ตอนที่ 152

**บทที่ 208 จัดห้อง**

ยามเมื่อภาพเหตุการณ์ทั้งหลายปรากฏแก่สายตา ยินยินก็บังเกิดความสงสัยในประสิทธิภาพการทำงานของ ชิงชิง ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง!

เห็นดังนั้น ชิงชิง ก็ราวกับจะร่ำไห้ มิอาจกล้ำกลืน นางทำหน้าเศร้าสร้อยเอ่ยว่า "นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที... ฮือๆๆ..."

เอ่อ... ยินยิน ถึงกับพูดไม่ออกกับท่าทางร่าเริงเกินเหตุของนาง ครู่ใหญ่จึงถามว่า "ผักกาดขาวนี่มันเรื่องอันใดกัน พวกเจ้าไปหามาจากที่ไหน ข้ามีชีวิตมาป่านนี้ยังไม่เคยเห็นผักกาดใหญ่โตเพียงนี้มาก่อนเลย!"

เมื่อได้ยินคำถามของ ยินยิน ชิงชิง ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเลว่า "เรื่องนี้ท่านไม่ควรมาถามข้า ควรไปถาม ฮุนโหยว กับ วั่งชวน มากกว่า ใครจะรู้ว่าสองคนนั้นไปทำอะไรมา แล้วทำไมพวกท่านถึงกลับมาช้าเยี่ยงนี้เล่า ข้าแทบจะเหี่ยวเฉาไปแล้ว!"

"ช้า?" ยินยิน หน้าดำคล้ำ "ที่ใดกันที่ช้า พวกเราเร่งรุดเดินทางมิได้หยุดหย่อน แล้วเจ้าแน่ใจหรือว่าผักกาดขาวนั่นเป็นฝีมือของ ฮุนโหยว กับ วั่งชวน จริงๆ?"

"แน่นอน!" เมื่อได้ยินเช่นนี้ ยินยิน ก็เชื่อสนิทใจ มิได้ติดใจสงสัยอีกต่อไป นางหันไปมอง มู่ไป๋ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ตอนนี้ในบ้านไม่มีที่ว่างมากนัก คงต้องให้ท่านพักในห้องที่ ฮุนโหยว กับ วั่งชวน เคยพักอาศัยไปก่อน"

มู่ไป๋ พยักหน้า การเดินทางไกลทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลงยิ่งกว่าเดิม ยินยิน เห็นดังนั้นจึงรีบเร่ง ชิงชิง "ยังไม่รีบไปจัดห้องอีกเล่า ยืนทื่ออยู่ตรงนี้ทำอันใด?"

"เจ้าค่ะ นายท่าน" ชิงชิง เหลือบมอง ยินยิน อย่างแรงกล้า สายตาของนางกวาดมองไปยัง มู่ไป๋ ดวงตาก็เป็นประกายระยิบระยับ ราวกับจะตำหนิว่า "นายท่าน ท่านเห็นหรือไม่ พอมีคนมาใหม่ก็สั่งให้ข้าไปทำนู่นทำนี่เสียแล้ว ช่างใจดำอำมหิตยิ่งนัก!"

เห็น ชิงชิง ตาเป็นประกายจับจ้องไปยังร่างของ มู่ไป๋ ที่สวมชุดขาวราวหิมะ ยินยิน ก็หมดคำจะกล่าว แม้จะรู้ว่า มู่ไป๋ รูปงามปานเทพบุตร หรืออาจจะถึงขั้นเป็นที่ต้องตาต้องใจของทั้งบุรุษและสตรี แต่การที่นางถูกมองข้ามเช่นนี้ก็ทำให้ ยินยิน รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น ยินยิน ก็เอ่ยเสียงขุ่นเคือง "ยังไม่รีบไปอีกรึไง อย่างไรเสียช่วงนี้เจ้าก็จะได้เห็นหน้าเขาทุกวันอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชิงชิง ก็กลอกตาอีกครั้ง ก่อนจะเดินเอื่อยเฉื่อยไปยังห้องข้างๆ พลางบ่นพึมพำ "รู้แล้วน่า ท่านก็ไม่ใช่แม่เฒ่าเสียหน่อย ไยต้องจู้จี้ขี้บ่นนักหนาด้วยเล่า"

กับท่าทีไร้มารยาทของ ชิงชิง เช่นนี้ สีหน้าของ ยินยิน ก็ดำมืดราวกับหน้าของ เปาบุ้นจิ้น นานเท่าไหร่กันแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ไย ชิงชิง ถึงได้กำเริบเสิบสานเช่นนี้!

รอจนกระทั่ง ชิงชิง เดินจากไปได้สักพัก เสี่ยวหยา ก็กวาดสายตาไปมา ก่อนจะกระโดดออกมาอย่างร่าเริง กล่าวว่า "ท่านแม่ ท่านพ่อมู่ไป๋ พักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ ข้าก็จะไปช่วยจัดห้องด้วย"

กล่าวจบ เสี่ยวหยา ก็ดึงแขน มู่มู่ อย่างแรง หมายจะให้เขาไปด้วยกัน

สีหน้าของ มู่มู่ บึ้งตึง เขาหันกลับไปถามว่า "ทำไม?"

เสี่ยวหยา เบิกตากว้าง "ไปจัดห้อง!"

"แล้วเจ้าดึงข้าไปทำไม?" เขายังไม่ได้สำรวจที่นี่ให้ทั่วเลยด้วยซ้ำ

เสี่ยวหยา มิได้สนใจ ดึงเขาไปยังห้องข้างๆ

ยินยิน และ มู่ไป๋ เห็นทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสายตา ทั้งสองจึงสบตากันอย่างรู้ความหมาย ยินยิน ยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านนั่งพักผ่อนตามสบายก่อนเถิด หรือจะเดินชมรอบๆ ก็ได้ ข้าจะไปต้มน้ำชาก่อน แล้วค่อยทำอาหาร"

มู่ไป๋ ชะงักไปเล็กน้อย เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าในชนบทเช่นนี้ทุกอย่างต้องพึ่งพาตนเอง เขาก็พยักหน้าอย่างเงอะงะ ครู่หนึ่งจึงได้สติ รีบเอ่ยว่า "ยินยิน ข้าจะช่วยท่าน"

เอ่อ...