ตอนที่ 108

## บทที่ 164 เหล็กกล้ามาถึง

ครั้นแล้วไซร้ เหล่าชนที่ขายที่ดินให้แก่อินยิน ต่างก็ดาหน้ามาถึงเรือน หวังจะขอซื้อที่ดินคืน ทว่าเมื่อได้เงินตราไปแล้ว ทั้งยังมอบโฉนดให้แต่แรก จะหวนกลับคืนไปไฉนได้? สุดท้ายจึงถูกอินยินขับไล่ออกไปอย่างไม่ไว้หน้า

ภายนอกจะร่ำลือกันเยี่ยงไร อินยินหาได้ใส่ใจ นางเพียงรอคอยให้เหล็กกล้ามาถึง เมื่อนั้นจึงจะสามารถพลิกฟ้าคว่ำดิน ให้พวกที่เคยหัวเราะเยาะต้องกลืนน้ำลายตนเอง!

เพียงแต่ ฮุนโหยวและชิงชิง มิอาจสงบใจได้ปานนาง หากมิได้อินยินเหนี่ยวรั้งไว้ ป่านนี้คงบุกออกไปชี้หน้าด่าทอ กระทั่งลงไม้ลงมือไปแล้วเป็นแน่

กาลเวลาล่วงเลยไปหลายราตรี วันหนึ่ง ขณะที่ชาวบ้านกำลังก้มหน้าก้มตาทำไร่นา พลันเหลือบเห็นเกวียนม้าหลายเล่มแล่นเข้ามาจากนอกหมู่บ้าน "เฮ้ย! ม้า!" เสียงอุทานดังกระหึ่ม ชาวบ้านต่างทิ้งจอบเสียม วิ่งกรูเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น ม้ามิใช่ของหาง่าย หนึ่งหมู่บ้านจะมีวัวสักตัว ก็ถือว่ามั่งมีแล้ว นี่ไยจึงมีม้าหลายตัวปรากฏ?

ต่างคนต่างทิ้งเครื่องมือ วิ่งเข้าไปมุงดู พบว่าบนเกวียนม้าเหล่านั้น เต็มไปด้วยเหล็กกล้าสีดำทะมึน "ว้าว!" เสียงอุทานดังขึ้นอีกระลอก มีผู้กล้าข้ามผ่านเกวียนม้า เดินตรงไปยังช่างตีเหล็กผู้นำทาง ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย "ท่านช่างตีเหล็ก เหตุใดจึงนำเหล็กมาที่หมู่บ้านเรา?"

ช่างตีเหล็กปาดเหงื่อบนหน้าผาก เงยหน้ามองเส้นทางเบื้องหน้า แล้วหันมาตอบว่า "แม่ม่ายน้อยแห่งหมู่บ้านท่านสั่งซื้อเหล็กเหล่านี้ มิรู้หรือ?" ตามหลักแล้ว ข่าวใหญ่ปานนี้ พวกเขาคงมิอาจไม่รู้เลยกระมัง?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชาวบ้านต่างอ้ำอึ้ง แม่ม่ายน้อยผู้นี้คงก่อเรื่องอันใดอีกแล้ว เมื่อนึกถึงเรื่องที่ดินก่อนหน้านี้ ต่างก็หมดความสนใจไปตามๆ กัน ในความคิดของพวกเขา แม่ม่ายน้อยทำเช่นนี้ มีแต่จะผลาญทรัพย์สมบัติให้หมดสิ้นเท่านั้น

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของคนเหล่านั้น ช่างตีเหล็กก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แม้จะรู้ว่าแม่ม่ายน้อยมีชื่อเสียงไม่ดีนัก แต่เหตุใดชาวบ้านลั่วเสียจึงแสดงสีหน้าเช่นนี้เล่า?

มิได้คิดมาก ช่างตีเหล็กจึงสั่งให้ลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง เดินทางต่อไปยังหมู่บ้านลั่วเสีย เมื่อคิดว่าเพียงส่งของถึงที่หมาย ก็จะได้เงินทองพอเลี้ยงปากท้องไปอีกหลายปี ใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้ม มิได้ใส่ใจชาวบ้านที่แสดงสีหน้าแปลกประหลาดเหล่านั้น

เรื่องที่แม่ม่ายน้อยซื้อเหล็กกล้า แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างคาดเดาไปต่างๆ นานา แม่ม่ายน้อยอาจจะคิดเปลี่ยนอาชีพมาขายเหล็ก ทว่าเหล็กกล้าเหล่านี้ดำมืดเช่นนี้ ใครเล่าจะโง่เขลาซื้อไป?

อย่างไรเสีย พวกเขาคาดเดาไม่ออก จึงมิได้คิดมากอีกต่อไป นางมีเงินทองอยู่เพียงน้อยนิด คอยดูเถิดว่าจะผลาญมันอย่างไร!

ฝีเท้าของช่างตีเหล็กมิเร็วมิช้า สักครู่ก็มาถึงหน้าเรือนของอินยิน ด้วยว่ามีข่าวล่วงหน้ามาแล้ว อินยินจึงเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว ยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าประตู "ท่านช่างตีเหล็ก เดินทางมาเหนื่อยแล้ว เชิญเข้ามาดื่มน้ำชาก่อนเถิด"

ช่างตีเหล็กหยุดม้า ผูกเชือกไว้กับต้นไม้ แล้วจึงยิ้มตอบว่า "ขอบคุณแม่ม่ายน้อย ข้าและพี่น้องเหล่านี้ก็กระหายน้ำอยู่บ้าง ทว่าพวกเราขอขนของลงก่อนก็แล้วกัน"

"ได้เลย" เมื่อกล่าวจบ ช่างตีเหล็กก็มองไปรอบๆ แล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า "เหล็กเหล่านี้มิใช่น้อย หากวางไว้ภายนอกเรือน อาจจะสะดวกกว่า หากนำเข้าไปในบ้าน เกรงว่าท่านจะขนย้ายออกมาลำบาก"