ตอนที่ 150

## บทที่ 206 อดีตอันเลือนรางของจวนโหว

"โธ่เอ๋ย! ช่างเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบเสียนี่กระไร" ยินยินเอ่ยพลางนำทางมู่ไป๋และมู่มู่ (沐沐) ไปตามถนนดิน นางพร่ำพรรณนาถึงผู้คนในละแวกนี้อย่างละเอียดลออ "ถึงแม้พวกท่านจะมาพักเพียงชั่วคราว แต่การรู้จักผู้คนบ้างย่อมเป็นประโยชน์ยิ่ง"

มู่ไป๋คงไว้ซึ่งท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาของมู่มู่ (沐沐) กลับสอดส่ายไปมา ราวกับลูกกระต่ายน้อยตื่นภัย มองยินยินพล่ามไม่หยุด ปากน้อยๆ ก็บ่นอุบ "พี่หญิงขอรับ เหตุใดพวกเขาจึงจ้องมองพวกเราแล้วซุบซิบนินทาเล่า?" ยินยินกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นชาวบ้านยืนจับกลุ่มมองมาจริงดังว่า นางก็เข้าใจในทันที ประการแรก ข่าวคราวที่นางเดินทางเข้าเมืองคงเล็ดลอดมาถึงหูพวกเขาบ้างแล้ว ประการที่สอง เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่ามู่ไป๋และมู่มู่ (沐沐) เป็นคุณชายจากตระกูลมั่งคั่ง ชาวบ้านจึงได้แต่แอบมองอย่างเกรงใจ มิกล้าเข้ามาทักทายเช่นแต่ก่อน

"เฮอะ! เงินทองและฐานันดรศักดิ์นี่ช่างดีจริงหนอ" ยินยินคิดในใจ "อย่างน้อยชาวบ้านเหล่านี้ก็สำรวมขึ้นมาก" นางนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ยิ้มร่า "ชาวบ้านหลัวเสีย (落霞) แห่งนี้มีน้ำใจไมตรี พวกเขากำลังต้อนรับเจ้าต่างหากเล่า" มู่มู่ (沐沐) ได้ยินดังนั้นก็หน้าดำครึ่งหนึ่ง เขาไม่อาจยินดีกับ "การต้อนรับ" เช่นนี้ได้เลย

ยินยินเงยหน้า กวาดสายตาไปยังชาวบ้านเหล่านั้นเป็นเชิงให้ลดเสียงลง พวกเขารู้ว่า "แม่ม่ายน้อย" ผู้นี้มีฐานะสูงส่งขึ้นมาก จึงมิกล้าปริปาก

เมื่อยินยินเดินจากไป เสียงซุบซิบนินทาก็ยิ่งดังกระหึ่ม "เฮ้! พวกเจ้าเห็นหรือไม่? แม่ม่ายน้อยผู้นี้มิได้เป็นเช่นวันวาน แม้แต่คุณชายจากในเมืองยังมาเยี่ยมเยียน"

"ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! เห็นทีเราคงต้องปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่าเดิม มิเช่นนั้นหากทำให้คุณชายผู้นั้นขุ่นเคือง เกรงว่าพวกเราคงต้องเดือดร้อน เจ้ามิเห็นสีหน้าของฟู่เสี่ยวหง (付小红) หรือ? หากสามีของนางเห็นเข้า คงต้องถูกซ้อมจนตายเป็นแน่"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" เสียงหัวเราะดังสนั่นในหมู่ชน

อันที่จริง ก่อนหน้านี้มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่วางตัวเป็นกลางต่อนางยินยิน ถึงแม้ "ธิดาผู้ถูกทอดทิ้งจากจวนโหว" จะไร้ประโยชน์เพียงใด นางก็ยังคงเป็นบุตรีของท่านโหว การที่นางกระทำเรื่อง "ตั้งครรภ์ก่อนแต่ง" โดยไม่ถูกลงโทษนั้น นับว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์ยิ่งนัก

เพราะเรื่องเช่นนี้ หากเกิดขึ้นในครอบครัวธรรมดา ย่อมมิได้รับการอภัยอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของ "แม่ม่ายน้อย" เป็นการตบหน้าท่านโหวอย่างจัง ทว่าท่านโหวกลับเป็นบิดาที่เปี่ยมด้วยเหตุผลและเมตตา

เล่ากันว่าเมื่อหลายปีก่อน ท่านโหว (侯老爺) ยังเป็นเพียงพ่อค้า ถึงแม้จะมีฐานะร่ำรวยอยู่บ้าง แต่ก็มิได้โดดเด่นอันใด จนกระทั่งโชคชะตาฟ้าประทาน ได้ช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิเอาไว้โดยบังเอิญ

องค์จักรพรรดิทรงสำนึกในบุญคุณ จึงประสงค์จะแต่งตั้งให้เขาเข้ารับราชการ ทว่าท่านโหวเชี่ยวชาญแต่การค้าขาย มิมีความรู้ความสามารถในการบริหารราชการ องค์จักรพรรดิจึงพระราชทานบรรดาศักดิ์ "พันโหว" (千戶侯) พร้อมทั้งมอบรายได้จากการเก็บภาษีตลอดทั้งปีของพันครัวเรือนให้แก่เขา

ด้วยโชคลาภอันมหาศาล ท่านโหวจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว องค์จักรพรรดิถึงขั้นทรงสัญญาว่าจะพระราชทานสมรสระหว่างมู่ไป๋ (沐白) คุณชายแห่งเมืองหลินอัน (臨安) ผู้เป็นหลานชาย กับยวี่เวยเอ๋อร์ (玉微儿) ธิดาเอกของท่านโหว เรื่องราวต่างๆ จึงเกิดขึ้นตามมา

แต่ทั้งสองกลับมิได้รักใคร่กันจริง ถึงแม้จะเสแสร้งทำเป็นรักกันต่อหน้าผู้คน แต่ในใจกลับมีผู้อื่น ทว่าคิดว่าคงยื้อกันไปได้อีกนาน กลับเกิดเรื่องราวที่ไม่คาดฝันขึ้นมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการจัดการเรื่องของยินยิน

แต่เรื่องราวต่างๆ นั้น คนนอกมิอาจล่วงรู้ได้ เพราะมิมีใครสามารถหยั่งถึงความคิดของท่านโหวได้ คาดว่าทุกสิ่งคงต้องเริ่มจากเรื่องการหายตัวไปของมู่หรงหว่านชิง (慕容婉清)

ทว่ามิมีใครรู้ว่ามู่หรงหว่านชิง สตรีลึกลับผู้นั้น หายไปอยู่ที่ใดกันแน่