ตื่นมาก็เจอแม่ผัวมหาภัย

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนหญิงสาวต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

"นังตัวซวย! สามีตายไปไม่ทันข้ามเดือนก็คิดจะฮุบเงินชดเชยไว้เองงั้นหรือ! เอาเงินก้อนนั้นออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ หญิงม่ายไร้ค่าอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเก็บเงินของตระกูลซู!"

เสียงตวาดแหลมปรี๊ดดังทะลุแก้วหู พร้อมกับเงาดำของไม้ไผ่ลำหนาที่ฟาดแหวกอากาศลงมาอย่างโหดเหี้ยม กู้เซียงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด ไม้ไผ่ฟาดกระแทกพื้นดินดังป้าบจนฝุ่นคลุ้ง

เพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำแปลกประหลาดมากมายก็ไหลบ่าเข้าสู่สมอง หญิงสาวตระหนักได้ทันทีว่าตนเองไม่ได้อยู่ในยุคปัจจุบันอีกต่อไป เถ้าแก่เนี้ยตลาดค้าส่งผู้ยิ่งใหญ่อย่างเธอ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ 'กู้เซียง' หญิงม่ายลูกติดแห่งหมู่บ้านซีซาน ผู้ถูกแม่ผัวและสะใภ้ใหญ่กดขี่ข่มเหงใช้งานเยี่ยงทาส ซ้ำร้ายยังถูกทุบตีเพื่อรีดไถเงินชดเชยการตายของสามี!

"ท่านแม่! อย่าตีท่านแม่ของข้านะ!"

เสียงเด็กร้องไห้จ้าดึงสติของกู้เซียงกลับมา ร่างผอมโซของเด็กชายวัยสี่ขวบพุ่งพรวดเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ สองแขนเล็กๆ กางออกเพื่อปกป้องมารดา ซูเสี่ยวเป่าสั่นเทาไปทั้งตัว แต่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มเปื้อนฝุ่น

หม่าชุ่ยฮวา แม่ผัวหน้าเลือดเบิกตาถลนด้วยความโมโห "ไอ้เด็กเหลือขอ! ถอยไป! ในเมื่อแม่ของเจ้ามันดื้อด้าน ข้าก็จะตีจนกว่ามันจะคายเงินออกมา!"

ไม้ไผ่ถูกเงื้อขึ้นสุดแขนหมายจะฟาดลงบนร่างเล็กจ้อยของซูเสี่ยวเป่า

ความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในอกกู้เซียงดั่งภูเขาไฟระเบิด ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง จิตของเธอกลับสัมผัสได้ถึงมวลพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย มันคือ 'มิติลับคลังสินค้า' จากระบบห้างค้าส่งอัจฉริยะที่หลอมรวมเข้ากับวิญญาณของเธอ!

กู้เซียงไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าบังลูกชายพร้อมกับยื่นมือออกไปสัมผัสท่อนไม้ไผ่ที่กำลังฟาดลงมา เธอเพ่งจิตสั่งการในใจอย่างเด็ดขาด

'เก็บเข้าคลังสินค้า!'

วูบ!

ไม้ไผ่ลำเขื่องในมือของหม่าชุ่ยฮวาอันตรธานหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย!

หญิงชราที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาเต็มแรงหมายจะฟาดให้เนื้อแตก เมื่ออาวุธในมือหายไปกะทันหัน ร่างอวบอ้วนจึงถลำไปข้างหน้า หน้าคะมำพุ่งกระแทกพื้นดินดังแอ้ก ฟันหน้ากระแทกหินจนบิ่นไปซีกหนึ่ง คลุกฝุ่นจนดูหมองคล้ำราวกับสุนัขตกโคลน

"โอ๊ย! นังปีศาจ! เจ้าทำมนต์ดำอะไร ไม้ของข้าหายไปไหน!" หม่าชุ่ยฮวาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ถ่มดินออกจากปากพลางกรีดร้องเสียงหลง "ตายซะเถอะนังตัวดี!"

หญิงชราพุ่งพรวดเข้ามาหมายจะจิกหัวกู้เซียงด้วยมือเปล่า

แต่มีหรือที่เถ้าแก่เนี้ยผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนจะยอมเป็นเบี้ยล่าง กู้เซียงคว้าไม้กวาดด้ามแข็งที่พิงอยู่ข้างกำแพงมาถือไว้มั่น ก่อนจะเหวี่ยงฟาดสวนกลับไปเต็มแรง!

ผัวะ!

ด้ามไม้กวาดฟาดเข้าแสกหน้าหม่าชุ่ยฮวาอย่างจัง! แม้จะไม่ได้รุนแรงถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่มันก็สร้างรอยแดงเถือกพาดผ่านสันจมูกและแก้มย้วยๆ แรงกระแทกทำเอาแม่ผัวใจร้ายถึงกับผงะหงายหลัง ก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

"นี่ท่านยังกล้าเรียกตัวเองว่าคนอีกหรือ!" กู้เซียงตวาดลั่น แววตาคมกริบดุจใบมีดจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนบ้านซูที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ "เงินชดเชยนั่นมันคือค่าชีวิตของสามีข้า! เป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เขาเหลือไว้ให้เสี่ยวเป่าประทังชีวิต ท่านมันก็แค่ปลิงแก่ๆ ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อพวกข้า ตั้งแต่เขาตายไป ข้ากับลูกได้กินข้าวครบมื้อหรือไม่! งานหนักในบ้านใครเป็นคนทำ! วันนี้ถ้าใครกล้าแตะต้องเสี่ยวเป่าอีกล่ะก็ ข้าจะตีให้ขาหักไปเลย!"

บรรยากาศในลานบ้านตกอยู่ในความเงียบงัน สะใภ้ใหญ่เฉียนเจียวเจียวที่แอบซุ่มดูอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ ไม่มีใครคาดคิดว่ากู้เซียงที่เคยหัวอ่อนยอมคนและเอาแต่ก้มหน้า จะกล้าลุกขึ้นมาจับไม้กวาดตีแม่ผัวแสกหน้า แถมยังแผ่รังสีอำมหิตจนน่าขนลุกเช่นนี้

"สวรรค์! สะใภ้รองเป็นบ้าไปแล้ว! มันกล้าตีแม่ผัว!" เฉียนเจียวเจียวแสร้งกรีดร้องโวยวาย "ท่านพ่อ มัวรออะไรอยู่เจ้าคะ จับตัวมันไว้เร็วเข้า!"

ชายชราซู ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวกระแทกกล้องยาสูบลงกับโต๊ะหินอย่างแรง ใบหน้าเหี่ยวย่นดำทะมึนด้วยความอับอาย "นังสะใภ้เนรคุณ! กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมมอบเงินออกมาดีๆ ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย จับมันสองแม่ลูกไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน! ห้ามให้ข้าวน้ำตกถึงท้องจนกว่ามันจะยอมคายเงินก้อนนั้นออกมา!"

กู้เซียงอุ้มซูเสี่ยวเป่าขึ้นแนบอกทันที มืออีกข้างยังคงกำไม้กวาดไว้แน่น เธอไม่ได้ขัดขืนเมื่อถูกคนในบ้านต้อนให้เดินลึกเข้าไปหลังจวน เพราะรู้ดีว่าตอนนี้สภาพร่างกายของเธอบอบช้ำเกินกว่าจะสู้รบปรบมือกับคนทั้งบ้านได้ การถอยไปตั้งหลักคือทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

ปัง!

เสียงประตูไม้ของห้องเก็บฟืนถูกกระแทกปิดและลงกลอนอย่างแน่นหนา ความมืดมิดเข้าปกคลุมรอบด้าน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นฟืนเก่าลอยแตะจมูก ซูเสี่ยวเป่าซุกใบหน้าเข้ากับลาดไหล่ของมารดา เสียงท้องร้องจ๊อกๆ ของเด็กน้อยดังก้องในความเงียบ

"ท่านแม่... เป่าเอ๋อร์หิวขอรับ เราจะต้องตายอยู่ที่นี่หรือเปล่า..." เด็กน้อยสะอื้นไห้กระซิบถาม

กู้เซียงลูบแผ่นหลังเล็กๆ อย่างอ่อนโยน ดวงตาของเธอเปล่งประกายวาววับในความมืด มุมปากยกยิ้มอย่างมาดมั่น "ไม่ต้องกลัวนะเสี่ยวเป่า แม่จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าต้องทนหิวอีกต่อไปแล้ว"

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกลไกประหลาดที่ดังก้องกังวานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอ...

*ติ๊ง!*