ตอนที่ 151

## ตอนที่ 207 ผักกาดขาวพิกล

ยินยินหวนคืนสู่เรือนพัก มองบานประตูที่ปิดสนิท สายตากวาดผ่าน พบเห็นแววรังเกียจเดียดฉันท์ในดวงตาของมู่มู่ นางจึงเข้าใจในทันที มิอาจกลั้นเอ่ยอธิบายแก่พวกเขา "ที่นี่มิได้เทียบเคียงความโอ่อ่าดั่งในเมืองหลวง พวกเจ้าคงต้องใช้เวลาปรับตัวให้คุ้นชินเสียหน่อย"

มู่มู่ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ ใบหน้าฉายแววกังวลใจ เขาเงยหน้าพินิจพิเคราะห์เรือนผุพังเบื้องหน้าอย่างละเอียด ก่อนจะเหลือบมองมู่ไป๋ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้แสดงอาการใดๆ จึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่หญิง เรือนนี้ช่างแตกต่างจากที่ข้าคาดหวังไว้เสียยิ่งนัก แล้วพี่หญิงแน่ใจหรือว่าเรือนนี้ยังสามารถพักอาศัยได้?"

ถ้อยคำไร้เดียงสาแทงใจดำ ยินยินหัวเราะในใจ นางรู้ดีว่ามู่มู่เติบโตมาในฐานะคุณชายผู้สูงศักดิ์ ย่อมมิอาจคุ้นชินกับสภาพเช่นนี้ได้ คงต้องให้เขาจำใจทนอยู่ไปสักระยะหนึ่งก่อน

ขณะที่ยินยินครุ่นคิด เสี่ยวหยาขมวดคิ้ว มุ่นหน้าถมึงทึงใส่มู่มู่ นางกล่าวอย่างฮึกเหิม "หากรังเกียจก็จงอย่ามาเหยียบเรือนข้า!" เรือนหลังนี้ดีกว่าเรือนหลังเก่าหลายเท่าทวีคูณนัก

มู่มู่ถูกตวาดเสียงดัง ก็พลันเสียขวัญ เขาย่นคอด้วยความหวาดกลัว จ้องมองยินยินด้วยสีหน้าเวทนา ราวกับจะบอกว่า "ของรักของหวงบ้านท่านช่างดุร้ายยิ่งนัก!"

ยินยินมิใส่ใจคนทั้งสอง นางก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว เห็นบานประตูแง้มอยู่ ยินยินก็อดมิได้ที่จะผลักประตูเข้าไปด้วยความยินดี

"เฮ้อ..."

ในที่สุดก็ได้กลับมาถึงบ้าน ยินยินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามา สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือ กิ่งท้อแห้งเหี่ยว ใบไม้แห้งกรอบร่วงหล่นอยู่บนโต๊ะ

ต่อมาก็เห็นชุดโต๊ะเก้าอี้ชุดใหม่เอี่ยม ถึงแม้จะเป็นเพียงไม้ธรรมดา แต่ก็ดูเหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เห็นดังนั้น ยินยินก็ชะงักไป

มู่มู่อดรนทนมิได้ที่จะเดินสำรวจไปทั่วห้อง มองดูทุกสิ่งทุกอย่างอย่างละเอียด เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง มู่มู่ก็อุทานเสียงดัง "พี่หญิง พี่หญิงรีบมาดูเร็วเข้า!" ได้ยินเสียงร้องเรียกเช่นนั้น ทุกคนก็รีบร้อนวิ่งเข้าไป เมื่อไปถึง ก็เห็นมู่มู่อยู่ในที่เกิดเหตุอย่างปลอดภัย ขณะที่สีหน้าของยินยินเริ่มเปลี่ยนไป มู่มู่ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ "พี่หญิง ผักกาดขาวบ้านท่านทำไมมันใหญ่โตปานนี้!"

ตามนิ้วของมู่มู่ไป ยินยินก็ถึงกับพูดไม่ออก เห็นเพียงผักกาดขาวต้นหนึ่งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างชานเรือน เดิมทีผักกาดขาวก็มิได้มีสิ่งใดแปลกประหลาด เพียงแต่ขนาดของมันใหญ่โตเกินกว่าผักกาดขาวทั่วไปถึงสองเท่า!

"นี่มัน..."

ยินยินประหลาดใจยิ่งนัก อันที่จริงนางก็อยากรู้ว่าผักกาดขาวที่ใหญ่โตเช่นนี้ถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมู่มู่และเสี่ยวหยาที่เบิกตากว้างจนแทบถลน

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ยินยินโดยมิได้นัดหมาย ยินยินยิ้มแหยๆ พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเบาๆ ยินยินหันกลับไปมอง เห็นสตรีผู้หนึ่งงัวเงียเดินออกมา

นางขยี้ตาพลางบ่นอย่างหงุดหงิด "ใครกัน บุกรุกเข้ามาในบ้านข้าโดยพลการ มิกลัวข้าจะแจ้งความหรือ?" เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เคลือบแคลงของมู่มู่ ใบหน้าของยินยินก็ดำมืดลง นางจ้องเขม็งไปยังสตรีที่ยังสะลึมสะลือเบื้องหน้า แล้วกล่าวว่า "นอนขี้เซาอยู่ที่บ้านอีกแล้วใช่หรือไม่ มิคิดจะดูเวลาเลยหรืออย่างไร เจ้ามันก็แค่หมู!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชิงชิงก็ขยี้ตา ก่อนจะเบิกตากว้าง

นางตื่นเต็มตาแล้ว