมาที่ตน ก็ใช้สายตาถามว่า: นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

"เลิกกันแล้ว อดีตแฟน" ยฺหวีตัวตัวตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ยฺหวีตัวตัว หมายความว่ายังไง พูดเลิกก็เลิกเลยเหรอ ฉันยังไม่ตกลงเลยนะ! หรือว่าเธอไปคบกับไอ้หน้าอ่อนนี่แล้ว ถึงอยากจะเลิกกัน ไม่งั้นพวกเธอจะติดไอ้ประตูนี่ทำไม!" ลู่ยี่โกรธจัด เมื่อไหร่กันที่ยฺหวีตัวตัวกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

นางต้องคลั่งไคล้เขา เชื่อฟังทุกคำพูดของเขาไม่ใช่เหรอ!

"ลู่ยี่ ตาฉันไม่ได้บอดนะ! นายอยากจะคบซ้อน รับผลประโยชน์จากฉันไป แล้วก็ไปมั่ว*บนเตียงกับเจิ้งหว่าน นายไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลยเหรอ ว่านายคู่ควรไหม?

ตอนนี้ยังอยากจะใส่ร้าย ป้ายสีเรื่องนอกใจมาให้ฉันอีก ฉันบอกเลยว่า ไม่มีทาง!" ยฺหวีตัวตัวแสยะยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พอความลับถูกเปิดโปง ลู่ยี่ก็โกรธจนแทบคลั่ง โต้แย้งกลับไปว่า "พูดจา*อะไรของเธอ! ฉันกับเจิ้งหว่านบริสุทธิ์ผุดผ่อง เธอเห็นตอนไหนว่าเรา*บนเตียง?"

ยฺหวีตัวตัวหัวเราะเยาะ "เจิ้งหว่านบอกฉันเอง"

"เป็นไปไม่ได้!"

"เมื่อเช้าวันก่อน ที่ป้ายรถเมล์ เจอกัน เธอยังบอกว่า นายจะเอารถฉันไป พาเธอไปฉลองวันเกิดที่รีสอร์ทบนเขา!"

ลู่ยี่ถึงกับอึ้งไป นี่คือแผนการก่อนหน้านี้ของเขา บอกแค่เจิ้งหว่าน แต่เผอิญว่ายฺหวีตัวตัวเกิดบ้าเลือด ไม่ยอมให้ยืมรถ เรื่องนี้เลยต้องพับไป เปลี่ยนไปฉลองวันเกิดที่โรงแรมในเมืองแทน

หรือว่าเจิ้งหว่านตั้งใจจะอวดอ้างกับยฺหวีตัวตัว เลยเผลอพูดออกมา?

"เป็นไปไม่ได้ เธอยังไม่ทันเปิดประตูรถให้เลย ก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว สาดน้ำใส่เธอทั้งตัว ทำเสื้อผ้าเธอเปื้อนหมด!"

พอลู่ยี่พูดจบ ก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป...

"ดี จบเรื่องแล้ว ประตูลิฟต์อยู่ทางโน้น เชิญไปเถอะ! ไม่ส่ง!"

พูดจบ ยฺหวีตัวตัวก็หันหลังเดินเข้าบ้านของตัวเองไป ขี้เกียจจะมองหน้าคนข้างนอกอีก

เซี่ยอวิ๋นดูละครจบ ก็กวาดสายตามองลู่ยี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ "เชอะ" หนึ่งที เดินตามยฺหวีตัวตัวเข้าไป...

สีหน้าของลู่ยี่ดำมืดเหมือนก้นหม้อ โกรธจัด ตะโกนลั่น แล้วก็ทุบกำปั้นลงบนประตูสแตนเลสอย่างแรง...

"กรี๊ด—" เสียงร้องตกใจดังขึ้น!

ทั้งสองคนที่อยู่ในบ้านมองหน้ากัน รีบวิ่งออกมา ก็เห็นคนข้างนอกนอนกองอยู่บนพื้นในท่าทางประหลาด...

โดนประตูไฟฟ้าช็อต! เป็นเทคโนโลยีดำมืดจริงๆ!

"ไม่ต้องไปสนใจเขา เดี๋ยวตื่นมาก็ลงไปเอง" ยฺหวีตัวตัวพูด

ข้างล่างเหมือนจะมีเสียงอะไรบางอย่าง ทั้งสองคนยื่นหน้าออกไปมองจากหน้าต่างทางเดิน เห็นคนๆ หนึ่งฉวยโอกาสที่ระดับน้ำยังไม่สูง พยายามจะลุยน้ำออกจากหมู่บ้านไป...

"เป็นคนที่ติดอยู่ในบริษัทข้างล่าง"

ยฺหวีตัวตัวจำคนๆ นั้นได้ ชาติที่แล้วลู่ยี่พาเขาไปร่วมงานเลี้ยง ก็มีคนๆ นี้อยู่ด้วย ชอบคุยโวโอ้อวด ยฺหวีตัวตัวประทับใจเขาเป็นพิเศษ

"ตอนนี้ออกไป จะตายเอานะ" เซี่ยอวิ๋นพูด

เปรี้ยง— เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ข้างนอกมีเสียงร้องตกใจดังขึ้น คนที่ว่ายน้ำออกไปเมื่อครู่ โดนฟ้าผ่าล้มลงไปในน้ำ หัวรวมถึงส่วนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา ถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก...

ยฺหวีตัวตัวเหลือบมองเซี่ยอวิ๋นแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับมา

ชาติที่แล้วในตึกนี้ก็มีพนักงานบริษัทสตาร์ทอัพติดอยู่หลายคนเหมือนกัน

เพียงแต่ว่าเป็นตอนกลางคืน เจ้านายโลภมาก เร่งทำโปรเจกต์ รู้ทั้งรู้ว่าข้างนอกน้ำจะท่วม ก็ยังให้พนักงานทำงานล่วงเวลา สุดท้ายก็เลยติดอยู่ในตึก

ว่าไปแล้ว ตอนนั้นเพราะเป็นตอนกลางคืน คนที่ติดอยู่เลยไม่เยอะ

หลังจากวันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น คนที่ติดอยู่เหล่านั้นก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ทุบตี ปล้น ฆ่า ทำทุกอย่างที่เลวร้าย เรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายเลยทีเดียว คนที่โดนฟ้าผ่าตายก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย!

แต่ชาตินี้ จากความหมายในคำพูดของลู่ยี่ พวกเขาติดกันทั้งบริษัทเลย บริษัทของพวกเขาบริษัทเดียวก็มีตั้ง 18 คน...

แล้วบริษัทอื่นๆ ล่ะ?

อาคารอพาร์ตเมนต์มีทั้งหมด 12 ชั้น มีบริษัทอยู่หลายบริษัท นอกจากล็อบบี้ส่วนกลางที่ชั้น 1 แล้ว ตั้งแต่ชั้น 2 ถึงชั้น 5 ล้วนเป็นบริษัทสตาร์ทอัพ พนักงานแต่ละชั้นมีอย่างน้อย 30 คน

ถ้าติดกันหมด อันตรายในตึกก็คงสูงมาก

ไม่มีอะไรกิน ไม่มีอะไรใช้ ในวันสิ้นโลก คนเหล่านี้ก็เหมือนระเบิดเวลา ที่พร้อมจะคุกคามความปลอดภัยของคนอื่นๆ ได้ทุกเมื่อ

นางต้องลงไปสำรวจดูให้รู้แน่ชัด จากนั้นก็พูดกับเซี่ยอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ ว่า "ในห้องมันอับ ฉันลงไปเดินเล่นข้างล่างหน่อย"

ไม่ได้รับการตอบสนอง ยฺหวีตัวตัวหันไปมองเซี่ยอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ เขาดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์

ก็จริงของเขา เขาเกลียดเรื่องพวกนี้ที่สุด

ในฐานะ "มือมีด" ที่เก่งกาจที่สุดในการผ่าตัดของโรงพยาบาลประจำเมือง ตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ได้เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา

"คุณ..."

ยังไม่ทันที่ยฺหวีตัวตัวจะได้เริ่มพูด เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไฟในตึกดับวูบ ไฟฟ้าดับ!

ท้องฟ้ามืดครึ้ม พอไฟดับ ในตึกก็มืดสนิทในทันที

ได้ยินแต่เสียงของเซี่ยอวิ๋นดังขึ้นเบาๆ "ฉันลงไปด้วยกัน รอฉันไปหยิบไฟฉายก่อน"

พอไฟฟ้าดับ ลิฟต์ก็หยุดทำงานไปด้วย

ทั้งสองคนเดินอ้อมลู่ยี่ที่หมดสติอยู่ แล้วเดินลงบันไดไป

ผู้พักอาศัยจำนวนมากมายืนดูข้างนอกที่หน้าต่างทางเดินและช่องบันได พูดคุยกันถึงศพที่ไหม้เกรียมที่ยังนอนอยู่ที่เดิมในน้ำ

ชั้น 5 ไม่มีคน ชั้น 4 ก็ไม่มีคน ชั้น 3 ก็เช่นกัน

มีแต่ชั้น 2 ที่เสียงดังอึกทึกครึกโครม มีคนเดินเข้าเดินออกมากมาย หลายคนเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ แสงสว่างจ้า

ดึงตัวสาวน้อยคนหนึ่งมาสอบถาม สาวน้อยคนนั้นก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า:

"พวกเจ้านายมันหมาจริงๆ บอกว่าฝนตกแค่นี้จะให้หยุดงานได้ยังไง นึกว่าเงินเดือนมันหาง่ายขนาดนั้นเหรอ!

เขาบอกว่าบริษัทข้างๆ ไม่ได้หยุด เราก็ต้องทำงานล่วงเวลาด้วย

ตลกดีคือบริษัทข้างๆ เห็นว่าเราไม่หยุด พวกเขาก็เลยอยู่ต่อด้วย...สุดท้ายตอนนี้ทั้งชั้นก็ออกไปไหนไม่ได้เลย!

แต่พวกเจ้านายที่อยู่ชั้นบนๆ เพราะอยู่บ้านพักตากอากาศชานเมือง เมื่อคืนน้ำท่วม วันนี้ก็เลยแจ้งว่าไม่ต้องมาทำงาน ให้ทุกคนทำงานจากที่บ้าน!

แม่งเอ๊ย เป็นเจ้านายเหมือนกัน ทำไมมันต่างกันขนาดนี้!"

คำบ่นของสาวน้อยทำให้ยฺหวีตัวตัวคลายใจไปได้บ้าง ที่นี่คือชั้น 2 ที่บริษัทโฆษณาของอดีตแฟนลู่ยี่ตั้งอยู่นั่นเอง

ชั้นนี้มีทั้งหมดสองบริษัท คือบริษัทโฆษณาและบริษัทออกแบบตกแต่ง มีพนักงาน 18 คนและ 12 คนตามลำดับ รวมกันเป็น 30 คน

ข้อดีคือมีแค่สองบริษัท ข้อเสียคือคน 30 คนนี้จะกลายเป็นภัยเงียบในตึก!