ตอนที่ 109

## ตอนที่ 165 เริ่มลงมือสร้าง

ยินยินเอียงศีรษะครุ่นคิด บ้านของนางใช่ว่าจะใหญ่โตโอฬาร หรือเล็กกระจ้อยร่อย ทว่าเหล็กหลายเกวียนที่อยู่เบื้องหน้านี้ มิใช่น้อยๆ เสียแล้ว นางจึงพยักหน้าอย่างช้าๆ

มองดูช่างตีเหล็กหลายคนที่กำลังช่วยกันขนเหล็ก ยินยินจึงเรียก ชิงชิง ให้นำถังน้ำออกมาจากเรือน นางหยิบชามใหญ่หลายใบ ตักน้ำใส่จนเต็ม แล้วส่งให้พวกเขา "ท่านช่างทั้งหลาย ดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด เรื่องเหล็กนั้นค่อยว่ากัน"

"อืมๆ" ช่างตีเหล็กพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ใบหน้าเปื้อนยิ้มกล่าวว่า "แม่ม่ายน้อยช่างรู้จักผ่อนปรน ผู้ใดได้เจ้าไปครอง คงเป็นบุญแต่ชาติปางก่อน"

ได้ยินดังนั้น ยินยินถึงกับเหงื่อตก นางคิดในใจ *โธ่เอ๋ย!* แม้แต่พี่สะใภ้สกุลสวี่ก็เคยกล่าวเช่นนี้ ทว่าในใจลึกๆ นางมิปรารถนาที่จะใกล้ชิด สวี่เหวินเสวียน มากเกินไปนัก จึงทำได้เพียงฟังผ่านหู

ช่างตีเหล็กดื่มน้ำจนหมด ต่างนั่งพักเหนื่อยครู่หนึ่ง จากนั้นจึงร่วมแรงร่วมใจขนเหล็กลงจากเกวียนด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง ยินยินเหลือบมองพวกเขา ก่อนจะหยิบเงินอีกห้าสิบตำลึงจากระบบออกมา

ราวกับล่วงรู้ถึงความสงสัยของแม่ม่ายน้อย ช่างตีเหล็กจึงรีบกล่าวว่า "เหล่านี้ล้วนเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตของข้าเอง"

ยินยินพยักหน้า แล้วยื่นเงินให้ช่างตีเหล็ก มองดูเหล่าช่างที่ตรากตรำเดินทางมาไกล นางจึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "หากไม่รังเกียจ เชิญท่านทั้งหลายอยู่ทานอาหารเสียก่อน แล้วค่อยเดินทางต่อ" นางรู้ดีว่าการรวบรวมเหล็กจำนวนมหาศาลเช่นนี้ในเวลาอันสั้น มิใช่เรื่องง่ายดาย

ช่างตีเหล็กโบกมือปฏิเสธ "อาหารนั้นพวกเราคงมิอาจรับได้ ต้องรีบนำม้าไปคืน"

ยินยินมิได้รั้งไว้ แท้จริงนางเพียงกล่าวตามมารยาท มิได้คิดที่จะเชิญพวกเขาอยู่ทานอาหารจริงๆ

เมื่อเหล็กมาถึงแล้ว ใบหน้าของยินยินก็ปรากฏรอยยิ้มบางเบา ถึงเวลาโต้กลับแล้ว นางจะทำให้ชาวบ้านเหล่านั้นได้เห็น ว่าผู้ใดกันแน่ที่สมควรถูกเย้ยหยัน

มองดูแววตาเปี่ยมสุขของยินยิน ชิงชิง พยายามขบคิดอย่างหนัก ว่าเจ้านายของนางกำลังวางแผนสิ่งใด นางย่อตัวลงเพ่งมองเหล็กเหล่านั้นอย่างละเอียด ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างเบื่อหน่ายว่า "นายท่าน มิได้ตีเหล็กเป็นอาวุธ จะเอาของพวกนี้ไปทำอันใด หรือว่าสินเดิมร้อยตำลึงของข้า จะสูญเปล่าเช่นนี้หรือ"

ยินยินส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "เหล็กเหล่านี้มีประโยชน์อันใด เจ้าจะรู้ในภายหลัง วางใจเถิด เมื่อถึงวันที่เจ้าออกเรือน ข้าจะเตรียมสินเดิมให้เจ้าสิบเท่า ว่าอย่างไร"

ชิงชิงมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ นางมิอาจหยั่งรู้ได้ว่าเจ้านายของตนกำลังทำสิ่งใด แม้ว่าเจ้านายของนางจะมาจากโลกอนาคต ทว่าสมองน้อยๆ ของนางก็ไม่อาจเข้าใจได้

รู้ว่านางคิดไม่ตก ยินยินจึงมิได้กล่าวสิ่งใด นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "หากเจ้าไม่รู้ ก็จงไปถาม ฮุนโหยว และ วั่งชวน เถิด พวกเขาอยู่กับข้านานที่สุด ย่อมรู้ดี"

ชิงชิงได้ยินดังนั้น ก็เบ้ปากอย่างไม่พอใจ "ข้ามิไปเป็น กอ.ไก่ หรอกนะ พวกเขาสองคนกำลังหวานชื่น ข้าไปก็มีแต่จะโดนดุ"

"ฮ่าๆ..." ยินยินหัวเราะออกมาเสียงดัง ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง

ท่ามกลางสายตาดูแคลนของ ชิงชิง ยินยินหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งก็หยุดลง สีหน้าของนางพลันจริงจังขึ้น "เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้เห็นเอง" กล่าวจบ ยินยินก็ยกมือขึ้นลากผ่านคิ้วซ้าย มองดูหน้าจอสีคราม นางเริ่มทำการล็อกเป้าหมายไปที่เหล็กดิบเหล่านั้นทันที เมื่อใดที่นางล็อกเป้าหมายแล้ว นางสามารถเลือกที่จะให้ผู้อื่นมองเห็นหรือไม่เห็นก็ได้