ตอนที่ 124

## ตอนที่ 180 หากข้าสู่ขอเจ้า เจ้าจักยินยอมหรือไม่

สามสาวใช้ถอยกรูดออกไปอย่างนอบน้อม มู่มู่ (沐沐) นั้นยังพอทำเนา เพราะเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้นบ้าง ทว่าเสี่ยวหยา (小丫) กลับมิใคร่เต็มใจนัก โลกภายนอกนั้นสนุกสนานก็จริง แต่ในใจนางมิอยากจากอกมารดานัก

ยินยิน (茵茵) แลเห็นความกังวลในดวงตาของเสี่ยวหยา (小丫) จึงพยักหน้าให้สัญญาณ "เจ้าน่ะหิวโหยมาทั้งวันแล้ว ไปหาอะไรกินเสียเถิด แม่จักอยู่ที่นี่ มิไปไหนไกลดอก" ครั้นได้ยินคำยืนยันหนักแน่นเช่นนั้น เสี่ยวหยา (小丫) จึงค่อยๆ เดินจากไปอย่างลังเล

เมื่อผู้คนออกไปจนหมดสิ้น ยินยิน (茵茵) จึงลากเก้าอี้มานั่งลง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มู่ไป๋ (沐白) ท่านได้เห็นหน้าลูกสาวแล้ว บัดนี้คงถึงคราวที่ท่านจักให้ความร่วมมือในการรักษาของข้าแล้วกระมัง"

ทว่าในยามนั้น มู่ไป๋ (沐白) กลับหัวเราะขื่นออกมา เขาหันกลับมากล่าว "ยินยิน (茵茵) หลายปีมานี้ พวกเจ้าสองแม่ลูกต้องลำบากยิ่งนัก หากข้า...ข้าหมายถึง หากข้าจักชดเชยให้แก่เจ้าบ้าง เจ้าจักยินยอมหรือไม่?"

อืม...

ในฉับพลันนั้น มู่ไป๋ (沐白) คว้าจับมือของยินยิน (茵茵) ด้วยความตื่นเต้น "หากข้าสู่ขอเจ้า เจ้าจักยินยอมหรือไม่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ยินยิน (茵茵) ถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้า นางอยากจะร้องตะโกนออกมาดังๆ นี่เป็นคนที่สามแล้วมิใช่หรือ? ไฉนชาวบ้านในหมู่บ้านจึงกล่าวกันว่านางจักหาคู่มิได้เล่า? ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับบุรุษรูปงามที่อ่อนแอดุจจะล้มพับไปตามลมเช่นนี้ ยินยิน (茵茵) กลับมิอาจเอ่ยคำปฏิเสธออกมาได้ แต่ทว่าในห้วงใจของนาง บัดนี้กลับถูกบุรุษอีกผู้หนึ่งยึดครองไปเสียแล้ว ดังนั้นนางจึงจำต้องเอ่ยอย่างอ้อมค้อม "เรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องของอนาคต ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จงดูแลรักษาสุขภาพของท่านให้ดีเสียก่อนเถิด"

"ดี ข้าจักให้ความร่วมมือกับเจ้า" ดวงตาของเขาทอประกายความจริงใจอย่างยิ่ง แม้จะอ่อนแอดุจจะถูกลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ แต่ยินยิน (茵茵) ก็ยังคงถูกความจริงใจเช่นนั้นสะกิดใจ

ที่ยินยิน (茵茵) ยังคงให้ความหวังแก่เขาอยู่บ้าง ก็เพราะนางมิอยากให้เขาสิ้นหวัง อย่างน้อยก็เพื่อให้เขามีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ดังนั้น เถาเหยา (桃夭) จึงจำต้องถูกเก็บซ่อนไว้ก่อนอย่างจำนน ส่วนเรื่องราวในภายหน้านั้น ก็คงต้องว่ากันไปตามแต่สถานการณ์

คิดได้ดังนั้น ยินยิน (茵茵) พลันเปิดระบบขึ้น เมื่อหน้าต่างสีครามปรากฏขึ้น นางจึงเอ่ยกับมู่ไป๋ (沐白) "บางทีท่านอาจจะได้เห็นสิ่งแปลกประหลาด หรือสิ่งที่ท่านคาดมิถึง หวังว่าท่านจักมิได้ตกใจจนเกินไป"

เมื่อได้ยินเสียงของยินยิน (茵茵) ที่จริงจังเช่นนั้น มู่ไป๋ (沐白) ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ จนกระทั่งปลายนิ้วของยินยิน (茵茵) ลากผ่านหน้าจอ โซ่ข้อมูลสีครามค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ปกคลุมร่างของมู่ไป๋ (沐白) ในทันใดนั้น แสงสีครามเรืองรองก็ส่องประกายออกมา

"ยืนยันเป้าหมายที่จะสแกนแล้ว จะดำเนินการทันทีหรือไม่?"

"ดำเนินการทันที ทำการสแกนทั่วร่างกายให้เขา"

ทันทีที่ยินยิน (茵茵) เอ่ยจบ กลุ่มข้อมูลจำนวนมากก็เริ่มกะพริบอย่างต่อเนื่องในรัศมีสีคราม กระบวนการนี้ดำเนินไปเป็นเวลานาน จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ แสงสีครามจางๆ นั้นจึงค่อยๆ หดกลับไป จากนั้นก็มีเสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง "แกนกลางภายในร่างกายของเป้าหมายใกล้จะล่มสลายแล้ว จะทำการรักษาหรือไม่ จะทำการรักษาหรือไม่?"

ยินยิน (茵茵) เงยหน้าขึ้นมอง นางจึงได้พบว่าค่าพลังชีวิตของมู่ไป๋ (沐白) เหลือเพียงไม่ถึง 5% เท่านั้น แม้จะได้รับการรักษาจากระบบ ก็มิอาจเห็นผลได้ในทันที ยังคงต้องใช้เวลาอีกนานในการฟื้นฟู มิเช่นนั้นตามอาการของเขา อาจกำเริบขึ้นได้ทุกเมื่อ

คิดได้ดังนั้น ยินยิน (茵茵) จึงพยักหน้า "ทำการรักษาทันที"

"รับทราบคำสั่ง กำลังดำเนินการผ่าตัดรักษา โปรดให้แน่ใจว่าดำเนินการในที่ที่ไม่มีผู้คน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยินยิน (茵茵) ก็ชะงักไป ระบบยังต้องทำการผ่าตัดอีกหรือ? เช่นนั้นดูเหมือนว่าร่างกายของมู่ไป๋ (沐白) จะร้ายแรงกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงตรวจสอบดัชนีร่างกายที่ระบบสรุปออกมาอีกครั้งตั้งแต่ต้นจนจบ นางจึงได้พบว่าปัญหาใหญ่ที่สุดของมู่ไป๋ (沐白) เกิดจากปมในใจที่ยังมิได้รับการคลี่คลาย ส่งผลให้การเผาผลาญภายในร่างกายเสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว