เปิดใช้งานระบบห้างค้าส่ง

เสียง "ติ๊ง!" อันแสนประหลาดและคมชัด ดังก้องกังวานอยู่ในห้วงสำนึกของกู้เซียง ราวกับหยดน้ำใสที่หยดลงบนผืนทะเลสาบอันเงียบสงบ มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่กำเนิดขึ้นจากภายในจิตใจของนางโดยตรง

"ภาพหลอนหรือ?" กู้เซียงขมวดคิ้วแน่น สติสัมปชัญญะที่ยังคงหลงเหลืออยู่บอกนางว่านี่อาจเป็นผลจากความอ่อนเพลียและอาการบาดเจ็บ ทว่าก่อนที่นางจะได้ครุ่นคิดต่อ เสียงสะอื้นแผ่วเบาข้างกายก็ดึงนางกลับสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย

"ท่านแม่... เป่าเอ๋อร์หนาว... หิวเหลือเกินขอรับ" ซูเสี่ยวเป่าตัวน้อยซุกใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาเข้ากับอกของมารดา ร่างกายเล็กๆ สั่นสะท้านด้วยความหนาวและความหิวโหย ท้องของเขาร้องประท้วงไม่หยุดหย่อนในความเงียบงันของห้องเก็บฟืน

หัวใจของกู้เซียงพลันบีบรัดด้วยความเจ็บปวด นางกอดร่างเล็กๆ นั้นให้แน่นขึ้น ถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายของตนสู่ลูกน้อย "เสี่ยวเป่าเป็นเด็กดีนะ อดทนอีกสักนิด เดี๋ยวแม่จะหาของอร่อยๆ ให้กิน"

"แต่... แต่เราถูกขังอยู่ที่นี่นะขอรับ" เด็กน้อยพึมพำเสียงอู้อี้ ความหวาดกลัวฉายชัดในน้ำเสียงนั้น

กู้เซียงกำลังจะเอ่ยคำปลอบโยน ทว่าเสียงกลไกไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวของนางอีกครั้งหนึ่ง ครานี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

*[ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะสุดขีดของผู้ใช้งาน: หิวโหย, อ่อนแอ, อยู่ในอันตราย... ดำเนินการเปิดใช้งาน 'ระบบห้างค้าส่งอัจฉริยะ' โดยอัตโนมัติ]*

สิ้นเสียงนั้น พลันปรากฏม่านแสงสีฟ้าโปร่งใสผุดขึ้นในมโนภาพของกู้เซียง มันมีลักษณะคล้ายหน้าต่างสี่เหลี่ยมผืนผ้า บนนั้นปรากฏตัวอักษรเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ สร้างความตื่นตะลึงให้นางจนแทบลืมหายใจ

*[ยินดีต้อนรับสู่ระบบห้างค้าส่งอัจฉริยะ! โฮสต์ กู้เซียง]*

*[กำลังดำเนินการมอบแพ็กเกจสำหรับผู้ใช้งานมือใหม่...]*

*[ท่านได้รับ: ซาลาเปาไส้เนื้อร้อนๆ 2 ลูก! กรุณายืนยันการรับ]*

ซาลาเปาไส้เนื้อร้อนๆ?

กู้เซียงเบิกตากว้าง นางคิดว่าตนเองคงเพ้อไปแล้วเป็นแน่ ทว่าภาพซาลาเปาลูกขาวอวบอิ่มที่ปรากฏขึ้นบนม่านแสงนั้นช่างดูสมจริงเสียเหลือเกิน ไอความร้อนที่ลอยกรุ่นออกมาจากภาพนั้นราวกับจะทะลุออกมาสัมผัสได้จริง

*[กรุณายืนยันการรับ: ใช่/ไม่ใช่]*

"ใช่!" กู้เซียงตอบกลับในใจโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ไม่ว่าสิ่งนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือความฝัน อย่างน้อยที่สุดนางก็อยากจะคว้าความหวังนี้ไว้ให้ลูกชาย

บัดดลนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ พลันสว่างวาบขึ้นบนฝ่ามือที่ว่างเปล่าของนาง และในพริบตาต่อมา ซาลาเปาอุ่นๆ สองลูกก็ปรากฏขึ้นในมือของนางจริงๆ! ไออุ่นกรุ่นร้อนที่สัมผัสได้ พร้อมกับกลิ่นหอมหวนของแป้งนึ่งและเนื้อสับปรุงรสที่โชยแตะจมูก เป็นเครื่องยืนยันว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา!

สวรรค์! นี่มันเรื่องเหลือเชื่ออันใดกัน!

"ท่านแม่... กลิ่นอะไรหอมๆ หรือขอรับ" ซูเสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นจากอกมารดา ดวงตาคู่โตที่แดงก่ำเบิกกว้างเมื่อเห็นของกินในมือท่านแม่

"เสี่ยวเป่า ดูสิแม่มีอะไรให้เจ้า" กู้เซียงฉีกยิ้มกว้างทั้งน้ำตา นางค่อยๆ บิซาลาเปาลูกหนึ่งออกเป็นสองส่วน ไอร้อนพร้อมกับกลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็พวยพุ่งออกมา เผยให้เห็นไส้เนื้อสับชุ่มฉ่ำที่อัดแน่นอยู่ด้านใน

เด็กน้อยกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ มองซาลาเปาตาไม่กะพริบ กู้เซียงยื่นซาลาเปาครึ่งหนึ่งไปจ่อที่ปากลูกชาย "กินสิลูกรัก ค่อยๆ เคี้ยวนะ"

ซูเสี่ยวเป่าอ้าปากงับอย่างว่าง่าย ความร้อนและความนุ่มของแป้งซาลาเปาทำให้เด็กน้อยผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ความหิวโหยที่สั่งสมมาตลอดทั้งวันทำให้ซาลาเปาคำนี้มีรสชาติราวกับอาหารจากสรวงสวรรค์

กู้เซียงมองลูกชายกินด้วยหัวใจที่พองโต นางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่รู้ตัว ก่อนจะกัดซาลาเปาของตนเองบ้าง รสชาติที่คุ้นเคยของอาหารยุคใหม่ ทำให้นางตระหนักได้อย่างเต็มเปี่ยมว่านางไม่ได้ฝันไปจริงๆ ระบบนี้คือความหวังเดียวของนางและลูกในโลกที่โหดร้ายใบนี้

หลังจากที่สองแม่ลูกจัดการซาลาเปาคนละลูกจนหมดสิ้น ความอบอุ่นก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ขับไล่ความหนาวและความหิวโหยให้จางหายไป ซูเสี่ยวเป่าที่อิ่มท้องก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง เด็กน้อยซบลงบนตักมารดาอย่างมีความสุข

กู้เซียงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ขณะที่ในใจเริ่มสำรวจระบบประหลาดนี้อย่างจริงจัง

*[ภารกิจสำหรับมือใหม่: เรียนรู้การใช้งานระบบ]*

*[รางวัล: เปิดใช้งานทักษะ 'เนตรประเมินสินค้า']*

"เนตรประเมินสินค้า?" กู้เซียงพึมพำกับตนเอง นางลองเพ่งสมาธิไปที่หน้าต่างระบบอีกครั้ง มันก็ปรากฏคำอธิบายขึ้นมาทันที

*[ระบบห้างค้าส่งอัจฉริยะ: ท่านสามารถนำ 'สินค้า' ใดๆ ก็ตามจากโลกปัจจุบันของท่านมา 'แลกเปลี่ยน' เป็น 'แต้มการค้า' ได้ แต้มการค้าสามารถใช้ซื้อสินค้าทุกชนิดจากห้างค้าส่งในมิติ]*

"แลกเปลี่ยนสินค้าเป็นแต้ม..." กู้เซียงทวนคำ ดวงตาของนางทอประกายวูบวาบขึ้นมาทันที ในฐานะเถ้าแก่เนี้ยตลาดค้าส่งจากยุคศตวรรษที่ 21 ไม่มีใครจะเข้าใจคำว่า 'การค้า' ได้ดีไปกว่านางอีกแล้ว!

*[ท่านต้องการเปิดใช้งานทักษะ 'เนตรประเมินสินค้า' หรือไม่?]*

*[คำเตือน: ทักษะนี้จะช่วยให้ท่านมองเห็นข้อมูล, คุณภาพ, และมูลค่าการแลกเปลี่ยนของวัตถุต่างๆ ได้]*

"เปิดใช้งาน!" กู้เซียงตอบรับอย่างไม่ลังเล

*[ติ๊ง! ทักษะ 'เนตรประเมินสินค้า' เปิดใช้งานเรียบร้อย ขอให้ท่านโฮสต์มีความสุขกับการค้า!]*

ทันทีที่เสียงระบบจางลง กู้เซียงรู้สึกว่ามีกระแสพลังงานเย็นๆ ไหลผ่านดวงตาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกในสายตาของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางลองเพ่งมองไปยังกองฟืนที่สุมอยู่มุมห้อง

พลันปรากฏกรอบข้อความโปร่งแสงลอยขึ้นมาเหนือท่อนฟืนท่อนหนึ่ง

*[สินค้า: ฟืนไม้สนธรรมดา]*

*[คุณภาพ: ต่ำ (แห้งไม่สนิท, ให้ความร้อนน้อย, มีควันมาก)]*

*[มูลค่าการแลกเปลี่ยน: 0.01 แต้ม/ชิ้น]*

กู้เซียงใจเต้นรัว! มันใช้งานได้จริงๆ! นางหันไปมองรอบๆ ห้องเก็บฟืนที่มืดและแคบ มองจอบเก่าๆ ที่พิงอยู่ข้างฝา

*[สินค้า: จอบเหล็กชำรุด]*

*[คุณภาพ: ต่ำมาก (ใบจอบบิ่น, ด้ามไม้ผุ, มีสนิมเกาะ)]*

*[มูลค่าการแลกเปลี่ยน: 0.2 แต้ม]*

นางมองไปที่ปิ่นปักผมไม้ราคาถูกบนมวยผมของตนเอง

*[สินค้า: ปิ่นปักผมไม้ท้อ]*

*[คุณภาพ: ปานกลาง (งานฝีมือชาวบ้าน, ไม่มีลวดลายพิเศษ)]*

*[มูลค่าการแลกเปลี่ยน: 0.5 แต้ม]*

หัวใจของกู้เซียงพองโตด้วยความตื่นเต้นยินดี ทักษะนี้มันทรงคุณค่าเกินไปแล้ว! ในโลกที่ขาดแคลนข้อมูลเช่นนี้ การที่สามารถประเมินมูลค่าของทุกสิ่งได้ ถือเป็นความสามารถที่ท้าทายสวรรค์โดยแท้! มันไม่ใช่แค่การแลกของกับระบบ แต่มันหมายถึงนางจะสามารถหาของป่ามีค่า แยกแยะสมุนไพร หรือแม้กระทั่งประเมินคุณภาพที่ดินได้!

นี่คือเครื่องมือทำมาหากินชั้นยอดที่จะเปลี่ยนชีวิตนางกับลูก! รอยยิ้มอย่างผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้เซียงที่ยังคงมีรอยฟกช้ำ

ตระกูลซูอยากได้เงินค่าชดเชยของสามีนางนักใช่หรือไม่? ได้! รอก่อนเถอะ อีกไม่นานนางจะทำให้พวกเขารู้ว่าเงินก้อนนั้นมันเล็กน้อยเพียงใดเมื่อเทียบกับความมั่งคั่งที่นางกำลังจะสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของนางเอง!

ขณะที่กู้เซียงกำลังวางแผนการในอนาคตอย่างมาดมั่น ซูเสี่ยวเป่าที่อิ่มท้องและอบอุ่นก็ผล็อยหลับไปบนตักของนางแล้ว ความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง...

แต่แล้วพลัน! หูของกู้เซียงก็กระดิกน้อยๆ นางได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามย่องอย่างเงียบเชียบที่สุดดังมาจากด้านนอกประตูห้องเก็บฟืน

เสียงนั้นเดินมาหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูพอดิบพอดี...