ตอนที่ 149
## ตอนที่ 205: ฟู่เสี่ยวหง
"หลีกไปเสีย! ท่านขวางทางข้าแล้ว" ยินยินเอ่ยเสียงเย็นชา สตรีร่างท้วมในชุดผ้าหยาบสีเทาได้ยินดังนั้นก็รีบปรี่เข้ามาคว้าแขนของนางไว้มั่น "โธ่เอ๋ย! แม่ม่ายน้อย เหตุใดเจ้าจึงใจดำอำมหิตเยี่ยงนี้? เพียงแค่ขอให้เจ้าช่วยชักชวนคนงานให้เหมือนพวกเจ้าเท่านั้น ไยต้องแสดงท่าทีไม่เต็มใจเช่นนี้ด้วยเล่า?"
เห็นสีหน้าถมึงทึงของนาง ยินยินจึงหันไปยิ้มอย่างจนใจให้มู่ไป๋ ทั้งสองยังมิได้ปริปาก มู่มู่ที่ยืนอยู่ข้างกายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขารีบพุ่งเข้าไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับจะพ่นไฟออกมา "ยายแก่หน้าเหี่ยว ปล่อยพี่สาวข้าเดี๋ยวนี้! เรื่องคนงานอันใด ข้ามิสนใจทั้งสิ้น!"
เมื่อเห็นมู่มู่สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์แพรพรรณล้ำค่า สตรีชาวบ้านผู้นั้นก็บังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ เด็กน้อยจากตระกูลร่ำรวยนั้นยากที่จะหาเรื่องด้วย นางจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "เจ้า...เจ้าเป็นใคร? ไยจึงมาคลุกคลีอยู่กับแม่ม่ายน้อยผู้นี้?" ขณะที่เอ่ยถาม สายตาของนางกลับจับจ้องไปยังมู่ไป๋ที่ยืนอยู่ข้างกาย ยามแรกนางมิได้สังเกต บัดนี้เพิ่งจะเห็นว่าบุรุษที่ยืนอยู่ข้างแม่ม่ายน้อยนั้นงามล้ำเลิศราวเทพยดาจำแลง ช่างงดงามเกินจริงยิ่งนัก...
ขณะที่นางจ้องมอง ใบหน้าของสตรีชาวบ้านผู้นั้นก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมา ยินยินเห็นดังนั้นก็ขบขันจนแทบกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ แม้แต่มู่ไป๋ยังอดที่จะกระตุกมุมปากด้วยความขบขันมิได้
ราวกับรู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเยาะตน สตรีผู้นั้นจึงหันขวับกลับมา จ้องมองยินยินด้วยสายตาอาฆาตแค้น หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ป่านนี้ยินยินคงถูกแทงทะลุเป็นร้อยเป็นพันรูไปแล้ว ทว่าเพียงชั่วพริบตา สตรีผู้นั้นก็เปลี่ยนเป็นส่งสายตาหวานเยิ้มพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย "ข้ามีนามว่าฟู่เสี่ยวหง คุณชายจะเรียกว่าหงหงก็ได้เจ้าค่ะ"
"โอ้ก!" มู่มู่แผดเสียงออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะกลอกตาใส่ฟู่เสี่ยวหงอย่างแรง "สวรรค์! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ยายแก่ผู้นี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก!"
ขณะที่ยินยินหัวเราะจนท้องแข็ง มู่ไป๋ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในท้อง หรือว่าสองสามวันนี้เขาจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป? ผู้ที่มีสายตาปกติคงไม่มีใครพิศวาสสตรีเช่นนี้เป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าสตรีผู้นี้จะมีข้อดีคือสามารถดูแลบ้านเรือนได้ แต่เขาก็มิได้ต้องการสตรีเช่นนี้ เพียงแค่ได้เห็นก็แทบจะสำรอกอาหารที่กินเข้าไปเมื่อคืนออกมาแล้ว
เมื่อเห็นท่าทีขบขันของทุกคน ฟู่เสี่ยวหงก็อ่อนระทวยลง ตรงเข้าพุ่งใส่ร่างของมู่ไป๋ พร้อมกับพร่ำเพ้อ "น่าเกลียด ท่านช่างน่าเกลียดเหลือเกิน..."
ยินยินทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นว่า "ป้าหง ท่านก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ทำเช่นนี้ไม่กลัวสามีของท่านรู้เข้าแล้วจับท่านไปถ่วงน้ำหรืออย่างไร?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฟู่เสี่ยวหงก็บังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา นางรีบพยายามทรงตัว แต่ในขณะนั้น มู่ไป๋ก็ขยับกายหลบไปอย่างแผ่วเบา ฟู่เสี่ยวหงจึงล้มคว่ำคะมำหงายลงไปกับพื้น
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."
เมื่อเห็นภาพนั้น เสียงหัวเราะก็ดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม จนดึงดูดให้ผู้คนโดยรอบเข้ามามุงดูและซุบซิบนินทา ฟู่เสี่ยวหงเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น
ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จับจ้องมา ยินยินรีบก้าวเท้ากลับไปยังบ้านของตน บัดนี้นางต้องการรู้ยิ่งนักว่าในช่วงเวลาที่นางไม่อยู่บ้านนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง?
แม้ว่าระบบจะมีความแม่นยำสูง แต่ก็มิอาจหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดได้ ดังนั้นบัดนี้นางจึงแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะกลับไปยังบ้านของตน แม้ว่าบ้านจะอยู่ไม่ไกล นางก็ยังมิอาจระงับความกระวนกระวายในใจได้