ตอนที่ 42

**บทที่ 42 พลิกผันสถานการณ์**

ยวี่ตัวตัวจัดการขนย้ายเครื่องวิ่งออกกำลังกายรุ่นเป็ดเหลืองสิบเครื่อง และจักรยานออกกำลังกายรุ่นกบเขียวอีกสิบเครื่องจากชั้น 4 เข้าไปเก็บไว้ในมิติส่วนตัว นางคิดเผื่อไว้ว่าหากภายหลังสถานการณ์ไม่อำนวยให้เดินทางออกไปข้างนอกได้สะดวก ก็จะได้นำออกมาใช้

เมื่อจัดการกับสิ่งของในอาคารสำนักงานแห่งนี้เสร็จสิ้นแล้ว นางก็จำต้องขึ้นลงบันไดอีกหลายเที่ยว เพื่อขนย้ายสิ่งของที่วางไว้บริเวณโถงบันไดขึ้นไปยังชั้น 4

แต่พอวิ่งขึ้นลงไปได้สามเที่ยว ยวี่ตัวตัวก็เหนื่อยหอบจนต้องล้มตัวลงนอนแผ่หราอยู่บนบันได นางไม่ไหวแล้วจริงๆ!

นางหยิบโค้กจากในมิติออกมาดื่มเพื่อเติมพลัง

เซี่ยอวิ๋นกลับดูสงบเสงี่ยมกว่ามาก นอกจากจะขนย้ายสิ่งของของตนเองลงมาแล้ว เขายังช่วยยวี่ตัวตัวขนย้ายสิ่งของลงมาให้อีกด้วย

จากนั้นก็หยิบน้ำแร่ที่ขนลงมา เปิดขวดดื่มทีละน้อย พลางมองยวี่ตัวตัวที่นอนแผ่หลาอยู่กับพื้นแล้วหัวเราะ

"ข้าว่าปกติเจ้าควรออกกำลังกายให้มากกว่านี้นะ ถึงคราวคับขันเข้าจริงๆ ก็หมดสภาพเสียแล้ว!"

ยวี่ตัวตัวกลอกตาใส่เขา พี่ชาย หากมิใช่เพราะท่านอยู่ด้วยแล้ว แม่นางคงมิต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงให้เหนื่อยยากเช่นนี้หรอก!

เซี่ยอวิ๋นเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง หากจะวิ่งไปกลับอพาร์ตเมนต์สามเที่ยว ก่อนฟ้าสางก็คงไม่มีปัญหา

ทั้งสองตกลงกัน ยวี่ตัวตัวจะเฝ้าอยู่ที่เดิม ส่วนเซี่ยอวิ๋นจะเป็นผู้ขนย้ายสิ่งของไปทีละชุด สามเที่ยว แล้วเที่ยวสุดท้ายค่อยกลับมาด้วยกัน

มองเซี่ยอวิ๋นลับสายตาไป ยวี่ตัวตัวก็เตรียมตัวเข้าไปนอนพักในมิติ มันเหนื่อยเกินไปแล้ว!

หา... อะไรกันนี่?

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความง่วงงุนและความเหนื่อยล้าของยวี่ตัวตัวก็มลายหายไปในพริบตา!

สิ่งของที่เคยจัดวางเป็นหมวดหมู่ในห้องต่างๆ บัดนี้กลับถูกกองรวมกันทั้งหมด ราวกับว่ากำแพงภายในห้องถูกดึงออกไปในชั่วพริบตา...

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือ กำแพงทรงกลมล้อมรอบกลายเป็นโถงขนาดใหญ่ คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะมีพื้นที่ถึง 3,000 ตารางเมตร

ใจกลางโถงมีบันไดวนสีขาวขนาดใหญ่มหึมายืนตระหง่าน นำขึ้นสู่ชั้นสอง

ยวี่ตัวตัวสังเกตเห็นว่าเหนือขั้นบันไดขั้นแรก มีแผ่นป้ายตัวเลขสีเขียวคล้ายนาฬิกาดิจิทัลปรากฏขึ้น

แต่ตัวเลขที่แสดงอยู่บนนั้นมิใช่เวลา หากแต่เป็นพื้นที่!

เนื่องจากด้านหลังมีหน่วยเป็น "หมู่" และตัวเลขที่แสดงอยู่ด้านหน้าในขณะนี้คือ 69!

ยวี่ตัวตัวรู้สึกว่าสมองของตนเองเริ่มประมวลผลไม่ทัน 69 หมู่ คือ...

สามเจ็ด 21 สี่เจ็ด 28... 69 หมู่ เท่ากับ 46,000 ตารางเมตร!

นี่มันสถานการณ์อันใดกัน มิติของนางกลับขยายใหญ่ขึ้นถึง 30,000 ตารางเมตรในชั่วข้ามคืน หรือว่ามิติเกิดความผิดเพี้ยน?

ยวี่ตัวตัวเดินวนรอบโถงขนาด 3,000 ตารางเมตร ก็เห็นเพียงกำแพงทรงกลมที่มีประตูไม้แกะสลักลวดลายสวยงามเรียงรายอยู่สิบประตู นางเปิดประตูเหล่านั้นทีละบานเพื่อสำรวจ

สิบห้องลับ ไม่มีหน้าต่างที่เปิดออกสู่ภายนอก แต่ละห้องมีพื้นที่ประมาณ 300 ตารางเมตร ทั้งหมดมีรูปทรงเป็นส่วนโค้งของวงกลม ล้อมรอบโถงตรงกลางได้อย่างพอดิบพอดี

ยวี่ตัวตัวเดินขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสอง รูปแบบเหมือนกับชั้นล่าง แต่ภายในห้องมีหน้าต่างที่เปิดออกสู่ภายนอกได้ โดยมีสองห้องที่เปลี่ยนไป ห้องหนึ่งกลายเป็นห้องครัว อีกห้องหนึ่งกลายเป็นห้องน้ำ

เมื่อนางมองออกไปนอกหน้าต่างห้องครัว ก็พบเห็นเจ้าขนปุยกำลังกระโดดโลดเต้นอย่างสนุกสนานอยู่ด้านนอก แม้แต่เจ้ากางเกงขายาวตัวเก่าที่เคยเหี่ยวเฉาก็กลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก คอยติดตามเจ้าขนปุยไปติดๆ

ยวี่ตัวตัวพลันตระหนักถึงบางสิ่ง รีบออกจากตัวอาคาร วิ่งไปยังสวนด้านนอก...

ให้ตายเถอะ! ตึกเล็กหกชั้นของนาง กลับพลิกโฉมกลายเป็นบ้านดินทรงกลม (ถู่โหลว) หกชั้นในชั่วข้ามคืน!

(ภาพประกอบ นี่คือลักษณะของบ้านดินทรงกลมแบบดั้งเดิม ใช้เพื่ออ้างอิงเท่านั้น)

บ้านดินทรงกลว (ถู่โหลว) แต่ละชั้นมีพื้นที่ 6,000 ตารางเมตร รวมทั้งหมดหกชั้นเป็น 36,000 ตารางเมตร เมื่อรวมกับสวนด้านนอกอีก 10,000 ตารางเมตร ก็เท่ากับ 46,000 ตารางเมตร หรือ 69 หมู่ นั่นเอง!

ยวี่ตัวตัวมองมิติในขณะนี้ ก็อดขำไม่ได้ รูปลักษณ์เช่นนี้ ราวกับเค้กวงกลมขนาดใหญ่หกชั้นวางอยู่บนถาดสี่เหลี่ยม รอคนมาตัดแบ่งกิน!

ในขณะนี้ในใจของนางเต็มไปด้วยความยินดีอย่างยิ่ง แต่กลับไม่มีที่ใดให้ระบายออก

ราวกับคนยากจนที่ถูกรางวัลที่หนึ่งหลายสิบล้าน แต่กลับไม่กล้าบอกใคร

ไม่กล้าอยู่ในมิตินานเกินไป กลัวว่าเซี่ยอวิ๋นจะกลับมาก่อน ยวี่ตัวตัวเดินเล่นในบ้านดินทรงกลมขนาดใหญ่ครู่หนึ่งก็รีบออกมา

เป็นดังคาด ไม่นานเซี่ยอวิ๋นก็กลับมา

เห็นยวี่ตัวตัวหน้าตาเบิกบาน ก็อดถามไม่ได้ "เจอเรื่องดีอะไรมาหรือ ถึงได้ดีใจขนาดนี้?"

ยวี่ตัวตัวคิดในใจ แย่แล้ว แสดงออกมากไปหรือนี่?

"เจอเสบียงที่มีประโยชน์มากมายขนาดนี้ ไม่ควรดีใจหรืออย่างไร?"

เซี่ยอวิ๋นไม่ได้สอบถามเรื่องนี้ลงลึกไปกว่านั้น เขากลับไปทุ่มเทแรงกายแรงใจในการขนย้ายสิ่งของขึ้นเรือต่อไป

ยวี่ตัวตัวรีบลุกขึ้นมาช่วย

เมื่อมองเซี่ยอวิ๋นจากไปอีกครั้ง คราวนี้ยวี่ตัวตัวก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ

นางนอนลงบนบันได หลับตา ใช้จิตสำนึกตรวจสอบสิ่งของในมิติ ว่าเก็บอะไรเข้ามาบ้าง ถึงทำให้มิติเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากปริมาณไปสู่คุณภาพในค่ำคืนนี้!

แต่สิ่งของกลับถูกสุนัขในมิติสุมกองไว้ตามอำเภอใจ ทำให้เสียระเบียบไปหมด

สิ่งของที่เก็บเข้ามาในวันนี้ ปะปนกับสิ่งของที่เก็บมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด สิ่งของมากมายหลายพันตารางเมตร ทำให้ยวี่ตัวตัวไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน ต้องจัดเรียงใหม่ทั้งหมดเสียก่อน

ในขณะที่ยวี่ตัวตัวกำลังกลุ้มใจอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาจากข้างล่าง

นางจำได้ว่าเซี่ยอวิ๋นเพิ่งจากไปได้ไม่นาน อย่างมากก็ไม่เกินสิบนาที เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาเร็วขนาดนี้

ในเมื่อไม่ใช่เซี่ยอวิ๋น แล้ว... ยวี่ตัวตัวพลันตื่นตัวขึ้น!

มีพวกนักกวาดล้างคนอื่นปรากฏตัวขึ้น

ยวี่ตัวตัวเก็บสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ข้างกายเข้าไปในมิติ คว้ามีดสั้นถังเหิงไว้ในมือ จากนั้นก็รีบลงไปข้างล่าง

สวมแว่นมองกลางคืน หลบอยู่ตรงมุมบันไดชั้นสาม คอยสอดส่องสถานการณ์อย่างระมัดระวัง

กลับกลายเป็นพวกอันธพาล!

ประมาณหกเจ็ดคน เรือยางสามลำ ดูเหมือนจะบรรทุกสิ่งของไว้ไม่น้อย!

ในวันที่ฝนตกหนัก ทุกคนสวมเสื้อกล้าม เผยให้เห็นรอยสักลายดอกไม้ขนาดใหญ่บนแขนอย่างเด่นชัด ในมือยังถือมีดทำครัว ดูท่าทางมิใช่คนดี

กำลังปีนเข้ามาจากหน้าต่างกระจกที่เซี่ยอวิ๋นเปิดออก

ในขณะนี้น้ำได้ท่วมเลยกระจกไปครึ่งหนึ่งแล้ว เรือยางเริ่มสูงเกินขอบเขตของกระจก ทำให้การเข้าออกไม่สะดวกนัก ส่งผลให้ความเร็วของคนเหล่านั้นช้ามาก

มือที่กำมีดของยวี่ตัวตัวกำแน่นขึ้น ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมาก หากจะปะทะกับคนเหล่านี้ตรงๆ ก็คงเป็นเรื่องโง่เขลา

แต่ถ้านางหลบเข้าไปในมิติรอให้คนเหล่านั้นจากไป เมื่อเซี่ยอวิ๋นกลับมา ก็จะต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน...

ถึงแม้นางจะไม่ต้องการเปิดเผยความลับของตนเอง แต่ก็ไม่อยากสูญเสียสหายร่วมโลกาวินาศอย่างเซี่ยอวิ๋นไป

เมื่อเห็นว่าคนทั้งหกที่อยู่ข้างนอกปีนเข้ามาในตัวอาคารแล้ว...

ยวี่ตัวตัวยืนอยู่กับที่ พยายามตั้งสติรับมือ

นางจ้องมองน้ำท่วมที่ไหลขึ้นมาตามบันได พลันเกิดความคิดขึ้นมาในใจ——

นางหยิบแบตเตอรี่ลิเธียมออกมาวางไว้บนบันได จากนั้นก็หาสายไฟต่อพ่วงกำลังสูงยาว 5 เมตรที่กวาดต้อนมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต เสียบปลั๊ก เปิดสวิตช์ ถือสายไฟไว้ในมือ

ยวี่ตัวตัวย่อตัวลงตรงทางขึ้นบันได คอยเฝ้ารอให้คนเหล่านั้นว่ายน้ำเข้ามาใกล้ทีละน้อย

น้ำในชั้นสามสูงเกือบ 2 เมตรแล้ว ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนกำลังว่ายน้ำแบบท่าหมามายังทางขึ้นบันได

"พี่ กลับมาแล้วเหรอ? ...พวกแกเป็นใคร?"

ยวี่ตัวตัวยื่นศีรษะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ จงใจให้พวกที่มีรอยสักลายดอกไม้เห็น จากนั้นก็แสร้งทำเป็นตกใจ...

พวกผู้ชายที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง กลับส่งเสียงหัวเราะดังลั่น เร่งความเร็วว่ายเข้ามาทางนี้

"พี่ใหญ่ มีผู้หญิง! คืนนี้พวกเราโชคดีแล้ว ฮ่าๆๆ!" ลูกน้องที่ว่ายน้ำอยู่ข้างหน้าสุดหันไปหัวเราะกับชายที่อยู่ข้างหลัง

ในขณะที่คนผู้นี้กำลังพูดคุยหัวเราะ ยวี่ตัวตัวก็คำนวณระยะที่คนเหล่านั้นเข้ามาใกล้ในใจ เมื่อเห็นว่าได้จังหวะ ก็โยนสายไฟต่อพ่วงในมือออกไปท่ามกลางกลุ่มคน

พร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง "ช่วยด้วย อย่าเข้ามานะ!"