ตอนที่ 99

## ตอนที่ 101 คืนสู่จวนโหว

ไม่ว่าจะเป็น สวี่เหวินเสวียน หรือ เถาเหยา สำหรับ ยินยิน แล้ว พวกเขาล้วนเป็นดั่งแขกผู้มาเยือน แม้นางเคยหวั่นไหวบ้างก็ตาม

วั่งชวน กลับมาพร้อมไก่ป่าสองตัว สมดังคาดหมาย ใบหน้าเปื้อนยิ้มราวกับได้รับชัยชนะ รีบรุดไปอวด ยินยิน โชคดีที่ ฮุนโหยว ฉลาดเฉลียว แย่งชิงไก่เหล่านั้นไปถอนขน เตรียมเคี่ยวเป็นซุป เมื่อเห็นภาพนั้น ในใจของ ยินยิน พลันบังเกิดความรู้สึกประหลาด จึงเอ่ยถามว่า "พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไรกับ สวี่เหวินเสวียน ผู้นี้?"

"ก็ดีนี่ขอรับ รูปร่างหน้าตางดงาม ทั้งยังดีต่อท่านอีกด้วย" ฮุนโหยว ตอบอย่างตรงไปตรงมา

ได้ยินเช่นนั้น ยินยิน มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก สวี่เหวินเสวียน ดูใสกระจ่างดุจน้ำ ทว่ากลับทำให้ ยินยิน รู้สึกกระอักกระอ่วน หากเขาดีงามดังที่เห็นจริง เหตุใดจึงเอ่ยถึงความลับของเมืองสี่ทิศมากมาย หรือแท้จริงแล้ว เขาหลบหนีออกมาจากเมืองนั้นกันแน่?

อนิจจา! เรื่องนี้ ยินยิน ยังคงเคลือบแคลงสงสัยอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สวี่เหวินเสวียน เคยกล่าวว่า ผู้สร้างเมืองสี่ทิศต้องการชุบชีวิตคนรักที่ตายไป หากมิมีระบบวิเศษในห้วงเวลาแห่งนี้ แม้เป็นผู้มีพลังพิเศษ ก็อย่าหวังจะฟื้นคืนชีพผู้ใดได้ แล้วเหตุใดผู้นั้นจึงมั่นใจว่า จะมีผู้สามารถชุบชีวิตคนรักของตนได้เล่า?

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..." เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฮุนโหยว เปิดประตูด้วยท่าทีหงุดหงิด พลางหันกลับมาตะโกนว่า "นายท่าน มีตาแก่มาหาท่านขอรับ!"

โธ่เอ๋ย! ระยะทางเพียงแค่นี้ ฮุนโหยว กลับแหกปากตะโกนเสียดังลั่น ทำให้สีหน้าของ ยินยิน มืดครึ้มลง นางเดินไปที่หน้าประตู เพียงไม่กี่ก้าว ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ปรากฏกายตรงหน้า ยินยิน ใบหน้าของเขาก็มิได้สู้ดีนัก

เห็นดังนั้น ยินยิน จึงยิ้มแห้งๆ "ที่แท้ก็ท่านผู้ใหญ่บ้านนี่เอง ไม่ทราบว่าท่านมีธุระอันใดหรือ?"

ผู้ใหญ่บ้านมีสีหน้าแปลกประหลาด เขามอง ยินยิน ก่อนจะหยิบห่อผ้าออกมา "นี่คือของที่คุณหนูจากจวนโหวฝากไว้ นางกำชับว่า เมื่อนางจากไปแล้ว ต้องนำมามอบให้ท่านด้วยตนเอง"

...

ยินยิน ถึงกับลมปราณแตกซ่าน! ยวี้เวยเอ๋อร์ ผู้น่าตาย แม้จากไปแล้วยังทิ้งปัญหาไว้ให้นางอีกรึ ช่างเถอะ! ใครต้องการของของนางกัน

อย่างไรก็ตาม ยินยิน ยังคงรับมาด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า "ท่านผู้ใหญ่บ้าน แล้วสูตรที่ข้าให้ไป ค้นคว้าไปถึงไหนแล้วหรือ?"

ผู้ใหญ่บ้านเงยหน้าขึ้น "เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้าเป็นห่วงหรอก เมื่อส่งมอบของเสร็จแล้ว ข้าก็ขอตัวกลับก่อน อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ เจ้าก็สวมเสื้อผ้าให้อบอุ่นหน่อยเถิด แต่ช่วงนี้เหตุใดจึงมิเห็น เสี่ยวหยา เลยเล่า?"

เมื่อเอ่ยถึง เสี่ยวหยา สีหน้าของ ยินยิน พลันมืดลง ทว่ายังคงฝืนยิ้ม "เสี่ยวหยา ไปเยี่ยมญาติ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

"อ้อ หรือว่าติดตามคุณหนูกลับไปแล้วกระมัง?" เมื่อเห็นท่าทีราวกับเพิ่งนึกออกของผู้ใหญ่บ้าน ยินยิน รีบพยักหน้า "ใช่แล้ว ใช่แล้ว กลับไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย"

ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ โดยปกติแล้ว แม่ม่ายน้อยกับจวนโหวมีเรื่องบาดหมางกัน จะกลับไปได้อย่างไรกัน แต่เมื่อนึกถึงว่าคุณหนูเดินทางมาหาถึงที่นี่ บางทีอาจเปลี่ยนใจแล้วก็เป็นได้

หลังจากร่ำลาผู้ใหญ่บ้าน ยินยิน กลับมาถึงบ้านก็รีบเปิดห่อผ้าออก ภายในมีเสื้อผ้าเก่าๆ สองสามชุด และเงินห้าสิบตำลึง เมื่อเห็นดังนั้น ยินยิน ก็ถึงกับงุนงง ยวี้เวยเอ๋อร์ คิดจะทำอะไรกันแน่?

"นายท่าน ข้างใต้นี้ยังมีจดหมายอีกฉบับ"

ยินยิน พยักหน้า นางฉีกซองจดหมายออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือลายมือที่งดงามเป็นพิเศษ เพียงแค่เห็นลายมือก็รู้ว่าเป็นของสตรี มิอาจปฏิเสธได้ว่า ลายมือของ ยวี้เวยเอ๋อร์ นั้นงดงามจริง ทว่าก็เป็นเพียงแค่ลายมือเท่านั้น ส่วนนิสัยใจคอ...

ช่างเถิด! อย่าเสียเวลาครุ่นคิดถึงเรื่องราวของ ยวี้เวยเอ๋อร์ อีกเลย ยินยิน ตั้งสมาธิลง จ้องมองข้อความในจดหมาย "หากอยากรู้ว่าบิดาของเด็กเป็นใคร จงรีบกลับจวนโหว"