ตอนที่ 17

บทที่ 17 มิติพิศวงขยาย

เมื่อยฺหวีตัวตัวกับเซี่ยอวิ๋นลงมาถึงชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ ภาพที่เห็นคือโถงทางเดินส่วนกลางจมอยู่ใต้น้ำเสียแล้ว โชคดีที่ฐานรากของอาคารนี้ยกสูง น้ำจึงท่วมแค่เพียงข้อเท้า

สามยามที่ประจำอยู่ในห้องรักษาความปลอดภัยชั้นล่างกำลังพับขากางเกง พะว้าพะวังขนข้าวของขึ้นไปข้างบน หนึ่งในนั้นเป็นยามที่เคยรับส่งพัสดุให้ยฺหวีตัวตัวจนคุ้นหน้า เห็นนางก็โบกไม้โบกมือให้ "อย่ามาดูเลย สภาพศพไหม้เกรียมยังกับปลาทูย่าง กลับไปเถอะ กลับไปเถอะ อย่าริอ่านออกไปข้างนอกอีก พวกเราจะล็อกประตูแล้วนะ!"

ยฺหวีตัวตัวได้ยินดังนั้นจึงเข้าใจว่าพวกยามคงคิดว่านางลงมาดูศพด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกท่านจะย้ายไปไหนกัน ทำไมต้องล็อกประตูด้วย?"

ยามผู้นั้นจึงพยักพเยิดไปทางเพื่อนร่วมงานอีกคน แล้วกระซิบกระซาบว่า "ห้องรักษาความปลอดภัยมันจมน้ำไปแล้ว เจ้านั่นมีญาติอยู่ที่ชั้นแปด บ้านว่างอยู่ พวกเราก็จะขออาศัยอยู่สักสองวัน รอให้น้ำลดก่อนค่อยย้ายลงมา พวกเราไปกันหมดแล้ว ข้างล่างก็จะไม่มีคนเฝ้า ถ้ามีขโมยย่องเข้ามา มันก็จะเป็นความผิดของพวกเราน่ะสิ ว่าไหมล่ะ! ข้าไปก่อนนะ พวกเจ้าก็รีบกลับขึ้นไปเร็วเข้า ระวังน้ำมันจะรั่วไฟดูด!"

ยฺหวีตัวตัวขมวดคิ้ว คราวนี้น่าจะไม่ใช่แค่สามสิบศพแล้วกระมัง...

พอกลับมาถึงห้องของตนเอง ฟ้าก็มืดสนิท ยฺหวีตัวตัวกำลังจะจุดตะเกียง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เปิดประตูออกไป เซี่ยอวิ๋นก็ยื่นโคมไฟเล็กๆ ขนาดฝ่ามือเข้ามาให้ "อันนี้ให้เธอ เป็นไฟอ่านหนังสือ LED แบบชาร์จไฟได้ ชาร์จครั้งหนึ่งใช้ได้ตั้งสามสิบวัน ใช้แก้ขัดไปก่อนนะ มีอะไรก็เคาะประตูเรียก!"

ยังไม่ทันที่ยฺหวีตัวตัวจะได้กล่าวขอบคุณ เขาก็รีบปิดประตูให้เสียแล้ว...

ช่างเป็นนักปฏิบัติการตัวจริง เสียงดังไม่มาก แต่ลงมือฉับไว!

นี่มันสุดยอดอาวุธอะไรกัน ชาร์จครั้งเดียวอยู่ได้ตั้งสามสิบวัน!

ถึงแม้ว่ายฺหวีตัวตัวจะกักตุนโคมไฟฉุกเฉินแบบชาร์จไฟได้ไว้ในอินเทอร์เน็ตมากมาย แต่ส่วนใหญ่ชาร์จไฟเต็มที่ก็ใช้ได้แค่สี่สิบชั่วโมงเท่านั้น...

ของท่านประธานช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!

ยฺหวีตัวตัววางโคมไฟไว้บนโต๊ะน้ำชา เจ้าเหมียวเม่าคู่ที่ตาเป็นประกายก็กระโจนเข้ามาทันที เริ่มใช้เท้าเขี่ยเล่นโคมไฟ LED

ยฺหวีตัวตัวยังคงกังวลกับตัวเลขสามสิบอยู่ดี ค่าความเสี่ยงในชาตินี้เพิ่มขึ้นมากกว่าชาติที่แล้วเสียอีก

หากห้องเก็บของเล็กๆ ข้างห้องถูกเปิดออกเมื่อไหร่ นางก็จะต้องตกอยู่ในอันตราย...

ครั้นคิดดูแล้ว แค่เชื่อมประตูให้ตายก็คงยังไม่พอ

หากจะให้มั่นคงและถาวรที่สุด ก็คงต้องใช้คอนกรีตโบกประตูให้มิดชิดไปเลย เรื่องแค่นี้สำหรับยฺหวีตัวตัวที่จบสถาปัตยกรรมมาแล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร

แต่ตอนนี้ออกไปข้างนอกไม่ได้ แล้วจะไปหาคอนกรีตมาจากไหนกัน?

นางจำได้ว่าชั้นบนของบริษัทอดีตแฟนหนุ่มของนางเหมือนจะมีบริษัทตกแต่งภายในอยู่เจ้านึง รับผิดชอบการตกแต่งบ้านทั้งหลัง แถมยังมีโรงงานวัสดุอุปกรณ์ของตัวเองอีกด้วย

ได้ยินว่าวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการตกแต่งส่วนใหญ่มาจากโรงงานของตัวเองทั้งนั้น เพื่อเป็นการประหยัดต้นทุน และทำกำไรสองต่อ!

เช่นนั้น ในบริษัทอาจจะมีตัวอย่างวัสดุเก็บไว้บ้าง บางทีอาจจะลองเสี่ยงโชคไปดูในช่วงที่ไฟดับก็ได้

ยฺหวีตัวตัวนอนรอเวลาอยู่บนโซฟา

เจ้าเหมียวเม่าคงจะนอนหลับพักผ่อนมาเต็มที่แล้ว ตอนนี้จึงเดินวนเวียนเหยียบย่ำอยู่บนตัวนางไม่หยุด ราวกับจะบอกว่า "เจ้านาย~ มาเล่นกับข้าหน่อยสิ!"

ยฺหวีตัวตัวกำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ อยู่ในใจ จึงไม่ค่อยอยากอาหาร แม้แต่ข้าวเย็นก็ยังไม่ได้ทำ รอจนกระทั่งนาฬิกาปลุกตอนเที่ยงคืนดังขึ้น ร่างกายของนางก็ราวกับฟื้นคืนชีพขึ้นมา กระโดดลุกขึ้น แล้วเดินออกไป

แม้ว่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ตอนที่ยฺหวีตัวตัวลงไปที่ชั้นสามเพื่อตามหาบริษัทตกแต่งภายใน เสียงดังจากชั้นสองข้างล่างก็ยังคงไม่เงียบลง แม้ว่าเสียงฝนข้างนอกจะดังมาก แต่นางก็ยังคงได้ยินเสียงผู้หญิงสามคนทะเลาะกันอย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าจะทะเลาะกันเรื่องแย่งกันใช้ห้องอาบน้ำ...

บริษัทนี้สวัสดิการดีเหมือนกันนะเนี่ย ยังมีห้องอาบน้ำให้อีกด้วย!

ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับนาง ยฺหวีตัวตัวหยิบปืนเชื่อมแก๊สที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋า...

มาตรการรักษาความปลอดภัยในอพาร์ตเมนต์นี้ทำได้ดีมาก มีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกที่ ดังนั้นบริษัทที่นี่ส่วนใหญ่จึงใช้ประตูกระจกแบบสวิตช์ไฟฟ้า

น่าเสียดายที่เมื่อถึงวันสิ้นโลก กล้องวงจรปิดเหล่านี้ก็คงไม่ได้ใช้งานอีกต่อไป!

ยฺหวีตัวตัวปรับไฟของปืนเชื่อมแก๊สให้แรงที่สุด ใช้ความร้อนสูงละลายกระจกโดยรอบลูกบิดประตูจนเป็นวงกลม จากนั้นก็เก็บลูกบิดใส่เข้าไปในมิติ แล้วใช้มือดึงประตูกระจกเปิดออก ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปข้างใน

ไม่กล้าเปิดไฟ ยฺหวีตัวตัวสวมแว่นมองกลางคืนมาด้วย ทุกสิ่งในความมืดจึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน ราวกับอยู่ในเวลากลางวัน

พื้นที่สำนักงานขนาดหกร้อยตารางเมตร ออกแบบเป็นแบบเปิดโล่งและกึ่งเปิดโล่งเกือบทั้งหมด พื้นที่ทำงานของเจ้านายและพนักงานกั้นด้วยกระจกเพียงแผ่นเดียว ไม่มีแม้แต่ประตู

คงเป็นเพราะต้องการบริหารจัดการแบบราบเรียบ เพื่อให้เข้าถึงพนักงาน และคอยสอดส่องดูแลการทำงานของพนักงาน!

แผนกพัสดุยิ่งชัดเจนกว่านั้น ตู้เหล็กที่มีประตูกระจกเรียงรายอยู่ข้างๆ พื้นที่สำนักงานของเจ้านาย

จำนวนไม่มาก แต่มีครบทุกประเภท วัสดุอุปกรณ์ตกแต่งต่างๆ จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ราวกับถูกคนที่เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำมาจัด

######################

รวมถึงวัสดุอุปกรณ์ไฟฟ้าและประปา สีทาไม้ สีน้ำมัน สีโป๊ กาว ทรายแม่น้ำ ปูนซีเมนต์ หิน กรวด แผ่นไม้อัด แผ่นยิปซัม แผ่นอลูมิเนียม ตะปู น็อต และอื่นๆ มีครบทุกอย่าง

คาดว่าดีไซเนอร์ที่ทำงานอยู่ที่นี่ คงจะต้องแบกรับภาระในการช่วยเจ้านายขายวัสดุอุปกรณ์ตกแต่งบ้านด้วยกระมัง!

เพราะจากสถานการณ์ตลาดในปัจจุบัน การขายวัสดุอุปกรณ์ทำกำไรได้มากกว่าการออกแบบ!

ยฺหวีตัวตัวเก็บตู้ที่บรรจุวัสดุอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าไปไว้ในสวนเล็กๆ ในมิติ

เมื่อบรรลุเป้าหมายของการเดินทางในครั้งนี้แล้ว ยฺหวีตัวตัวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มองไปรอบๆ ว่ายังมีวัสดุอุปกรณ์ที่มีประโยชน์อื่นๆ อีกหรือไม่ ที่สามารถนำติดตัวไปด้วยได้

ในชาติที่แล้ว ผู้คนที่หิวโหยในเหตุการณ์น้ำท่วมได้ค้นหาทุกบริษัทจนหมดสิ้น แม้แต่บิสกิตที่ขึ้นราในลิ้นชักโต๊ะประชาสัมพันธ์ก็ยังไม่เว้น

เมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานของเจ้านาย ก็พบกับตู้เซฟขนาดใหญ่วางเด่นเป็นสง่า นี่แสดงว่าเขาไม่ได้มองว่าพนักงานเป็นคนนอกจริงๆ!

สำนักงานไม่มีแม้แต่ประตู กล้าเอาตู้เซฟมาวางไว้ที่นี่ได้ยังไง!

ยฺหวีตัวตัวตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตู้เซฟนี้มีระบบเตือนภัยอัตโนมัติ ถ้าแงะกุญแจออก แม้แต่คนทั้งตึกก็คงจะได้ยิน คงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้านายถึงไม่กังวลว่าจะถูกขโมย

เจ้านายที่มีความคิดสร้างสรรค์เช่นนี้ คงจะไม่ใส่ของไร้ประโยชน์ไว้ข้างในหรอก เอาติดตัวกลับไปก่อนค่อยว่ากัน

ตู้เซฟติดอยู่กับโต๊ะทำงานของเจ้านาย ยฺหวีตัวตัวจึงเก็บโต๊ะทำงานของเจ้านายเข้าไปในมิติด้วยทั้งโต๊ะ

บริษัทออกแบบ นอกจากคอมพิวเตอร์สองสามเครื่องแล้ว ก็ไม่ได้พบวัสดุอุปกรณ์ที่มีประโยชน์อื่นๆ อีก ยฺหวีตัวตัวเดินวนเวียนดูคร่าวๆ แล้วก็รีบออกจากประตูบริษัทไป

กลับบ้าน นอนหลับ

อีกคืนหนึ่งกับฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัว... นางชินเสียแล้ว

ตื่นขึ้นมาตอนเก้าโมงกว่าๆ ไม่ได้ปิดม่านหน้าต่าง แสงสว่างภายนอกแทบจะไม่มีผลต่อการนอนหลับเลย ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างมืดครึ้มราวกับไม่เคยสว่างมาก่อน

ฝนยังคงตกหนัก ฟ้าผ่ายังคงดังเป็นระยะๆ น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

น้ำท่วมขังในหมู่บ้านได้ท่วมท้นพุ่มไม้เตี้ยๆ ในแปลงดอกไม้แล้ว คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะมีความลึกมากกว่าหนึ่งเมตร

ยฺหวีตัวตัวปิดกั้นเสียงจากภายนอกโดยอัตโนมัติ ตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน

ส่วนเจ้าเหมียวเม่าก็เหมือนกับเด็กทารกที่หิวนม คอยติดตามยฺหวีตัวตัวอย่างใกล้ชิด จากห้องนอนไปยังห้องน้ำ แล้วลงไปยังห้องนั่งเล่นข้างล่าง

จนกระทั่งยฺหวีตัวตัวเตรียมอาหารเม็ดและอาหารกระป๋องแมวให้เสร็จ แล้ววางลงบนพื้น เจ้าตัวเล็กถึงจะยอมหยุด แล้วตั้งใจกินอาหารเช้า

ส่วนยฺหวีตัวตัวก็เข้าไปในมิติ นางอยากกินวาฟเฟิลกับนมร้อนเป็นอาหารเช้า แต่ข้างนอกไม่มีไฟฟ้า

ในขณะที่รอเครื่องทำวาฟเฟิลไฟฟ้าในครัวของมิติทำงาน ยฺหวีตัวตัวก็เหลือบมองไปที่สวนเล็กๆ ข้างนอกโดยไม่ได้ตั้งใจ... หรือว่านางตาฝาดไป?

วันนี้สวนเล็กๆ ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก!

`