ตอนที่ 145

**บทที่ 201 ปฏิเสธการพบปะ**

"เอ่อ..." บ่าวไพร่เหล่านั้นอดมิได้ที่จะชำเลืองมอง มู่มู่ แม้ว่าอย่างไรเสีย มู่มู่ ก็คือคุณชายน้อยของพวกตน การที่สายตามากมายจับจ้องมาเช่นนี้ ในใจของ มู่มู่ ก็เกิดความประหม่าขึ้นมาบ้าง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ พี่หญิงกลับปฏิเสธพวกตนเสียหมดสิ้น!

คิดได้ดังนั้น มู่มู่ จึงก้าวเท้าไปข้างหน้าสองสามก้าว จับจ้องไปที่มือของ ยินยิน แล้วเริ่มทำท่าทางออดอ้อนอย่างเต็มที่ ถึงขั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยว่า "พี่หญิง ขอรับปากสักหน่อยเถิด ข้าจะพาไปเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ข้าจะพา โต่วหลา ไปด้วย อีกทั้งท่านดูสิ ข้าวของมากมายเพียงนี้ พวกเราจะแบกไปได้อย่างไร"

ต่อการออดอ้อนเช่นนี้ ยินยิน มิได้แยแสแม้แต่น้อย ยังคงทำหน้าบึ้งตึง กล่าวว่า "พี่ชายของเจ้าก็บอกแล้วว่า ข้าวของสามารถนำไปได้ แต่คนเหล่านี้ไม่ได้"

"พี่หญิง..." มู่มู่ ยังคงต้องการกล่าวอะไรอีก แต่กลับพบว่า ยินยิน หันหน้าหนีไปเสียแล้ว มิใยที่จะสนใจเขาอีกต่อไป ทำให้เขาเกิดความขุ่นเคืองใจขึ้นมาเล็กน้อย หันไปกล่าวกับ มู่ไป๋ ว่า "พี่ชาย ข้าต้องการพาพวกเขาไปด้วย พาไปให้หมดเลย"

มู่ไป๋ มิได้ใส่ใจเขาแม้แต่น้อย กลับยืนตระหง่านรับลมเย็นยามสนธยาอยู่เพียงลำพัง ในขณะที่ เสี่ยวหยา ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า "มู่มู่ เจ้าอยู่กับท่านพ่อ มู่ไป๋ มานานถึงเพียงนี้ กลับยังมิเข้าใจเขาเท่าข้า น่าอับอายยิ่งนัก!"

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของ มู่มู่ ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อ พลางกล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า "นิสัยของพี่ชายประหลาดยิ่งนัก ใครเล่าจะเข้าใจเขาได้!"

"ฮิฮิ!" เสี่ยวหยา หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของ มู่มู่ เสี่ยวหยา ยังคงหัวเราะจนตัวสั่น

มู่มู่ เกิดมาพร้อมกับฐานันดรศักดิ์อันสูงส่ง ย่อมมิจำเป็นต้องระมัดระวังในการกระทำสิ่งใด เหมือนดั่งคนเล็กคนน้อย จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะไม่เข้าใจ เพราะตั้งแต่แรกเริ่ม เขาคือคุณชายน้อยที่ได้รับการทะนุถนอมอยู่ในอุ้งมือ

"เฮอะ!" เสี่ยวหยา หัวเราะอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าของ มู่มู่ บึ้งตึงขึ้นมาทันที เขาชำเลืองมองบ่าวไพร่เหล่านั้นด้วยความไม่เต็มใจ ก่อนจะโบกมืออย่างหงุดหงิด กล่าวว่า "ช่างเถิด ช่างเถิด พวกเจ้าไม่ต้องไปแล้ว"

บ่าวไพร่เหล่านั้นยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าใดนัก แต่เมื่อเห็นว่าพวกตนได้เก็บข้าวของเสร็จสิ้นแล้ว ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นมา ดังนั้น บ่าวไพร่ที่อาวุโสที่สุดคนหนึ่งจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "คุณชาย พวกท่าน..."

มู่ไป๋ กระแอมเบาๆ สองครั้ง ก่อนจะกล่าวกับทุกคนว่า "ร่างกายของข้าคงทนต่อไปมิไหวแล้ว จึงตัดสินใจเดินทางไปยังที่อื่นเพื่อพักรักษาตัวชั่วคราว"

"เอ่อ..." ทันใดนั้น ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ สายตากลับจ้องมองไปยัง ยินยิน อย่างมิหยุดหย่อน จากนั้นก็แสดงสีหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง พลางเอ่ยปากกล่าวว่า "วางใจเถิดคุณชาย พวกท่านจงไปอย่างสบายใจเถิด พวกเราจะดูแลจวน มู่ ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างแน่นอน"

เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยจินตนาการของทุกคน มู่ไป๋ ก็รู้ทันทีว่าพวกเขาคิดไปไกลแล้ว แต่เขาก็มิได้อธิบายอะไร เพียงแต่ลำคอที่ขาวผ่องดุจหยกกลับปรากฏรอยแดงจางๆ ขึ้นมา ทำให้ผู้คนคิดจินตนาการไปต่างๆ นานา

เมื่อเห็นรอยแดงจางๆ บนใบหน้าของ มู่ไป๋ งดงามราวกับสายรุ้งที่ไม่ควรปรากฏบนท้องฟ้า ยินยิน ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา หาก เถาเหยา ในวันนั้นมิได้ไร้ยางอายถึงเพียงนั้นก็คงจะดี แต่ในความทรงจำของนาง เถาเหยา มักจะเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดเสมอ

เมื่อรู้ตัวว่าตนเองเสียกิริยา มู่ไป๋ ก็ปรับสติได้อย่างรวดเร็ว มองไปยังบ่าวไพร่เหล่านั้น ก่อนจะออกคำสั่งว่า "พวกเจ้าออกไปเถิด เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป หากมีคนภายนอกถามถึง ให้กล่าวว่าข้าพักรักษาตัวอยู่ จวน มู่ ปฏิเสธการพบปะ"

บ่าวไพร่เหล่านั้นพยักหน้า ก่อนจะแยกย้ายกันไปอย่างโกลาหลราวกับรังแตนแตก

`