ตอนที่ 157
## บทที่ 213 ปัญหาบังเกิด
ชิงชิงฟังดังนั้นก็เข้าใจในทันที ว่ายินยินคงเรียกนางออกมาด้วยเรื่องราวของกุ้ยเซียง นางจึงพยักหน้าตอบรับ "ตกลง" ทั้งสองเดินออกจากเรือนไปพลัน ยินยินสูดลมวสันต์อันอ่อนโยนเข้าปอด ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "มีสิ่งใดที่เจ้าควรบอกข้าหรือไม่?" แววตาซุกซนและรอยยิ้มมีเลศนัยนั้น ทำเอาชิงชิงขนลุกซู่ นางรีบหดคอเล็กน้อย ถามด้วยความหวาดหวั่น "มีเรื่องอันใด ท่านก็ตรัสมาเถิด อย่าทำสายตาเช่นนั้นมองข้าเลย"
ยินยินมิได้ตอบ นางเพียงแต่สรวลเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ชิงชิงพลันรู้สึกขนพองสยองเกล้า รอยยิ้มนั้นช่างน่าขนลุกพิกล ในที่สุดก็สุดจะทานทน ชิงชิงจึงจำต้องสารภาพแต่โดยดี "ท่าน ท่านอยากรู้สิ่งใดก็ถามมาเถิด ข้าจะมิปิดบังแม้แต่น้อย"
เห็นท่าทีราวคนสิ้นลมปราณของนาง ยินยินก็ยิ่งสรวลหนักขึ้นไปอีก ก่อนจะเอื้อนเอ่ยทีละคำ "บอกมาตามตรง ว่าช่วงเวลาที่ข้ามิอยู่ พวกเจ้าทำสิ่งใดกันบ้าง? เหตุใดชาวบ้านในหมู่บ้านถึงได้ประหลาดพิกลไปเสียทุกคน?"
ชิงชิงได้ยินดังนั้นก็ราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม นางนึกว่าเรื่องราวใหญ่โตเสียอีก ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้เอง นางก้าวเดินไปยังยินยินสองสามก้าว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ "มิใช่ฮุนโหยวกับวั่งชวนสองคนนั้นหรือ?"
"อืม..." ยินยินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย "เกี่ยวอันใดกับพวกเขา?"
"เกี่ยวอันใด? ท่าน หากท่านได้ลองไปดูที่แปลงผักนั้น ท่านก็จะรู้เองว่าเกี่ยวหรือไม่?" กล่าวถึงตรงนี้ มุมปากของชิงชิงก็กระตุกไม่หยุด นางมิได้เอ่ยให้กระจ่าง เพียงแต่ปล่อยให้ยินยินคาดเดาเอาเอง
ทว่า เพียงชิงชิงเอ่ยถึงผัก สีหน้าของยินยินก็พลันแปลกประหลาดขึ้นมา ตามคำบอกเล่าของผักกาดขาวในห้องครัว ยินยินพลันบังเกิดสมมติฐานอันกล้าแกร่ง นางเงยหน้าขึ้นหมายจะถามชิงชิง "เป็นเพราะผักกาดขาวในครัวกลายพันธุ์ไปแล้วใช่หรือไม่?"
ได้ยินดังนั้น ชิงชิงก็กลอกตาขึ้นฟ้า นางคว้าแขนยินยินแล้วเดินไปยังนอกเรือน พลางบ่นพึมพำไปด้วย "อย่างไรเสียพูดไปท่านก็มิเข้าใจอยู่ดี ท่านไปดูด้วยตาตนเองเถิด ผักประหลาดเช่นนั้นมิรู้เลยว่าจะกินได้หรือไม่"
เฮ้อ...
ในใจของยินยินพลันบังเกิดสัญญาณเตือนภัย มิใช่ว่า...
จริงดังคาด มิช้านานพวกนางก็มาถึงแปลงผักที่อยู่ใกล้เรือน เมื่อเห็นแปลงผักนั้น แม้แต่ยินยินก็ยังตะลึงงัน
"ชิ ชะ ท่านดูสิ คางของท่านแทบจะหลุดลงมาแล้ว" ได้ยินเสียงหยอกล้อ ยินยินก็ขมวดคิ้วมุ่น แม้แต่มุมปากก็ยังกระตุกโดยมิอาจควบคุมได้ ชั่วครู่ นางหันไปมองชิงชิง ก่อนเอ่ยตำหนิเล็กน้อย "เหตุใดเจ้าจึงมิบอกข้า? หากรู้ว่าผักเหล่านี้กลายพันธุ์ไปแล้ว ก็คงนำไปขายเสียแต่เนิ่นๆ"
กา กา กา กา... ชิงชิงพลันรู้สึกว่ามีฝูงอีกาบินผ่านไป นางลืมไปได้อย่างไรว่าเจ้านายของตนนั้นไร้ยางอายเพียงใด เอาเถิด เพื่อลบล้างความผิดของตน ชิงชิงจึงจำต้องเอ่ยอย่างหนักแน่น "ปัญหาคือพวกเรามิรู้ว่าผักเหล่านี้กินได้หรือไม่"
ยินยินลูบจมูกของตนเอง รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง ครั้นคิดได้ดังนั้น นางก็รีบเปิดระบบขึ้นมา เพื่อทำการวิเคราะห์ส่วนประกอบของพวกมัน ครู่ต่อมา ยินยินก็พบว่าผักเหล่านี้เป็นปกติทุกประการ แทบจะไม่มีปัญหาใดๆ เลย
จากนั้นนางก็ทำการตรวจสอบดินอีกครั้ง ก็ยังคงไม่มีปัญหาใดๆ นี่มันช่างแปลกประหลาดนัก
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ยินยินก็พลันเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ผักเหล่านี้กลายเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด?"