ตอนที่ 120
## บทที่ 176 ในที่สุดก็เข้าใจ
ยินยินบังเกิดความรู้สึกประหลาดล้ำลึกขึ้นในห้วงสำนึก นางสัมผัสได้ว่าห้วงรักในใจมู่ไป๋มิได้มลายหายสิ้นไปตามกาลเวลาที่ผันผ่าน หากแต่กลับยิ่งทวีความลึกซึ้งยิ่งกว่าเก่า นี่กระมังคือบ่อเกิดแห่งความทุกข์ระทมที่กัดกินหัวใจเขาอย่างแสนสาหัส หากเป็นเช่นนี้จริง เรื่องราวคงจักมิสู้ดีเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น ชาตินี้ภพนี้ของร่างสตรีผู้นี้กับมู่ไป๋ มิว่ามองมุมใดก็ล้วนเป็นดั่ง "กรรมเวร" ที่มิอาจหลีกเลี่ยง!
ครุ่นคิดวนเวียนอยู่ชั่วขณะ ยินยินไตร่ตรองเรื่องราวมากมาย แต่โรคร้ายของมู่ไป๋นางมิอาจเพิกเฉยได้ จำต้องแข็งใจเอ่ยออกไปว่า "มู่ไป๋ เรื่องราวในอดีต...เราอย่าได้นำมาเอ่ยถึงอีกเลย ไม่ว่าจะอย่างไร การดูแลรักษาสุขภาพให้แข็งแรงย่อมสำคัญยิ่งกว่า สิ่งอื่นใด สุขภาพที่ดีคือรากฐานของทุกสิ่ง"
มู่ไป๋นั่งนิ่งอยู่เนิ่นนาน กระทั่งยินยินรู้สึกหิวโหย มู่ไป๋จึงเอื้อนเอ่ยขึ้นว่า "ข้า...ข้าขอพบหน้าบุตรได้หรือไม่?"
ยินยินพยักหน้าอย่างไม่ลังเล นางรู้ว่าบุตรคือจุดเปลี่ยนสำคัญ คือเหตุผลที่จะดึงเขากลับคืนมา นางจึงเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า "นางกำลังเล่นสนุกอยู่กับมู่มู่อยู่ด้านนอก แต่ท่าน...ท่านจะทำได้หรือไม่...ที่จะไม่ให้นางรู้ความจริง?"
มู่ไป๋หลับตาลง มิให้ยินยินได้เห็นความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในดวงตา เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พยักหน้า "ตกลง"
ยินยินลุกขึ้นยืน นางจึงได้สังเกตเห็นว่ามู่ไป๋เดินโซเซเล็กน้อย เมื่อเห็นดังนั้น ยินยินจึงรีบเปิดระบบตรวจสอบร่างกายของมู่ไป๋อย่างละเอียด เมื่อเห็นข้อมูลทั้งหมด ยินยินก็รู้สึกจุกที่คอหอย นางเพิ่งตระหนักว่าช่วงเวลาที่มิได้พบเจอกัน ร่างกายของมู่ไป๋กลับทรุดโทรมถึงขีดสุด!
หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป บางทีวันหนึ่งเขาอาจมิอาจลืมตาขึ้นได้อีก และจากโลกนี้ไปอย่างเงียบเชียบ
โธ่เอ๋ย! ยินยินรีบคว้ามือเขาไว้ด้วยท่าทีที่ค่อนข้างเผด็จการ "สิ่งที่ข้ามอบให้ท่าน...ท่านมิได้ทานใช่หรือไม่?"
มุมปากของมู่ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าอันเย็นชาของเขาปรากฏรอยยิ้มบางเบาอย่างหาได้ยาก ยิ้มเพียงเล็กน้อยนั้น กลับทำให้ยินยินตะลึงงัน นางคิดว่าหากมิได้พบกับเถาเหยา บางทีนางอาจตกหลุมรักมู่ไป๋ผู้สง่างามดุจเทพเซียนอีกครั้งก็เป็นได้
ช่วงเวลาที่ผ่านมา มู่ไป๋พักอยู่ในเรือนตลอดเวลา เมื่อเห็นร่างงามสง่าดุจเทพบุตรของมู่ไป๋ถูกประคองออกมา บ่าวไพร่ต่างก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า พวกเขาต่างพากันเข้ามาถามไถ่ "คุณชาย ท่านอยากเสวยสิ่งใดหรือไม่ พวกเราจะไปจัดหามาให้เดี๋ยวนี้""คุณชาย ท่านต้องการพักผ่อนหรือไม่ พวกเราจะรีบยกเตียงมาเปลี่ยนใหม่ให้ท่าน""คุณชาย..." เสียงเซ็งแซ่ดังระงม ยินยินจึงได้ตระหนักว่า แม้ว่ามู่ไป๋จะมีนิสัยเย่อหยิ่งเย็นชาไปบ้าง แต่เขากลับมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีอย่างยิ่ง อย่างน้อยจากสายตาของบ่าวไพร่เหล่านี้ ยินยินก็เห็นถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง มิใช่เพียงการประจบสอพลอ
สีหน้าของยินยินจึงดีขึ้นเล็กน้อย นางเอ่ยขึ้นว่า "พวกท่านหลีกทางให้ก่อนได้หรือไม่ คุณชายต้องการพักผ่อน"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็มิกล้าเอ่ยสิ่งใดอีก พวกเขารู้ดีว่าแม้ชื่อเสียงของยินยินจะไม่สู้ดีนัก แต่การที่นางสามารถชักชวนให้คุณชายออกมาได้ ก็ทำให้พวกเขาไม่กล้าบ่นสิ่งใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าบุตรีของคุณหนูยินยินอาจเป็นสายเลือดของคุณชาย พวกเขาก็ยิ่งมิกล้าส่งเสียง
แม้ว่าจะยังมิได้มีการรับรองอย่างเป็นทางการ แต่จากสภาพของคุณชายแล้ว เรื่องนี้คงเกิดขึ้นในเร็ววัน
อย่างไรก็ตาม ยินยินหารู้ไม่ว่าพวกเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นมู่มู่และเสี่ยวหยา นางจึงขมวดคิ้วถามว่า "พวกท่านเห็นบุตรีของข้ากับมู่มู่หรือไม่ พวกเขาไปที่ใดกัน?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง "คุณหนูเล็กกับคุณชายน้อยเดินไปทางนั้นแล้ว"