ตอนที่ 146

**บทที่ 202 ไปเปลี่ยนอาภรณ์**

เหล่าบ่าวไพร่ก้มหน้ารับคำ พลันแตกฮือจากไปดุจผึ้งแตกรัง ข่าวลือเรื่องราวของ คุณชายมู่ไป๋ แห่งจวนมู่แพร่สะพัดไปทั่ว ราวกับหม้อน้ำเดือดพล่าน ยิ่งตอกย้ำว่า สตรีที่ถูกทอดทิ้งจากจวนโหวผู้นั้น แท้จริงแล้วอยู่กินกับคุณชายผู้เป็นที่รักของพวกนาง

ยินยินมิได้ใส่ใจต่อเรื่องเหล่านั้น นางกำลังครุ่นคิดถึงพาหนะที่จะใช้เดินทางกลับหมู่บ้านหลัวเสีย หาก กุ้ยฮวา คือ เหม่ยเหม่ย จริง การใช้ยานเหาะกลับไป ย่อมมิใช่วิสัยที่ฉลาดนัก เพราะจะเท่ากับเปิดเผยฐานะของตนเองให้ศัตรูรู้ตัว และ กุ้ยฮวา คงดักรอเล่นงานนางอยู่ที่นั่นเป็นแน่

"มีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือได้หรือไม่?" มู่ไป๋ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย เขาไม่รู้ว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของนางได้อย่างไร แต่การเอ่ยปากถาม ย่อมดีกว่าการนิ่งเฉย

ยินยินรวบรวมสติ ก่อนเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย "ดูท่าครานี้ คงต้องเดินทางด้วยรถม้าเสียแล้ว โชคดีที่สัมภาระเหล่านี้ พอมีหนทางจัดการได้ สถานการณ์จึงยังไม่เลวร้ายเกินไป" มู่ไป๋ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

มู่มู่ เริ่มเบื่อหน่ายกับการรอคอย มองกองสัมภาระมากมายด้วยความกังวล พลางบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด "หากบอกข้าแต่แรกว่า ไม่จำเป็นต้องมีบ่าวไพร่ติดตาม ข้าคงมิขนข้าวของมามากมายเพียงนี้" เฮอะ!

ยินยิน หัวเราะขำ เด็กน้อย มู่มู่ ผู้นี้ ยังมิมีใครตำหนิ กลับโทษผู้อื่นเสียก่อน นางคิดใคร่ครวญแล้วจึงกล่าว "วางใจเถิด สัมภาระเหล่านี้ พี่สาวจะจัดการให้เอง เสี่ยวหยา พา มู่มู่ ไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เสีย"

"เจ้าค่ะ มู่มู่ ไปกันเถิด" กล่าวจบ เสี่ยวหยา จูงมือ มู่มู่ วิ่งออกไป ครั้นวิ่งไปได้ครู่หนึ่ง มู่มู่ ก็หยุดชะงัก "ข้าเพิ่งเปลี่ยนอาภรณ์ไปเมื่อเช้านี้ เหตุใดต้องเปลี่ยนอีกเล่า! พวกเจ้ามีลับลมคมในอันใดกันแน่?" เสี่ยวหยา อ้ำอึ้ง มิรู้จะกล่าวเช่นไร จึงได้แต่ผลักดัน มู่มู่ ไปข้างหน้า "อย่าถามมากนัก ให้เปลี่ยนก็เปลี่ยนเถิด เปลี่ยนเสร็จแล้ว เราจะได้ออกเดินทางกัน" มู่มู่ พยักหน้าด้วยความสงสัย แม้จะมิเข้าใจ แต่ก็เชื่อว่าพี่สาวคงมิคิดร้าย

มองสองเด็กซุกซนจากไป ยินยิน และ มู่ไป๋ สบตากัน ยิ้มให้กันโดยมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ยินยิน ใช้ระบบจัดการ ขนสัมภาระทั้งหมดเข้าไป เมื่อจัดการทุกสิ่งเสร็จสิ้น นางจึงเอ่ยขึ้น "หมู่บ้านหลัวเสีย ย่อมมิอาจเทียบกับจวนมู่แห่งนี้ได้ ข้าเกรงว่าท่านไปแล้วอาจไม่คุ้นชิน"

มู่ไป๋ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "เจ้าย่อมทนได้ เหตุใดข้าจักทนมิได้?" อนิจจา! ยินยิน ลืมไปเสียสนิท ว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้า นาง คือชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรี

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยินยิน กลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติ "ข้ารู้สึกว่าลืมสิ่งใดไป" มู่ไป๋ ชะงัก "ถูกแล้ว รถมา และหากเจ้าขนสัมภาระทั้งหมดเข้าไป จะดูไม่เป็นธรรมชาติ" เมื่อคิดได้ดังนั้น ยินยิน ก็เบิกบานใจ รีบหยิบสิ่งของบางอย่างออกมาจากระบบ กล่าวด้วยรอยยิ้ม "เช่นนั้น คงต้องรบกวนท่าน ให้คนนำสิ่งเหล่านี้ไปส่งเสียแล้ว"

มู่ไป๋ พยักหน้า สั่งการให้เตรียมทุกสิ่งอย่างรวดเร็ว มิช้านาน มู่มู่ ก็เปลี่ยนอาภรณ์กลับมา เมื่อเห็นสัมภาระหายไป จึงร้องอุทานด้วยความตกใจ "พี่สาว ของพวกเราหายไปไหน?" ยินยิน เงยหน้ามอง มู่ไป๋ แวบหนึ่ง มู่ไป๋ เม้มปาก ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงกล่าว "ข้าให้คนนำของไปส่งที่หมู่บ้านหลัวเสียแล้ว"

เอ่อ… "ท่านพี่ ช่างรวดเร็วยิ่งนัก!"

`