ตอนที่ 130

## ตอนที่ 186 ตะลึงงัน

อนิจจา! เสี่ยวหยาเองก็รู้แก่ใจ ชายประหลาดสวมชุดแดงเพลิงผู้นั้น กำลังแย่งชิงท่านแม่จากท่านพ่อมู่ไป๋! ครั้นคิดถึงตรงนี้ เสี่ยวหยาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ราวกับจะเตือนมู่มู่เสียแต่เนิ่นๆ ห้ามมิให้ลุงใจร้ายผู้นั้นฉกชิงท่านแม่ไปได้เป็นอันขาด

อืม…

คิดได้ดังนั้น เสี่ยวหยาจึงยกถ้วยชามวิ่งออกไป มู่มู่เห็นดังนั้นก็พิศวงงงงวย ขมวดคิ้วแล้วรีบวิ่งตามไปติดๆ

พลันทั่วทั้งห้องก็ว่างเปล่า เหลือเพียงยินยินผู้เดียวดาย นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ริมฝีปากเผยรอยยิ้มขื่นขม นางรู้แล้วว่า ถึงแม้จะกักขังตัวลูกสาวไว้ได้ แต่ก็มิอาจกักขังหัวใจของนางได้เช่นกัน

บัดนี้คงต้องดำเนินไปทีละก้าวเสียแล้วกระมัง

ราวสองวันให้หลัง สมุนไพรจำนวนมากถูกส่งมายังห้องของยินยิน ครั้นเห็นกองสมุนไพรที่กองเต็มพื้น ยินยินก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

ถึงแม้ว่านางจะต้องการสมุนไพร แต่ก็คาดไม่ถึงว่ามู่ไป๋จะทำถึงเพียงนี้ หามาให้มากมายถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังให้บ่าวไพร่กำชับเป็นพิเศษว่า "ทั้งหมดนี้สำหรับนาง" ทำให้ยินยินอดสงสัยมิได้ว่า เสี่ยวหยาไปกล่าวสิ่งใดที่ไม่ควรกระทำ มิเช่นนั้นคนปกติที่ไหนจะสามารถรับสมุนไพรได้มากมายถึงเพียงนี้ เห็นทีต้องหาโอกาสพูดคุยกับเสี่ยวหยาเสียแล้ว

แต่ในเมื่อของดีอยู่ตรงหน้า จะไม่รับไว้ก็ใช่ที่ คิดดังนั้น ยินยินจึงเปิดระบบ จัดเก็บสมุนไพรทั้งหมดลงไปอย่างรวดเร็ว นางทำการตรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว แล้วใช้พลังแห่งสมุนไพรหล่อเลี้ยงร่างกาย

เพียงชั่วครู่ บาดแผลบริเวณเอวของยินยินก็สมานตัวอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า ครั้นหายดีแล้ว นางก็เปิดผ้าห่มแล้วกระโดดลงจากเตียง

ขณะที่บิดขี้เกียจก็อดรำพึงมิได้ สองวันที่นอนอยู่บนเตียงช่างทรมานเสียจริง บัดนี้บาดแผลของนางหายดีแล้ว เห็นทีต้องหาเวลาไปรักษามู่ไป๋เสียแล้ว

เมื่อยินยินก้าวออกจากประตูห้อง สมุนไพร… บ่าวไพร่ของจวนมู่ถึงกับตะลึงงัน คนที่เมื่อสองวันก่อนยังเต็มไปด้วยเลือด กลับมามีชีวิตชีวาได้อย่างไรกัน?

ต่อเสียงซุบซิบนินทา ยินยินได้แต่หัวเราะแห้งๆ กล่าวอย่างร่าเริงว่าร่างกายแข็งแรงดี

เมื่อมู่มู่และเสี่ยวหยาเห็นยินยินตื่นขึ้น ก็พากันเข้ามาล้อมนางไว้แล้วพิจารณาอย่างละเอียด "ว้าว! ท่านพี่ ท่านทำได้อย่างไร หมอบอกว่าต้องใช้เวลาหลายเดือนถึงจะลงจากเตียงได้นะ" ต่อความตื่นเต้นตกใจเช่นนี้ เสี่ยวหยาค่อนข้างสงบเสงี่ยม เพราะนางรู้อยู่แล้วถึงความลับของท่านแม่ ดังนั้นจึงไม่รู้สึกประหลาดใจอันใด แต่เพื่อเอาใจมู่มู่ นางก็ยังแสดงท่าทีตกตะลึง

ยินยินได้แต่ยิ้มแห้งๆ ครั้นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ยินยินก็อยากจะซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ออกมา แต่ความคิดของยินยินคือการรักษามู่ไป๋ให้หายโดยเร็ว แล้วรีบกลับไปยังบ้านเกิด

พูดตามตรง นางเป็นห่วงพวกนั้นอยู่ที่บ้าน แม้กระทั่งไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่ไม่มีนาง พวกนั้นจะทำบ้านให้เป็นเช่นไร ครั้นคิดถึงตรงนี้ ยินยินก็เปิดระบบ ทำการเชื่อมต่อข้อมูลทันที

พลัน สัญญาณจิตก็ส่งมาจากฮุนโหยวและวั่งชวนที่อยู่ไกลถึงหมู่บ้านลั่วเสีย พวกเขารีบร้อนลุกขึ้นจากเตียง จัดการตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดระบบกล่าวว่า "ท่านเจ้าของ มีสิ่งใดให้รับใช้หรือ?" ได้ยินดังนั้น ยินยินก็เลิกคิ้วขึ้น ด้วยสภาพของทั้งสองคนนี้ หรือว่าพวกเขาจะทำอะไรที่บ้านอีกแล้ว ต้องรู้ว่าน้ำเสียงเช่นนี้เต็มไปด้วยความเก้อกระดาก ซึ่งความเก้อกระดากเช่นนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นกับพวกเขา