ตอนที่ 100

## ตอนที่ 102: จากลา

เมื่อได้อ่านถึงตรงนี้ ยินยินก็ฉีกจดหมายในมือเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ดวงตานางหรี่ลง ปรากฏประกายสังหารอันรุนแรง “ยวี่เว่ยเอ๋อร์ เจ้าคิดอ่านสิ่งใดกันแน่ ข้าคิดว่าข้าฝึกฝนจิตใจได้ดีแล้ว อย่าบีบบังคับให้ข้าต้องลงมือฆ่าคน!”

ฮุนโหยวและวั่งชวนเห็นท่าทีเช่นนั้นของยินยินก็พลันสะท้านไปทั่วร่าง “นายท่านน่ากลัวยิ่งนัก นางมิได้แสดงเจตนาฆ่าฟันเช่นนี้นานเพียงใดแล้ว”

“ใช่แล้ว! ข้าจำได้ว่าคราที่นางพิโรธแต่ก่อนนั้น นานมาแล้ว นานเสียจนนางพิโรธจนทำลายดวงดาวไปหลายดวงมิใช่หรือ?”

“พวกเจ้าสองคนพล่ามพอรึยัง!” ยินยินหน้าตึง น้ำเสียงเย็นเยียบ นางกวาดสายตาไปรอบๆ มองฮุนโหยวและวั่งชวนที่หน้าตาตื่นตระหนกจึงกล่าวต่อ “ในเมื่อนางต้องการหาเรื่อง ข้าก็มีเหตุผลอันใดที่จะไม่ไปเล่า? เรื่องราวที่นี่ข้าขอมอบให้พวกเจ้าดูแลไปก่อน ข้าจะไปจวนโหว สั่งสอนพวกมันเสียหน่อย ว่าพวกมันจะทำอะไรข้าได้!”

เมื่อรับรู้ว่ายินยินพิโรธจริง ฮุนโหยวและวั่งชวนก็หวาดกลัวจนมิกล้าปริปาก เกรงว่าจะไปสะกิดโทสะของนางเข้า

ยินยินเก็บสีหน้าของทั้งสองไว้ในสายตา ตอนนี้นางมิใช่เวลาที่จะพิโรธ เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงสงบสติอารมณ์ พยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าวว่า “ที่ดินแถบนี้ ข้ามอบให้พวกเจ้าปรับปรุงทั้งหมด ที่ดินที่มีหินก็ให้ปรับปรุงเสีย ส่วนที่ดินบนภูเขา ให้หาทางทำทางน้ำไหลผ่าน ส่วนที่ดินที่อับแสงตลอดปี ก็ให้ปลูกเห็ดหูหนูหรือของจำพวกนั้น หากไม่มีเมล็ดพันธุ์ ก็ให้พวกเจ้าหาทางเพาะปลูกเอาเอง”

กล่าวจบ ยินยินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ด้วยสติปัญญาของฮุนโหยวและวั่งชวน นางเชื่อมั่นว่าทั้งสองจะจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ นางอดรู้สึกยินดีมิได้ ที่หุ่นยนต์ทั้งสองยังคงอยู่ หากทั้งสองหายไปในการระเบิดของยานอวกาศ นางคงต้องเสียดายยิ่งนัก

ทว่าคำพูดของยินยินยังมิทันขาดคำ ก็เห็นฮุนโหยวตาเป็นประกายรูปหัวใจ กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “นายท่าน! ดีเหลือเกิน นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว! เช่นนั้นพวกเราก็จะได้เชิดหน้าชูตาเสียที ไม่ต้องหลบซ่อนอยู่ในที่ทุรกันดารเช่นนี้อีกต่อไป!”

“อืมๆ” ยินยินยกยิ้ม มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่สะกดทุกสายตา “ข้าหาใช่คนกินเจ ผู้ใดบังอาจล่วงเกินข้า ข้าจะทำให้มันคุกเข่าลงแทบเท้า!”

กล่าวต่อไปอีกเล็กน้อย ยินยินก็ยังคงกำชับด้วยความเป็นห่วง “ในเมื่อข้าตัดสินใจจะไปจวนโหวแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างคงต้องเร่งให้เร็วขึ้น ดังนั้นไม่ต้องรีรอข้ากลับมา ข้าคงต้องไปเมืองสี่ทิศก่อน หากมีปัญหาใดๆ พวกเจ้าสามารถส่งข่าวผ่านระบบมาให้ข้าได้”

“นายท่าน ท่านไม่พาพวกเราไปด้วยหรือ?” ฮุนโหยวและวั่งชวนถามอย่างตัดพ้อ

ยินยินขมวดคิ้ว “พาพวกเจ้าไปเป็นก้างขวางคอข้ามันสนุกตรงไหน? อย่าลืมสิว่าข้าเป็นคนเดียวดาย พวกเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะยั่วยวนวั่งชวนหรือไร? ถึงแม้วั่งชวนจะเป็นหุ่นยนต์ แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็เหมือนมนุษย์ทั่วไปทุกประการ”

ได้ยินยินยินกล่าวมากขึ้นเรื่อยๆ ฮุนโหยวก็ทนไม่ไหวกล่าวว่า “พอแล้วๆ นายท่าน พวกเราไม่ไปก็แล้วกัน ท่านยิ่งพูดก็ยิ่งเกินไปแล้ว!”

ยินยินแย้มยิ้ม

ยัยหนูน้อยนี่ ยังบอกว่าไม่ห่วงวั่งชวนอีกเล่า?

เมื่อรู้ว่ายินยินตัดสินใจแล้ว ฮุนโหยวและวั่งชวนก็มิได้รั้งนางไว้ เพียงแต่เตือนว่า “หากนายท่านพบเจออันตราย อย่าลืมเรียกพวกเรา ระบบสามารถย่นระยะทางได้”

ยินยินพยักหน้า “ข้าไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเจ้าถึงได้กลายเป็นคนขี้บ่นเช่นนี้ ราวกับแม่แก่ที่ต้องกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮุนโหยวและวั่งชวนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ยินยินก็ถือห่อผ้าเล็กๆ กับเงินเศษเงินทองแดงอีกเล็กน้อย เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่