ขุมทรัพย์ในป่าลึก

สุรเสียงแหลมสูงเสียดแทงโสตประสาทของกู้เซียง พานให้นางต้องหยุดชะงักฝีเท้า แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยความหวังเมื่อครู่พลันหม่นแสงลงเล็กน้อย นางหันไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงอย่างไม่เกรงกลัว

หลี่ต้าเหนียง หญิงร่างอวบผู้เป็นเสมือนหอกระจายข่าวเคลื่อนที่ของหมู่บ้านซีซาน กำลังยืนเท้าสะเอว ชี้นิ้วมาทางนางด้วยท่าทีจับผิด สายตาของนางและชาวบ้านอีกสองสามคนที่ยืนอยู่ด้วยกันกวาดมองตะกร้าในมือของกู้เซียงอย่างไม่ปิดบังความสงสัย

“นั่นเจ้าแอบไปขุดสิ่งใดบนเขาอีกแล้วรึ แม่ม่ายกู้!” หลี่ต้าเหนียงตะโกนถามเสียงดัง “อย่าบอกนะว่าแอบไปหาของป่ามาซ่อนไว้กินคนเดียว ไม่แบ่งปันให้บ้านใหญ่!”

กู้เซียงแค่นเสียงในลำคอ นางเหลือบมองมันเทศในตะกร้าที่ถูกใบไม้ปิดทับไว้อย่างลวกๆ แล้วปรายตามองกลุ่มคนขี้อิจฉาด้วยสายตาเย็นชา “แล้วมันธุระกงการอะไรของพวกท่านด้วยเล่า? ข้าจะขุดรากไม้หรือขุดเผือกมันบนเขา มันก็เป็นสิทธิ์ของข้า ข้าแยกบ้านแล้ว พวกท่านลืมไปแล้วหรือ?”

“หา! ดูวาจาของมันสิ!” หญิงชาวบ้านอีกคนร้องขึ้น “แยกบ้านแล้วอย่างไร เจ้าก็ยังใช้แซ่ซู ยังเป็นสะใภ้ตระกูลซู ของบนเขานี้ก็ถือเป็นของส่วนรวม!”

ช่างเป็นตรรกะที่น่าสมเพชสิ้นดี กู้เซียงคิดในใจ แต่นางรู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับคนเหล่านี้มีแต่จะเสียเวลา นางจึงแสร้งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเปิดใบไม้ด้านบนออก เผยให้เห็น ‘รากไม้’ ที่นางจงใจเลือกหัวที่เล็กและบิดเบี้ยวที่สุดวางไว้ด้านบน

“ของส่วนรวมรึ? เช่นนั้นพวกท่านก็เอาไปสิ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าเพียงเห็นว่าเสี่ยวเป่าไม่มีของเล่น จึงคิดจะขุดรากไม้พวกนี้ไปให้เขาเล่นแก้เบื่อเท่านั้น หากพวกท่านอยากได้นัก ก็เชิญ”

หลี่ต้าเหนียงและพวกชะงักไปเล็กน้อย พวกนางก้มมอง ‘รากไม้’ ที่มีดินเกาะกรัง รูปร่างก็ประหลาดพิกล จะนำไปทำฟืนก็ดูจะไร้ประโยชน์ จะกินก็ไม่แน่ใจว่ากินได้หรือไม่ เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดมีค่าควรแก่การแย่งชิง ใบหน้าของพวกนางก็พลันปรากฏความผิดหวังระคนดูแคลน

“เชอะ! ใครจะไปอยากได้รากไม้เน่าๆ ของเจ้ากัน!” หลี่ต้าเหนียงสะบัดเสียงใส่ ก่อนจะกอดอกเชิดหน้า “ข้าเพียงแต่มาเตือนด้วยความหวังดี อย่าคิดทำอะไรไม่ซื่อเข้าล่ะ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”

พูดจบ นางก็สะบัดหน้าเดินนำพรรคพวกกลับเข้าหมู่บ้านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงนินทาแว่วๆ ที่ลอยมาตามลม

กู้เซียงมองตามแผ่นหลังอวบๆ ของหลี่ต้าเหนียงไปจนลับสายตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นางรู้ดีว่าต่อจากนี้ไป ทุกการกระทำของนางจะถูกจับตามอง แต่แล้วอย่างไรเล่า? ในเมื่อนางตัดสินใจเดินบนเส้นทางนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป

นางรีบนำตะกร้ามันเทศไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้หนาทึบแห่งหนึ่งบริเวณชายป่า ก่อนจะมุ่งหน้าเดินลึกเข้าไปในเขาหมอกซ่อนเพียงลำพัง การหาของป่าบริเวณชายขอบนั้นได้เพียงของเล็กๆ น้อยๆ พอประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้น หากต้องการเงินก้อนโตเพื่อตั้งตัว นางจำเป็นต้องเสี่ยงเข้าไปในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป

ป่าชั้นในของเขาหมอกซ่อนนั้นรกทึบและวังเวงกว่าที่นางคิด แสงตะวันส่องลงมาได้เพียงรำไร อากาศเย็นชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นดินกับใบไม้ที่ทับถมกันมานานปี เสียงแมลงและสัตว์เล็กๆ ดังระงมอยู่รอบกาย

กู้เซียงเดินไปพลางใช้ ‘เนตรประเมินสินค้า’ กวาดมองไปรอบตัวอย่างต่อเนื่อง ข้อความสีขาวปรากฏขึ้นในใจนางไม่หยุดหย่อน

*[หญ้าธรรมดา, ไม่มีมูลค่า]*

*[เห็ดพิษ, ห้ามรับประทาน]*

*[เถาวัลย์เหนียว, ใช้ทำเชือกได้]*

นางเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ เกือบครึ่งชั่วยาม แต่ก็ยังไม่พบสิ่งใดที่มีค่าพอจะเปลี่ยนเป็นเงินก้อนใหญ่ได้ ความเหนื่อยล้าเริ่มเกาะกุม ทว่านางยังคงกัดฟันสู้ต่อไป เสี่ยวเป่ากำลังรอนางอยู่ที่บ้าน นางจะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ได้

และแล้วในขณะที่นางกำลังจะถอดใจ ทันใดนั้นเอง! หางตาของนางพลันเหลือบไปเห็นลำแสงสีทองจางๆ วาบขึ้นมาจากใต้พุ่มไม้หนามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

หัวใจของกู้เซียงเต้นระรัวขึ้นมาทันที!

นางรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้พุ่มไม้นั้นอย่างระมัดระวัง พลันข้อความจากระบบก็ปรากฏขึ้นในใจนางอย่างชัดเจน

**[แจ้งเตือน! ตรวจพบวัตถุหายาก!]**

**[โสมป่า, อายุ: 15 ปี, สภาพ: สมบูรณ์, มีคุณค่าทางยาสูงยิ่ง]**

ดวงตาของกู้เซียงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง! โสมป่า! แถมยังอายุถึงสิบห้าปี! ในยุคที่การแพทย์ยังไม่เจริญก้าวหน้าเช่นนี้ โสมป่าอายุเกินสิบปีถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ราคาของมันสูงลิบลิ่วจนคนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง

นางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้นที่พุ่งพล่านอยู่ในอก นางค่อยๆ คุกเข่าลง แหวกพงหนามที่แหลมคมออกอย่างไม่กลัวเจ็บ เพื่อมองให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ใต้เงาของใบไม้รกทึบนั้น คือต้นโสมขนาดไม่ใหญ่นักที่มีใบสีเขียวสดแตกกิ่งก้านอย่างสมบูรณ์ และมีผลสีแดงสดเล็กๆ เป็นพวงโดดเด่นอยู่ตรงกลาง มันคือลักษณะของโสมป่าชั้นดีอย่างไม่ต้องสงสัย!

กู้เซียงรู้ดีว่ามูลค่าของโสมป่าไม่ได้อยู่ที่ลำต้นหรือใบ แต่อยู่ที่ ‘ราก’ ของมันต่างหาก ยิ่งรากสมบูรณ์ ไม่ขาดวิ่นแม้แต่น้อยเท่าไหร่ ราคาก็จะยิ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ การขุดโสมจึงต้องใช้ความประณีตและอดทนอย่างที่สุด

นางมองหาเครื่องมือรอบกาย ก่อนจะหยิบกิ่งไม้แห้งที่แข็งแรงพอดีมือมาอันหนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มบรรจงขุดดินรอบๆ โคนต้นโสมอย่างเบามือที่สุด นางค่อยๆ แซะดินออกทีละน้อย ขยายวงให้กว้างออกไปเรื่อยๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก แต่นางก็หาได้สนใจไม่ สมาธิทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่กับการรักษารากฝอยทุกเส้นของโสมต้นนี้เอาไว้

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดมิอาจทราบได้ ในที่สุดนางก็สามารถขุดดินรอบรากโสมได้ลึกและกว้างพอ กู้เซียงวางกิ่งไม้ลง ก่อนจะใช้สองมือค่อยๆ ช้อนประคองก้อนดินทั้งก้อนขึ้นมาอย่างนุ่มนวลที่สุด

ภาพที่ปรากฏทำให้นางแทบหยุดหายใจ รากโสมสีขาวนวลที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ทอดตัวอยู่อย่างสมบูรณ์แบบ รากแขนงและรากฝอยเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง ไม่มีการฉีกขาดหรือเสียหายแม้แต่น้อย มันงดงามดุจงานศิลปะจากสวรรค์

“สำเร็จแล้ว…” นางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความยินดีเอ่อล้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ

นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วปัดเศษดินออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเด็ดใบไม้ขนาดใหญ่ใกล้ๆ มาห่อหุ้มสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ไว้อย่างดีที่สุด แล้วจึงเก็บมันใส่เข้าไปในอกเสื้ออย่างมิดชิด ไออุ่นจากร่างกายทำให้นางรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

หลังจากเก็บโสมป่าเรียบร้อยแล้ว กู้เซียงก็เตรียมตัวเดินทางกลับ ทว่าเมื่อนางลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบตัว นางก็ต้องใจหายวาบ ป่าที่รกทึบแห่งนี้ทุกทิศทุกทางล้วนดูคล้ายคลึงกันไปหมด นางไม่แน่ใจแล้วว่าตนเองเดินมาจากทิศใด

ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ เขาหมอกซ่อนแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องทำให้คนหลงทางมานักต่อนักแล้ว หากนางหาทางออกไปไม่ได้ก่อนตะวันตกดิน คืนนี้คงไม่แคล้วต้องกลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าเป็นแน่

ในเสี้ยววินาทีที่ความกลัวกำลังจะเข้าครอบงำ สติของนางก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา!

‘ระบบ!’

นางยังมีระบบห้างค้าส่งอยู่!

กู้เซียงรีบตั้งสมาธิและเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในใจอย่างรวดเร็ว นางเลื่อนหาฟังก์ชันต่างๆ ที่นางเคยเห็นผ่านตา แต่ยังไม่เคยได้ใช้งานอย่างจริงจัง จนกระทั่งสายตาของนางไปหยุดอยู่ที่ไอคอนเล็กๆ รูปแผนที่

นางลองเปิดมันดู ทันใดนั้นภาพแผนที่สามมิติของเขาหมอกซ่อนก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนาง บนแผนที่มีจุดสีฟ้ากะพริบอยู่ ซึ่งก็คือตำแหน่งปัจจุบันของนาง และไม่ไกลจากกันนั้น มีเส้นทางสีเขียวเรืองรองปรากฏขึ้น เป็นเส้นทางที่สั้นและปลอดภัยที่สุดที่จะนำนางกลับไปยังชายป่า

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้เซียงอีกครั้ง นางไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าเดินไปตามเส้นทางที่ระบบนำทางให้ทันที ป่าที่เคยดูน่ากลัวและสับสน บัดนี้กลับดูไม่ต่างจากสวนหลังบ้านที่มีป้ายบอกทางอย่างชัดเจน

ไม่นานนักนางก็กลับมาถึงจุดที่ซ่อนตะกร้ามันเทศไว้ได้อย่างปลอดภัย นางหยิบตะกร้าขึ้นมา ตรวจสอบโสมป่าในอกเสื้ออีกครั้งให้แน่ใจว่ายังอยู่ดี ก่อนจะมุ่งหน้ากลับกระท่อมด้วยหัวใจที่พองโต

นางกำโสมป่าที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อแน่น ไออุ่นจากรากไม้ล้ำค่าส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงฝ่ามือ นี่ไม่ใช่แค่รากไม้ธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือทุนรอนก้อนแรก คือตั๋วเงินที่จะพลิกชะตา นำพานางและเสี่ยวเป่าไปสู่ชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม