ตอนที่ 131

## ตอนที่ 187 ดูท่าจะเข้ากันได้ดีกระมัง

"นายเหนือ! เหตุใดจึงมิเอ่ยวาจา" ฮุนโยวสุดทน จึงเอ่ยถามออกมา

ดวงตาของยินยินสงบนิ่ง มองไปยังฮุนโยวและวั่งชวนที่สงบเสงี่ยมลงทันที นางจึงแสร้งทำหน้าขรึมถามว่า "สารภาพมาตามตรง! ตอนที่ข้าไม่อยู่บ้าน พวกเจ้าก่อเรื่องอะไรไว้กันอีก?"

เมื่อได้ยินนายเหนือเอ่ยถามแทงใจดำ ฮุนโยวและวั่งชวนก็รีบกระดิกหู ทำท่าทางน่าสงสารอย่างยิ่ง "นายเหนือ พวกข้ารู้ผิดแล้ว อย่าได้ลงโทษพวกข้าเลย"

เอ่อ...

ยินยินลูบจมูกตนเอง นางยังมิได้เอ่ยวาจาใด พวกเขาก็หวาดกลัวเสียแล้ว หรือว่า... ยินยินเงยหน้าขึ้น มองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า "สารภาพแต่โดยดี ลดโทษกึ่งหนึ่ง ขัดขืนโทษทวีคูณ พวกเจ้าจงสารภาพความผิดของตนมาเสีย"

พอฮุนโยวได้ยิน ก็รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

ยินยินอดขำมิได้ ส่ายหน้าเสียจนเหมือนกลองสะบัดชัย แล้วยังบอกว่าไม่มีปัญหา เมื่อเห็นดังนั้น ยินยินจึงจ้องไปยังวั่งชวน "เจ้าก็มิยอมสารภาพเช่นกันรึ? จงจำไว้ว่าโทษฐานให้ที่พักพิงแก่ผู้กระทำผิด โทษทวีคูณยิ่งกว่า"

วั่งชวนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ดำคล้ำลงไปครึ่งหนึ่ง "นายเหนือ ท่านจะใจร้ายเกินไปแล้วกระมัง!"

"แน่นอนสิ" ก้า ก้า ก้า ก้า...

ฮุนโยวและวั่งชวนรู้สึกราวกับมีฝูงอีกาบินผ่านเต็มท้องฟ้า

ทันใดนั้นเอง ก็มีร่างหนึ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามา เมื่อเห็นหน้าจอระบบส่องสว่าง ร่างนั้นก็กระโดดขึ้นมาทันที "นายเหนือ ท่านกลับมาเมื่อใด เหตุใดสองคนนี้จึงเกินไปนัก แอบติดต่อท่านลับหลัง มิยอมบอกข้าสักคำ"

เอ่อ...

ยินยินหน้าดำคล้ำลงไปเช่นกัน

"จริงสิ นายเหนือ นายเหนือ อาการป่วยของคุณชายนั่นเป็นอย่างไรบ้าง? เขาหล่อเหลาหรือไม่? เป็นดังที่คนร่ำลือกันหรือไม่? อีกทั้งยังมีข่าวลือว่า เสี่ยวหยาเป็นบุตรีของเขา นายเหนือ นายเหนือ เรื่องนี้จริงหรือ?"

ใบหน้างามของยินยินดำมืดราวกับเปาบุ้นจิ้น นางพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบที่สุด "สารภาพมาตามตรง เจ้ายังรู้อะไรอีก?"

"ก๊ะ..." ชิงชิงหน้าเสีย รีบโบกมือ "ข้ามิรู้อะไรสักอย่าง! ข้าเพียงแค่มาซื้อน้ำมัน ท่านทั้งหลายจงคุยกันต่อไปเถิด"

มองตามร่างของชิงชิงที่วิ่งหนีไป ยินยินก็เลิกคิ้วขึ้น ดูท่าทีแล้วชิงชิงผู้นี้ที่มาจากแวดวงนักต้มตุ๋น รู้เรื่องราวไม่น้อยทีเดียว เรื่องราวเกี่ยวกับตัวตนของเสี่ยวหยานั้น ตอนนี้ยังมิควรแพร่งพรายออกไป แต่เหตุใดชิงชิงจึงรู้ได้

แม้จะเป็นเพียงข่าวลือ แต่ด้วยอิทธิพลของบิดาเบื้องหลังของนาง จะต้องจัดการทุกสิ่งให้ไร้ร่องรอย ดังนั้นคำพูดที่หลุดออกมาโดยมิได้ตั้งใจของชิงชิง ทำให้ยินยินเงียบงัน

ฮุนโยวและวั่งชวนที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นดังนั้นก็สบตากันหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็กล่าวกับระบบ "นายเหนือ หากมีปัญหาใด ท่านจงใคร่ครวญให้ดี พวกข้าขอลงไปไถนาเสียก่อน" กล่าวจบก็รีบตัดการเชื่อมต่อระบบอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นดังนั้น ยินยินก็จนปัญญาโดยสิ้นเชิง

มูมู่ที่อยู่ด้านข้าง ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองยินยินด้วยสีหน้าประหลาด "พี่หญิง เหตุใดสีหน้าท่านจึงดูไม่ดีนัก หรือว่าบาดแผลยังมิหายดี?"

เสี่ยวหยาเหลือบมองมูมู่เบาๆ รีบหยิกเขาเบาๆ "ใครบอกว่าร่างกายของแม่มิหายดี ดูสิยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่ อีกทั้งข้าเชื่อว่าแม่จะต้องมิเป็นอะไร"

มูมู่รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เขาหันกลับไปจ้องเขม็งใส่เสี่ยวหยา "ข้ามิได้คุยกับเจ้า เหตุใดจึงสอดปาก?"

มองดูสองจอมซน ยินยินใช้เวลาครู่ใหญ่จึงได้สติ เฮ้อ! ยินยินพบว่าเสี่ยวหยาและมูมู่ ดูท่าจะเข้ากันได้ดีกระมัง